Er is heel wat te doen over de kooi van Dutroux waarin Ann en Eefje gestorven zijn. Men wil de kooi van dichtbij zien: de juryleden, de ouders van de kinderen. Moesten wij hun verslag horen: het zou wellicht heel verschillend zijn. De juryleden zullen zien wat er te zien is. De ouders zullen veel meer zien. De jury kijkt met de ogen - de ouders met het hart, met de gekwetste liefde. De jury zal de kooi zien,- rommel,TV; luchtververser,- de ouders zullen hun kinderen zien - ook al zijn ze er niet meer. Voor hen zullen Ann en Eefje weer tot leven komen door het zien van de kooi waarin ze gestorven zijn.
Wie ziet met de ogen ziet de buitenkant. Wie ziet met het hart ziet de kern, de diepte van de dingen.
Vandaag op Paasdag wordt ons ook een verhaal verteld over twee mensen die het rotsgraf gaan bezoeken waarin hun dierbare vriend begraven werd.
Petrus en Johannes. Petrus, de oudste die hem verloochende en Johannes, de jongste die de meester volgde tot onder het kruis.
De oudste en de jongste van de apostelen gaan samen kijken. Ze willen zelf zien wat hun door de vrouwen is verteld.
“Ze liepen samen vlug voort, maar Johannes snelde Petrus vooruit en kwam eerst bij het graf aan…”
Dat Johannes eerst bij het graf aankomt hoeft ons niet te verwonderen. Hij was de jongste, en had wellicht de snelste benen. Correct! Maar toch…
Voor de evangelist is er meer aan de hand. Johannes komt het eerst bij het graf omdat het de liefde is die hem vleugels geeft.
Petrus zit nog met de verloochening in zijn maag en in zijn benen.
Johannes, de leerling van Jezus loopt het vlugst omdat de liefde hem drijft op zoek naar zijn meester. De liefde gaat altijd vlugger dan de natuur.
Toch zal Johannes niet als eerste het graf binnengaan. Hij wacht daarvoor op Petrus. Petrus krijgt de eer. Petrus is immers de eerste van de leerlingen. Hem komt de eer toe om officieel te constateren wat er te zien is. Eerst het “parket” laten komen , zouden wij zeggen.
Pas als Petrus goed en wel binnen is, volgt ook Johannes.
Wat zien ze?
Petrus ziet wat er te zien valt. Het wordt gedetailleerd beschreven. Hij ziet de zwachtels waarmee Jezus in de dood werd bewaard.. De zweetdoek netjes opgerold. Geen wanorde - dus geen grafschending. Maar het graf is leeg. Dat alles ziet Petrus. En hij snapt er niets van. Hij, de ontrouwe leerling constateert alleen de nuchtere feiten.
Petrus ziet wat er te zien is, meer niet.
Johannes: Ook hij ziet wat er te zien valt: de zwachtels hier en de zweetdoek daar. Dat is niet veel anders dan bij Petrus.
Toch zegt het evangelie: Hij zag en geloofde.
Johannes ziet niet enkel met het blote oog. Hij ziet met het hart.Hij ziet op een diepere wijze. Hij ziet met de ogen van de liefde.
“Alleen met de ogen van het hart kan je goed zien”. Saint Exupery.
Geloven gaat over dit tweede zien. Petrus zag alleen..
Johannes zag en geloofde : Johannes weet het zeker: De Heer leeft!
De Heer is verrezen. Plots begrijpt hij wat er over Jezus geschreven stond: Dat Hij namelijk uit de doden moest opstaan.
De juryleden hebben met hun eigen ogen de kooi van Dutroux gezien. Maar de ouders van Ann en Eefje hebben veel meer gezien. Voor hen zijn de kinderen levend geworden. Zij keken immers met het hart!
De juryleden kijken als Petrus: Ze constateren alleen.
De ouders kijken als Johannes: de liefde wekt tot leven.
En wij? Waar staan wij op deze Paasmorgen?
Wellicht erkennen wij ons het gemakkelijkst in Petrus. Eerst zien en dan geloven! Dat is niet zo moeilijk.
Maar toch wil ik u uitnodigen naar Johannes te kijken, of beter te leren zien,zoals hij kijkt en ziet. Dan zullen we niet blijven stilstaan bij het zichtbare en uiterlijke alleen. Zien als Johannes is weten dat er meer is dan wat er te zien is. Geloof maakt ziende!!
Pasen is niet iets dat wij maken - het is iets dat op ons toekomt.
verrijzenisgeloof is geen hersenspinsel, het is iets dat op mij toekomt, maar dat ik alleen met het oog van het hart kan zien. Alleen als ik mij er durf aan toevertrouwen, zie ik het echt.
Stef Bos zingt het in een van zijn liederen met dit refrein:
“Altijd als je denkt, dit is het einde, sta je aan de grens van wat begint”.
Dat is wat Pasen ons zegt.
Moltmann: Verrijzenis betekent dat met Jezus Christus in de geschiedenis van de dood een onverwoestbare geschiedenis van het leven is binnengetreden.
laten wij ons aan deze boodschap toevertrouwen.