Leerlingen of studenten die nu in hun laatste jaar zitten,
zijn in deze weken niet alleen hard aan het blokken,
maar zij beginnen ook stilaan afscheid te nemen
van hun onderwijzers, hun leraren en hun school,
misschien met een beetje heimwee naar de voorbije jeugdperiode,
maar toch vooral met grote fierheid en blijde hoop
over de eigen aanpak waarvoor zij staan.
Zij zullen volgend jaar op eigen benen hun weg moeten maken.
Hemelvaart is voor ons, gelovigen,
het feest van onze eerste onafhankelijkheid en volwassenheid
op gelovig gebied.
Jezus wordt verheven bij Zijn Vader en wij worden gezonden
om nu zelf op weg te gaan, vanuit Zijn kracht,
maar met onze talenten en vindingrijkheid.
Wij moeten er wel voor oppassen
dat wij de nogal plastische voorstellingen van de hemelvaart
niet letterlijk opnemen.
Wij mogen ons niet inbeelden dat Jezus, veertig dagen na Pasen,
een soort ruimtevaart begon
en voorgoed verdween in een lege wolkenhemel. Neen.
Het is een verhaal vol beeldspraak en symbolen.
De evangelisten wilden ons iets vertellen over Jezus’ verrijzenis,
Zijn verheerlijking bij God en terugkeer naar Zijn Vader.
Hoe moesten zij dat gaan uitleggen?
Zij grepen daarvoor naar de beeldspraak
die zij kenden uit het Oude Testament,
en vertelden over de ‘berg’, de ‘wolk’\
- duidelijke symbolen van Jahweh’s tegenwoordigheid -
en een ‘ten-hemel-opneming’ zoals bij de grote profeet Elia…
Dat was de beeldspraak die zij voor handen hadden
en waarmee zij wilden duidelijk maken
dat Jezus, bij Zijn verrijzenis, werd verheven en verheerlijkt.
Wat betekent dat voor ons vandaag dat wij geloven
in de ‘verheffing’ en ‘verhoging’ van Jezus
tot ‘Heer over heel onze wereld en heel onze geschiedenis?
Dat wil zeggen dat wij durven vertrouwen
dat de liefde, zoals Hij die ons voordeed,\ - en dat is de belangeloos dienende liefde -
volgend ons uiteindelijk de enige kracht is die bij machte is
om alle weerstanden in onze wereld te overwinnen.
En dat wordt niet zo vanzelfsprekend door iedereen erkend.
Weerstanden ervaren wij genoeg:
scheiding in relaties, geweld tegen vluchtelingen,
aanslagen met onschuldige slachtoffers.
Welnu, wij christenen, wij geloven
dat bij al die kwetsende weerstanden
de oplossing nooit gelegen is in wraak, bitterheid of agressiviteit,
maar dat, integendeel,
alleen een surplus aan belangeloze liefde bij machte is
ons de vindingrijkheid te schenken
om het probleem op te lossen
of het onvermijdelijke te aanvaarden.
Wij geloven dat niet het noodlot of de kwade machten,
maar de dienende liefde uiteindelijk
de stuwende kracht is van onze wereld.
Dat is een geloofskeuze, die niet door iedereen wordt gevolgd.
Maar, waar is de hemel, waar is God?
De oude catechismus antwoordde:
“God is overal… en op alle plaatsen”,
maar vergat er misschien bij te zeggen:
“maar vooral in het hart van de mensen die liefde betonen!”
Want inderdaad, dáár is God, dáár begint de hemel,
waar mensen hartelijk en dienstbaar
en liefdevol zijn in Zijn Naam.
Waar ging Jezus dus naartoe als Hij ten hemel werd opgenomen?
Naar het hart van Zijn Vader en naar het hart van de mensen!
Het feest van Hemelvaart is niet het feest
van Jezus’ afscheid van Zijn leerlingen. Wel integendeel.
In het evangelie hoorden wij juist
dat Hij bij ons blijft tot aan de voltooiing der tijden.
Maar het is dan wel een aanwezigheid op een andere manier.
Niet meer als zichtbare, tastbare Mens van vlees en bloed naast ons.
Wel als Bezieler in het hart van al diegenen
die Zijn Liefde uitdragen tot aan de uiteinden der aarde,
tot aan de voltooiing der tijden.
“Mensen, wat staat gij naar de hemel te kijken…”,
het is op aarde te doen!
Steek dus de handen uit de mouwen!
Bij Hemelvaart worden wij door Jezus Zelf op zending gestuurd:
“Maak alle volkeren tot Mijn leerlingen!”
Jezus vraagt dus dat wij op wereldtocht zouden gaan.
Wij krijgen de verantwoordelijkheid om Zijn ideaal voort te zetten.
Dat wordt onze grootse, universele opdracht:
aan heel de wereld kenbaar maken
dat de zichzelf-gevende, onbaatzuchtige, belangeloos-dienende liefde
de allerhoogste waarde is voor ons leven.
Hemelvaart
is dus het feest van de christelijke verantwoordelijkheid.
Het is helemaal geen herdenking van Jezus die weg is,
omdat Hij lang geleden op een dag
een tocht begon door een lege ruimte.
Neen, het is een viering waarbij wij Jezus voortaan erkennen
als de stuwende Kracht van ons leven elke dag opnieuw.
Hij geeft ons vandaag weer de opdracht
een liefdetocht te beginnen
door heel de wereld
vanuit Zijn bezieling in ons hart.\