‘Er is niets nieuws onder de zon.’ Dit is een oude Romeinse spreuk, heel heidens want daar zit de gedachte in dat mens en wereld zo in mekaar steken dat er niets ten gronde kan aan veranderd worden. Dus, laten wij ons maar neerleggen bij de bestaande toestand. Er is toch niets aan te doen.
Met Jezus heeft dit oude spreekwoord afgedaan. Hij spreekt van een voleinding van de wereld.
Kijk zegt Hij de wereld, met al haar onfrisse praktijken, is niet definitief. Die wereld is op weg, voortdurend op weg naar zijn voltooiing en gij christenen gij moogt daar aan meewerken.
Het is alsof hij op een donkere muffe zolder, een ouderwets dakvenstertje opentrekt en een wijds en zonnig landschap laat zien.
Hij spreekt niet over het einde van de wereld als over een ramp, een ineenstorting. Hij spreekt over een voleinding, een apotheose.
Wij zijn in het christendom opgevoed, we hebben het met de moedermelk ingezogen en we zijn er ons niet meer van bewust hoe levenskrachtig, hoe verfrissend de christelijke inspiratie is. Hoe daar een vergezicht in zit dat het leven een onvermoede dynamiek geeft.
Niet dat de weg naar de voltooiing gemakkelijk is. Integendeel. Het is gewoonlijk veel gemakkelijker zich bij de bestaande toestand neer te leggen. Maar de Christus die ons uitnodigt om constructief te bouwen aan de wereld, zegt ook : ‘Ik zal bij u zijn elke dag.'
De voltooiing van de wereld waar Hij het over heeft. Hoe ziet die er uit ?
Om daar zicht op te krijgen moeten we terug naar de oorspronkelijke bedoeling van de schepper. De voleinding werd reeds in beeld gebracht in het boek schepping.
Daar wordt de mens voorgesteld als een wezen dat opleeft onder de levensadem van God, en die meer en meer gaat gelijken op zijn beeld, die zo intiem met God kan omgaan alsof hij met Hem wandelt in de tuin.
In het tafereel van de schepping ligt de voleinding van de wereld uitgetekend : Leven vanuit zijn leven, naar zijn beeld en gelijkenis in een harmonie met God, de medemens en de aarde.
Intussen komt het er op aan de droom van God te vertalen in de dagelijkse realiteit. Door enkele kostbare momenten van bezinning en gebed in te bouwen in ons leven zodat wij ons kunnen spiegelen aan zijn beeld en gelijkenis.
Groeien naar de voltooiing is zich nooit neerleggen bij het onvoltooide maar in elke noodsituatie een nieuwe aanloop nemen naar de uiteindelijke voltooiing.