5e zondag in de paastijd (2005)

Goede mensen, in de evangelielezingen van de Paastijd
worden ons beelden aangereikt over de Verrezen Heer.
Deze beelden vertellen ons wie Christus voor ons is.
Hij is de vredebrenger, de tochtgenoot, de goede herder.
Hij is de poort waarlangs wij tot de Vader komen.

Vandaag horen wij hoe Jezus zijn leerlingen gerust stelt.
Zij hebben zich aan Hem toevertrouwd.
Zij hebben alles achtergelaten om Hem te volgen.
Maar nu aarzelen ze:
“Dat Rijk Gods, dat Rijk van Liefde, is dat wel haalbaar?
Is dat geen utopie? Iets onbereikbaars?”

De leerlingen zijn onzeker.
Zij stellen zich vragen.
De evangelist noemt de leerlingen bij hun naam:
Thomas en Filippus.
Maar hij had er evengoed mijn naam
of uw naam aan kunnen toevoegen.
Ook uit onze mond klinken de vragen:
“Heer, waar gaat Gij naartoe?
Hoe kunnen ook wij die weg kennen
waar je naar toe gaat?” en
“Heer, kunt Gij ons de Vader laten zien?”

Dit zijn oermenselijke vragen
die ons eeuwenlang hebben bezig gehouden.
“Wat moet ik doen? Hoe met het nu verder?
Welke weg moet ik nu volgen?”
Het zijn vragen die opduiken
telkens als wij botsen op het negatieve in ons leven.
Telkens als wij botsen
op onze gebrokenheid, op onze beperktheid.
Het zijn vragen die opduiken
telkens als wij een crisis doormaken in ons leven.
Of telkens als goede mensen klappen krijgen in het leven.
Als zij keuzes moeten maken in moeilijke situaties.

Er zijn zovele dingen die vandaag ons hart verontrusten.
Maar niets verontrust ons meer dan de dood!
Dat iemand plots uit ons midden weggerukt zou worden…!
Dat wij zouden moeten leven zonder onze geliefde…!
Zonder dat kind…! Wij mogen er niet aan denken!!!

De dood lijkt ons de grote kille leegte.
En dan hoor je hier:
“Neen! Daarachter is een vaderhuis!
En er is ruimte voor velen!”
Dat geeft een gans ander beeld…!!!
Dat geeft zelfs glans en warmte aan die overzijde:
Iemand wacht op ons…!!!

Het antwoord van Jezus is glashelder:
“Laat uw hart niet verontrust worden!
In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen.
Ik ga heen om voor u een plaats klaar te maken.
En dan kom ik terug om u op te nemen bij mij.
Ik ben de weg waarlangs jullie
bij de Vader kunnen komen.”

In zijn antwoord verwijst Jezus naar zijn eigen leven.
Hij heeft op een overrompelende wijze gestalte gegeven
aan de warme liefde die God voor ons heeft.
Nooit is er zóveel van God te zien geweest,
als in het leven, het sterven en het verrijzen van Jezus.

In Jezus komt de Vader ons tegemoet
als de zichzelf wegschenkende Liefde.
Wie Jezus ziet, ziet de Vader.
Jezus is de plaats waar God en mens
elkaar kunnen ontmoeten.
Waar God en mens in gemeenschap treden.
Waar God en mens bondgenoten kunnen worden.
Het einddoel van elk mensenleven,
of hij nu levend is of gestorven,
is gemeenschap te vormen met de Vader.

In Jezus hebben wij weet van Gods bedoeling:
het liefdevol aanbieden van het eeuwig leven in de Vader.
In Jezus krijgen wij toegang
tot de volheid van leven die in God is.
Er is geen menselijk bestaan denkbaar
zonder énig lijden en pijn, zonder eenzaamheid en gemis.

In dergelijk ogenblikken
kunnen wij enkel naar Jezus kijken…
Hij is de zon van Gods liefde
die door de donkere wolken van ons leven breekt…

In Jezus zijn wij geborgen,
wat er ook moge gebeuren…
Ondanks pijn en lijden…

In Jezus weten wij dat er achter lijden en dood
een oeverloos barmhartige God bestaat,
die ons zal laten delen in de volheid van zijn leven.