Ik wil beginnen met een verhaaltje over een arme sleuteldrager.
Hij had alleen maar een sleutel, maar dat was wel een hele bijzondere,
want hij paste op de deur van de hemel.
Verlies hem niet, had de pastoor gezegd, want dan ben je niet gelukkig.
De arme sleuteldrager echter had de sleutel al jaren
en hij was ook niet bang dat hij hem verliezen zou,
want hij had hem met ijzerdraad om zijn middel gebonden.
En elke morgen als hij wakker werd,
voelde hij zich de gelukkigste mens van de wereld en ’s avonds ook.
Nu gebeurde het op zekere dag dat hij een andere sleuteldrager tegenkwam
en die was een doodongelukkige mens want hij had zijn sleutel verloren.
Onze arme sleuteldrager bedacht zich geen ogenblik,
hij gaf zijn eigen sleutel weg.
De ander was daar zeer verwonderd over en vroeg:
“Hoe moet jij nu de hemel binnen komen als jijzelf geen sleutel meer hebt?”
“Ach”, zei onze arme sleuteldrager, “als ik straks bij de hemel aankom,
dan zal de deur al open staan.” Tot zover het verhaaltje.
Zonder sleutels kom je tegenwoordig nergens meer binnen.
Als je de sleutel van je huis kwijt bent, dan kan dat heel lastig zijn,
zeker als je voor de deur staat en er dan niet in kunt.
Maar meestal is er toch wel een oplossing te vinden om toch binnen te komen.
Als je echter de sleutel tot je eigen leven kwijt bent,
dan is dat een veel groter probleem,
waar niet zo gemakkelijk een oplossing voor te vinden is.
Je komt soms mensen tegen die a.h.w. bij zichzelf voor de deur staan
en maar niet naar binnen kunnen: Dan zit je beslist niet lekker in je vel.
Er zijn mensen die zichzelf niet meer begrijpen,
die geen vat kunnen krijgen op hun gevoelens en hun gedachten.
Dat zijn heel ongelukkige mensen.
Die sleutel tot hun eigen leven en persoonlijkheid is wel terug te vinden,
maar soms pas na lang zoeken,
en meestal hebben ze daarbij hulp van anderen nodig,
soms professionele hulp, meestal vooral hulp van mensen
die hen niet aan hun lot overlaten en hen met veel geduld begeleiden.
We dragen ook allemaal een sleutel tot de hemel bij ons, in ons,
en daarbij moeten we niet zozeer denken aan de hemel
die we na ons aardse leven hopen binnen te gaan,
maar veeleer aan een hemel op aarde,
echte levensvreugde en waar levensgeluk in ons aardse leven.
Dat is toch een levenssituatie waar we allemaal hopen binnen te gaan.
Maar helaas blijkt telkens weer dat velen hun sleutel zijn kwijtgeraakt.
Ze proberen allerlei sleutels op allerlei deuren om toch binnen te komen
en heel vaak lukt het hun maar niet die hemel op aarde binnen te gaan.
Ze openen deuren naar “geld verdienen”, naar “naam maken”,
naar “je toekomst veilig stellen”, naar “veel plezier, veel luxe in je leven”,
maar steeds weer blijkt dat de deur naar levensgeluk gesloten blijft.
De sleuteldrager uit het verhaaltje had heel goed begrepen
waar het uiteindelijk om ging: namelijk
meer aan het welzijn van de ander denken dan aan dat van jezelf:
dat is de sleutel tot de hemel, elke hemel, ook die op aarde.
Dat is in wezen het grote gebod van de liefde,
dat de kern is van heel Jezus’ blijde boodschap.
“Ik ben de deur”, hoorden we hem vandaag zeggen,
d.w.z. door mij kun je binnengaan in het koninkrijk van God.
Maar velen kunnen de deur niet vinden en als ze ervoor staan
dan zijn ze de sleutel kwijt, of beter: ze hebben hem wel,
maar ze weten niet hoe hem te gebruiken.
Want wie bereid is zijn sleutel te geven aan een ander,
wie bereid is om even eigen ziel en zaligheid aan de kant te zetten
en zich te bekommeren om het welzijn en de levensvreugde van een ander,
die zet daarmee ook voor zichzelf de deur wagenwijd open.
Dat is het geheim van Gods rijk op aarde.
Het ware levensgeluk bestaat niet
in het ontvangen van allerlei dingen die je gelukkig maken
maar veeleer in het geven ervan.
Ware levensvreugde, een stukje hemel op aarde, kun je binnengaan
als je uit jezelf durft te treden, uit dat wereldje van eigen belangen,
eigen problemen en zorgen, ook eigen gemak,
om vreugde en verdriet te delen met anderen.
Wie dat kan opbrengen heeft de ware sleutel gevonden.
Voor hem staat de deur wagenwijd open.