Het is zeker waar: in zijn boek droomt Lucas hier luidop. Hij is enthousiast. Hij droomt van een gemeenschap. Zo zouden christenen moeten samen-leven!
In gesprekken en commentaren over deze tekst zegt men voortdurend, dat Lucas hier, in deze verzen, de eerste christelijke gemeenschap zwaar en zelfs onrealistisch heeft geïdealiseerd. Je moet er Paulus maar op na lezen om te beseffen, dat een christelijke gemeenschap van deze kwaliteit nooit heeft bestaan. Mag ik zo vrij zijn zowel Lucas als Paulus gelijk te geven? Ze hebben inderdaad allebei gelijk Paulus omdat hij op de feiten wijst en Lucas omdat hij op de droom wijst.
Vandaag laten we Lucas maar eens dromen. Want dromen is belangrijk. Zonder droom, zonder visie leven is heilloos en steriel. Dan gebeurt er helemaal niets. Dan worden zelfs de fouten niet gemaakt die Paulus terecht citeert en aanklaagt… Dan gebeurt er gewoon niets! In die zin heeft Lucas dus gelijk.
Hij heeft gelijk omdat hij ons zegt wat christenen nooit mogen vergeten. Wat hij hier in een paar woorden op een rijtje zet, zou de basis moeten zijn en de grondslag van elk christelijk samen-leven. Gedurende twintig eeuwen hebben stichters van religieuze groeperingen teruggegrepen naar dit model. En uit de geschiedenis is gebleken, dat ze allemaal met deze droom te hoog hebben gegrepen: geen enkele stichter was tevreden over zijn of haar discipelen. Ze waren in hun ogen allemaal te lauw en te flauw.
Maar geef toe; kan een gemeenschap zich christelijk noemen als er geen aandacht is voor het bidden, als er geen aandacht is voor de leer der apostelen, als ze niet samen het brood breken, als ze geen zorg dragen voor de mensen in nood? Als één van deze vier factoren ontbreekt, rijdt een evangelische gemeenschap op drie wielen. Voor een wagen is dat fataal. Voor christenen ook. Alleen, hetgeen Lucas voorstelt, is wellicht te massief. Hij overvraagt mensen, gewone stervelingen, zoals jij en ik. Geen enkel mens kan op deze examenvragen op zijn ééntje tien op tien halen. We moeten het samen doen: de één dit en de ander dat. Samen krijg je dan het volledige spectrum: iedereen mag met zijn kleurtje en zijn stiftje zijn vakje inkleuren. Als je het samenvoegt, is de tekening af. En dat mag die Jezus-beweging nooit vergeten. Voor deze veelzijdigheid wil Lucas ons oproepen. Voor eenzijdigheid wil hij ons waarschuwen. Het moet er allemaal zijn.
En ik ben geneigd met Lucas mee te dromen. Gewoon omdat een parochie, een school, een klooster, een ziekenhuis zich pas christelijk kunnen noemen als ze die veelzijdigheid nastreven en die eenzijdigheid verwerpen. Je moet het maar eens meemaken hoe christenen verwateren en verzanden, uitdoven en vers tikken als ze de droom loslaten. Zonder visie worden wij allemaal pragma-mensen, managers en economen. Dan blijft de zaak wel draaien maar finaal draait de zaak rond of vierkant. Dat is ongeveer hetzelfde… Triestig is het in ieder geval. Alleen van een droom lig je wakker!?! Christenen, onze kerk slaapt in als ze niet wakker ligt. Dat is toch de logica zelf?
Mocht Lucas het Paasvuur in ons brandend houden. Misschien gebeurt er toch nog een wonder! Waar zijn de mensen die hun hand durven leggen op deze verzen?…