2de zondag in de paastijd A (2008)

A-cyclus · Paastijd · 2e zondag van Pasen · wit

Deze zondag vieren we niet alleen als Beloken Pasen, maar ook als zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. Jezus, die zoals Paus Johannes Paulus zo treffend uitdrukte, “de tekenen van zijn pijnlijk lijden, op een onuitwisbare wijze ingegrift in zijn lichaam, ook na de Verrijzenis [toonde]. Deze glorievolle wonden, die Hij acht dagen later liet aanraken door de ongelovige Thomas, openbaren de barmhartigheid van God.” (postuum 3-4-2005) Dat is de kern van het geheim dat we vieren en daarmee ook van de Eucharistie.

Barmhartigheid. Geen enkele andere godsdienst in de wereld heeft een God die zo klein werd dat Hij niet alleen als mens onder ons heeft gewoond, maar ook een God die zich als mens zo diep liet verwonden en vernederen omwille van ons. Het is misschien niet zo moeilijk om je een God voor te stellen die hoog en verheven is, ofschoon we ons als mensen dan moeten onderwerpen. Het is misschien nog voor te stellen dat een hoogverheven God zich verwaardigt van mensen te houden. Maar dat die liefde zo ver gaat dat de grote en almachtige God zich letterlijk door het slijk laat halen, en nog wel omwille van mensen die Hem ten diepste beledigden door Hem te verwerpen en niet te willen gehoorzamen, dat die liefde zo ver gaat dat Hij zondaars niet straft, maar verzoent, dat is een ongehoorde boodschap - een Blijde Boodschap voor allen die het betreft, ons dus, maar uniek in de hele wereld. Gods liefde bleek vooral doordat Jezus zich overleverde voor zondaars, en niet voor zijn vrienden. Dat wij Gods vrienden mogen zijn, ondanks onszelf, louter omdat God zoveel van ons bleef houden. Dat is barmhartigheid.

Maar nu komt die Barmhartigheid ook nog dichtbij. Jezus is niet als Gekruisigde heengegaan om zo bij God voor ons ten beste te spreken, zijn lichaam achterlatend ergens in een graf. Nee, Hij is verrezen met lichaam en al, om zijn Lichaam voor altijd achter te laten in zijn verheerlijking. Wie dat echt in de diepte begrijpt, moet wel huiveren. Jezus is verrezen niet omdat Hij dat moest of omdat Hij alleen zó de dood helemaal kon overwinnen. Dat ook. Maar de bedoeling was dieper en dat zien we vandaag. God wilde dat het Lichaam van Christus tastbaar zou zijn, om aan te raken. Wat Thomas doet, mogen wij allemaal! Jezus laat zich voelen, aanraken, juist in de tekenen van zijn barmhartigheid, zijn wonden. Jezus zegt niet: raak mijn gezicht aan, mijn liefdevolle ogen of zoiets. Hij zegt niet: kijk maar eens goed. Luister nog maar eens naar mijn stem. Hij zegt: raak die wondetekenen aan. Raak mijn Lichaam aan in die levende bewijzen van Liefde. Dáár heb ik mij laten raken door uw zonden, opdat gij daardoor verlost zoudt worden. Dáár mag jij mens mij aanraken, zoals Ik u heb aangeraakt en bevrijd met die wonden. Dáár mag jij mens mijn barmhartigheid voelen. In mijn Lichaam.

Daar gaat de barmhartigheid verder naar de Eucharistie die we vieren en het doopsel wat we beleven. In de Doop en de Eucharistie worden wij respectievelijk eens en elke dag zelf tot Lichaam van Christus, delen wij in zijn barmhartige wonden en zijn glorievolle verrijzenis. In ons zijn de tekenen van barmhartigheid ingegrift, het zijn ónze zonden en zijn barmhartigheid tegelijk. Beiden ten diepste deel van ons. De aanraking is niet van hand op hand, maar van hart op hart, ziel op ziel. Wij zijn allen de Thomassen, de Petrussen, de loochenaars van alle tijden, de zwakke gelovigen, die tegelijk allemaal Lichaam van Christus worden en zijn. Wij, de zondaars en de barmhartigheid in één, verenigd in Christus.

Konden we maar één moment beseffen wat het vieren van de Eucharistie werkelijk betekent! Wij zijn ‘Lichaam van Christus’ zoals we het ook ontvangen. Wij ontvangen Jezus, de barmhartige, de Gekruisigde, de Verheerlijkte en Verrezene, en in die éne aanraking van God gebeurt aan ons de mystieke verlossing. Wij worden, zonder het mis te verstaan, vergoddelijkt door de aanraking in het Lichaam van Christus.

Broeders en zusters, zo groot is dit geheim van barmhartigheid. Onverdiende liefde. Welke God zou zo groot zijn als onze God die zoveel van ons heeft gehouden? Tot wie zouden wij gaan? Laten wij leven wat wij zijn, en God danken in deze Eucharistie: Lichaam van Christus, dat ons aanraakt, dat wij mogen zijn, dat ons één maakt met de Levende Heer…

Zoeken in Preken Online