Trouwen, en wat er aan voorafgaat is een amusementsprogramma geworden. “Boer zkt vrouw” Elke zender heeft zoiets: ze maken van huwelijk een avontuur: een mix van toeval en psychologie.
Er was een tijd dat God mocht meespelen. Hij was de derde getuige om te waken over het gegeven woord.
Veel mensen zijn in die geest getrouwd: geen leeg ceremonieel voor de foto maar een sterk moment in hun leven, trouwen voor Gods aanschijn. Het was geen garantie voor een gelukkig huwelijk, maar toch. Nu is de eeuwige trouw een beetje minder eeuwig.
Dat de rol van God in het huwelijk is uitgespeeld, zou dat een voorbijgaand verschijnsel zijn, of is het de logische evolutie van het steeds maar mondiger worden van de mens?
Heeft geloof iets te maken met het huwelijk of is trouwen dan toch maar een zuiver menselijke aangelegenheid?
Het antwoord staat in het evangelie van kerstmis: “Het woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond.” Het woord, Gods boodschap, is die jongen van Nazareth. Hij heeft onder ons gewoond: Hij had een adres, een dak, een thuis, vier broers: Jacobus en Joses en Juda en Simon. Marcus noemt ze bij naam en een aantal zussen, maar die werden in die tijd niet meegeteld. Het was een heel gewoon gezin, een gezin dat zelfs een tijd moest emigreren om politieke redenen., zoals er vandaag miljoenen zijn.
Als in zo een gewoon gezin de blijde boodschap is begonnen, als dat de voedingsbodem was waarin God de nieuwe mens wilde tot stand brengen… Waarom zou het dan vandaag niet kunnen?Ook vandaag is het gezin een begin, een atelier, een bouwplaats van menselijkheid.
Als je de menswording van een kind vergelijkt met het boetseren, dan zijn er indrukken die niet meer te herdoen zijn. Zo krijgt een kind een fundamentele trek in het gezin. Later komt daar al het weten en wetenschap en cultuur bij. Maar die fundamentele trek is bepalend.
Het scheppingsverhaal herhaalt zich op menselijk vlak in het gezin. Telkens weer kan het beeld en de gelijkenis van God een beetje meer gelijkend worden. Het is het creatiefste wat op de wereld kan gebeuren.
De greep van de ouders op een kind wordt zwakker en zwakker. Het toekomstige mensbeeld wordt gemaakt in de studio’s en op de redacties, achter de schermen van de ontspanningswereld. Zij bepalen meer en meer de levensstijl en de gedachten van onze kinderen.
Wat er overblijft aan gezinsleven, die momenten zouden heel intens, heel warm moeten zijn om een tegengewicht te kunnen bieden.
Hoe dat moet gebeuren kan ik u niet zeggen. Ik ben geen ervaringsdeskundige. Ik weet alleen dat het evangelie ons laat aanvoelen dat het gezin een onvervangbare taak heeft om Gods beeld en gelijkenis in onze wereld tot stand te brengen.