GOD IS RUIMTE… Zo leert ons het fameuze dogma over de Heilige Drievuldigheid. Want God is VADER. Met oneindig veel ruimte voor vergeving en onvoorwaardelijke aanvaarding. Met kansen op altijd herbeginnen, met mildheid en openheid voor wie verloren is gelopen of eigenzinnig zijn eigen weg is gegaan. Dat horen we in de parabel van de Goede Vader en de verloren zoon. God is ZOON. Met ruimte voor universele en wereldwijde broederschap, maar ook dichtbij: een bestendige oproep tot mensen om trouw en nabij te zijn, een appèl tot doodgewoon en eenvoudig mens-zijn met en voor elkaar. Dat leren we van Jezus van Nazareth. En God is GEEST. Met ruimte voor vriendschap en verbondenheid, voor gemeenschap, voor gesprek in de relatie, voor af en toe spreken en vooral luisteren, voor buurmanschap en supporter-zijn van elkaar, voor samenhorigheid, voor daadwerkelijke solidariteit, desnoods dag en nacht…
Uit de reportage ‘Het eilandgevoel’ van RKK.NL – aflevering van 27 december 2014, met o.a. STEF BOS, in gesprek met Leo Fijen, wandelend aan zee op Schiermonnikoog.
In een reportage van 27 december 2014, gemaakt op het eiland Schiermonnikoog, vertelt de Nederlandse zanger Stef Bos wandelend aan zee met Leo Fijen over zijn 92-jarige vader die in de loop van dat jaar overleden is. ‘We hebben zo’n volle reis met elkaar afgelegd…’, zegt hij. ‘Toen hij begraven werd zei ik tegen mijn broer en zus: ‘We moeten vieren dat hij er is geweest, en niet alleen rouwen omdat hij er niet meer is…’ ‘Kijk, dit heeft mijn vader mij nagelaten toen hij vertrok (wijzend naar de zee achter zich). Sommige mensen als ze doodgaan laten een LÉÉGTE na, en daar dwaal je in rond, en je weet niet wat je er mee moet. Want je zit vol met vragen of met een schuldgevoel of wat dan ook… Maar mijn vader heeft RUIMTE nagelaten – ruimte om zelf in te vullen…’
dit is de link naar die uitzending met Stef Bos: Het fragment begint ongeveer vanaf 07:30
In alle bijbelse beelden voor God als ‘Vader’ wordt gezegd of minstens gesuggereerd dat Hij ruimte geeft. Zoals in het lied van Mozes staat: dat God ons als een vogeltje in de ruimte heeft geworpen, uit het nest heeft gekieperd, en als we krijsend vallen duikt Hij onder ons door met Zijn vleugels en gooit ons weer op, totdat wij kunnen vliegen op eigen kracht… Zo leert een mensenkind de ruimte aankunnen. En dat is precies bijbels vaderschap: je kinderen leren de ruimte aan te kunnen. ’Alles ontgrenzende, alles doordringende ruimte, vrijheid scheppende vrijheid, ogen zoekende ogen, wijde armen die klaar zijn om je te ontvangen en je te laten thuiskomen…’: omschrijvingen van God-Bevrijder, Schepper, Vader, Vriend. God: ruimte-in-persoon. God is zo, zegt de Schrift.
Arcabas – Drievuldigheid
Leo De Weerdt Feest van de Drie-eenheid in de gevangenis van St Gillis
Dit doek werd vorige week geschilderd door aalmoezenier Geneviève Frère, vrije studente aan de academie in Brussel en het hangt momenteel in onze gevangeniskapel.
Geneviève liet zich inspireren door de foto van Jan Hof. Drie stoelen staan keurig in het gelid. Jan Hof zag ze in de oude Lebuinuskerk in Deventer. Hij vond dat de stoelen iets paradoxaals hebben. Je voelt een uitnodiging om te gaan zitten. Maar de omgeving is statig en een beetje steriel: niet echt een uitnodiging om te gaan zitten. En toch…
“Is het goed dat een mens alleen blijft”? vroeg een leerling aan zijn meester? De meester antwoordde hem dat iedere mens in feite drie stoelen nodig heeft: een stoel om op te gaan zitten als hij alleen met zichzelf wil zijn; want wie niet meer alleen kan zijn weet op de duur niet meer wie hij is. Een tweede stoel om met zijn tweeën te kunnen zijn, want zonder een vriend(in), zonder te kunnen beminnen én zich te laten beminnen, kan een mens niet leven. Een derde stoel heeft de mens tot slot nodig om die kleine kring van het zélf én van de twee-eenheid open te breken en gemeenschap te vormen met al wie op zoek is naar zichzelf en naar vriendschap.”
Als de Schrift nu zegt dat God de mens schiep naar Zijn beeld en gelijkenis dan bieden de zojuist geschetste menselijke verhoudingen een getrouw beeld van God. God als oorsprong van alle leven; als metgezel (in Jezus van Nazareth) en als inspirerende Geest kracht in ieder van ons. Zoals de drie vrije stoelen in de oude Lebuinuskerk in Deventer geeft Hij ons een drieledig draagvlak, als Vader, Zoon en als gemeenschap. (Joh 3, 16-18)
Trois chaises …, Geneviève Frère 2023.
Jan Hof photography
Drie stoelen in een kerk
Ze staan keurig in het gelid: deze 3 oude stoelen. Ik zag ze in de oude Lebuinuskerk in Deventer. Ik vond dat de stoelen hebben iets paradoxaals hebben. Je voelt een uitnodiging om te gaan zitten. Maar de omgeving is statig en een beetje steriel: niet echt een uitnodiging om te gaan zitten. Dit trok mijn aandacht om er een foto van te maken. ‘Er is een drievoudig trouwen. Een mens trouwt allereerst met zichzelf. Vervolgens trouwt hij met allen. En tenslotte eventueel ook nog met één iemand. Men trouwt het meest met wie niemand trouwt, naar wie geen mens omziet. Wie niemand heeft maar allen trouwt, die wordt het meest getrouwd…’
(Herman Verbeek in ‘Mensen van grond en licht’, p. 135)
Zo ‘heilig’ en ‘drie-vuldig’ wil God dus ook met de mensen getrouwd zijn…
Viering PCB Brugge
Feest Heilige Drie-eenheid-B
25-26 mei 2024
toespraak
GOD IS DIEGENE DIE RUIMTE GEEFT… Zo leert ons het fameuze dogma over de Heilige Drievuldigheid. God is een drie-dimensionele ruimte waarin wij als mensen mogen leven en ons ten volle als beeld en gelijkenis van God kunnen ontplooien. Want God is VADER (EN MOEDER). Met oneindig veel ruimte voor vergeving en onvoorwaardelijke aanvaarding. Met kansen op altijd herbeginnen, met mildheid en openheid voor wie verloren gelopen is of eigenzinnig zijn eigen weg is gegaan. Dat horen we in de parabel van de Goede Vader en de verloren zoon. God is ZOON. Met ruimte voor universele en wereldwijde broederschap, maar ook hier en nu, dicht bij ons. Een bestendige oproep om elkaar trouw en nabij te zijn, een appèl tot doodgewoon en eenvoudig mens-zijn met en voor elkaar. Dat leren we van Jezus van Nazareth. En God is GEEST. Met ruimte voor vriendschap en verbondenheid, voor gemeenschap, voor gesprek in de relatie, met tijd om te spreken en vooral te luisteren, voor buurmanschap en supporter-zijn van elkaar, voor samenhorigheid, voor daadwerkelijke solidariteit, desnoods dag en nacht…
DIEU EST: CELUI QUI DONNE DE L’ESPACE - Ainsi nous enseigne le célèbre dogme de la Sainte Trinité. Dieu est un espace tridimensionnel dans lequel nous, les humains, pouvons vivre et nous déployer pleinement en tant qu’image et ressemblance de Dieu. Car Dieu est PÈRE (ET MÈRE). Avec un espace infini pour le pardon et l’acceptation inconditionnelle. Avec des possibilités de toujours recommencer, avec douceur et ouverture à ceux qui se sont perdus ou qui se sont obstinés à suivre leur propre chemin. C’est ce que nous entendons dans la parabole du bon père et du fils prodigue. Dieu est FILS, avec une place pour la fraternité universelle et mondiale, mais aussi ici et maintenant, près de nous. Un appel permanent à être fidèles et proches les uns des autres, un appel à l’humanité ordinaire et simple, avec et pour les autres. C’est ce que nous apprend Jésus de Nazareth. Et Dieu est ESPRIT. Avec de la place pour l’amitié et la connexion, pour la communauté, pour la conversation dans la relation, pour la parole occasionnelle et surtout pour l’écoute, pour le voisinage et le soutien mutuel, pour l’unité, pour la vraie solidarité, jour et nuit si nécessaire…
GOD IS: WHO GIVES ROOM AND SPACE… So teaches us the famous dogma about the Holy Trinity. God is a three-dimensional space in which we as human beings may live and develop fully as the image and likeness of God. For God is FATHER (AND MOTHER). With infinite space for forgiveness and unconditional acceptance. With opportunities for always starting over, with mildness and openness to those who have gotten lost or gone their own way wilfully. We hear this in the parable of the Good Father and the Prodigal Son. God is SON, with room for universal and worldwide brotherhood, but also here and now, close to us. An enduring call to be faithful and near to one another, an appeal to ordinary and simple humanity with and for each other. This is what we learn from Jesus of Nazareth. And God is SPIRIT. With room for friendship and connection, for community, for conversation in the relationship, with time to speak and especially to listen, for neighborliness and being a supporter of each other, for togetherness, for real solidarity, if necessary day and night…
DE DRIE-ENE GOD IS DE GOD OVER WIE IN DE BIJBEL PRACHTIGE VERHALEN WORDEN VERTELD…
LE DIEU TRINITAIRE EST LE DIEU AU SUJET DUQUEL DE MERVEILLEUSES HISTOIRES SONT RACONTÉES DANS LA BIBLE…
THE TRIUNE GOD IS THE GOD ABOUT WHOM WONDERFUL STORIES ARE TOLD IN THE BIBLE…
God is Vader en Moeder tegelijk – het verhaal van de Goede Vader en de twee verloren zonen.
De beroemde schilder Rembrandt heeft een prachtig schilderij gemaakt over de terugkeer van de verloren zoon. Kijk vooral naar de twee handen van de vader op dit schilderij. Zij verschillen sterk van elkaar. De linkerhand is sterk en gespierd, met korte stevige vingers. Het is een mannenhand. De rechterhand daarentegen is veel slanker en sierlijker en heeft lange vingers. Het lijkt wel een vrouwenhand. Rembrandt wil uitdrukken: God is niet alleen vader, maar ook moeder. Hij is de twee in één persoon. De vaderhand houdt vast, bevestigt en bemoedigt. De moederhand liefkoost, streelt en troost. In die twee verschillende handen wordt de gehele genade van de vergeving tastbaar en concreet gemaakt. Rechtvaardigheid en mildheid zijn niet langer aan elkaar tegengesteld. Er is een gebaar van naar zich toehalen en ondersteunend dichtbij zijn enerzijds, maar er is tegelijk ook voorzichtig vrijlaten en behoedzaam respect betonen voor het anders zijn van de ander. Zo wordt de vergevende God-Vader-Moeder hier voor ons uitgetekend….
Rembrandt: ‘De terugkeer van de verloren zoon’ (1668)
Dieu est à la fois Père et Mère - l’histoire du Bon Père et des deux fils perdus..
Le célèbre peintre Rembrandt a réalisé un beau tableau sur le retour du fils prodigue. Regardez particulièrement les deux mains du père dans cette peinture. Ils sont très différents les uns des autres. La main gauche est forte et musclée, avec des doigts courts et robustes. C’est la main d’un homme. La main droite, en revanche, est beaucoup plus fine et gracieuse, avec de longs doigts. On dirait la main d’une femme. Rembrandt veut exprimer: Dieu n’est pas seulement un père, mais aussi une mère. Il est les deux en une personne. La main du père supporte, affirme et encourage. La main de la mère caresse, touche et réconforte. Dans ces deux mains différentes, toute la grâce du pardon est rendue tangible et concrète. La justice et la douceur ne sont plus contradictoires. D’une part, il y a un geste de proximité, mais d’autre part, il y a aussi un relâchement et un respect prudent pour la différence de l’autre. Ainsi, le Dieu-Père-Mère qui pardonne est dessiné ici…
God is Father and Mother at the same time - the story of the Good Father and the two lost sons.
The famous painter Rembrandt created a beautiful painting about the return of the prodigal son. Look especially at the two hands of the father in this painting. They are very different from each other. The left hand is strong and muscular, with short sturdy fingers. It is a man’s hand. The right hand by contrast, is much more slender and graceful and has long fingers. It looks like a woman’s hand. Rembrandt wants to express: God is not only father, but also mother. He is the two in one person. The father hand holds, affirms and encourages. The mother hand caresses, strokes and comforts. In these two different hands the whole grace of forgiveness is made tangible and concrete. Righteousness and mildness are no longer opposed to each other. There is a gesture of reaching out and being supportively close on the one hand, but at the same time there is also careful releasing and cautious respect for the other person’s being different. Thus the forgiving God-Father-Mother is drawn out for us here…
God is mens geworden in een Man als Jezus. Iemand die tot op het einde van Zijn leven ‘Ja’ zegt - ‘En toch…’ - ‘Hier ben ik’ – ‘Mij geschiede naar Uw woord’…
Bert Altena
christ-in-gethsemane-michael o brien
In het verhaal over de ‘Hof van Olijven staat er telkens weer: ‘Jezus stond op’. Met dat typische paas-werkwoord. Heel nadrukkelijk staat het er: Hij stond op en kwam in beweging, naar zijn slapende leerlingen toe en dan terug naar zijn plaats een eind verderop om te waken en te bidden dat Hij het niet zou opgeven… Heen en weer werd Hij geslingerd, van ‘God mijn God, waarom hebt gij mij verlaten’ naar ‘Hier ben Ik – in Uw handen beveel Ik mijn geest’… Je door God en iedereen verlaten voelen – en toch telkens weer opstaan en gààn: is dat niet het begin van Pasen in ons leven? Zijn dat niet het Leven en de Liefde die groter en sterker zijn dan het kruis en de dood? Er zijn inderdaad mensen die alle ziekte, alle dorst, alle onrecht en alle miserie van de wereld doorstaan. Die het uithouden en altijd weer voortdoen, zonder hoop op beloning, zonder applaus en zonder decoraties. Mensen van hoop zijn het, mensen van vertrouwen, mensen van altijd weer ‘En toch’. Zo een ‘goddelijke Mens was Jezus.
Dieu s’est fait homme dans un homme comme Jésus. Un homme qui dit ‘Oui’ jusqu’à la fin de sa vie – ‘Et pourtant…’ – ‘Me voici’ – Moi selon Ta parole’…
Dans le récit du ‘Jardin des Oliviers’, il est dit et répété que ‘Jésus s’est levé’. Avec ce verbe typique de Pâques, et avec beaucoup d’insistance: Il s’est levé et s’est mis en marche, vers ses disciples endormis, puis Il est retourné à sa place, loin de là, pour veiller et prier pour qu’Il n’abandonne pas… Il a été ballotté, passant de ‘Dieu mon Dieu, pourquoi m’as-tu abandonné?’ à ‘Me voici - entre tes mains je remets Mon esprit’… Se sentir abandonné de Dieu et de tous les autres - et pourtant se lever et repartir, encore et encore: n’est-ce pas là le début de Pâques dans nos vies? N’est-ce pas ça la Vie et l’Amour qui sont plus grands et plus forts que la croix et la mort? Il y a en effet des personnes qui supportent toutes les maladies, toutes les soifs, toutes les injustices et toutes les misères du monde. Qui endurent et continuent toujours, sans espoir de récompense, sans applaudissements et sans décorations. Ce sont des gens d’espérance, des gens de foi, des gens qui ne cessent de répéter “’Et pourtant…’. Jésus était un tel ‘Homme divin’.
2.God became man in a Man like Jesus. One who to the end of His life says ‘Yes’ – ‘And yet…’ – ‘Here I am’ – ‘Me be done according to Thy word’…
In the story of ‘the Garden of Olives’, it says again and again: ‘Jesus stood up’. With that typical Easter verb. Very emphatically it says: He got up and got moving, toward His sleeping disciples and then back to His place a long way away to watch and pray that He would not give up… Back and forth He was swayed, from ‘God my God, why hast Thou forsaken me’ to ‘Here I am - into thy hands I commend my spirit’… Feeling forsaken by God and everyone else - and yet getting up and going again and again: isn’t that the beginning of Easter in our lives? Is that not Life and Love that are greater and stronger than the cross and death? There are indeed people who endure all the sickness, all the thirst, all the injustice and all the misery of the world. Who endure and always carry on, without hope of reward, without applause and without decorations. People of hope they are, people of faith, people of always again ‘And yet…’ Such a ‘Divine Man’ was Jesus.
En God is Geest – de kracht en de inspiratie, het vuur en de passie die ons doet leven. Het verhaal van Pinksteren…
Geest van God, onverwoestbaar werkzaam in mensen. Toen en nu, toekomst onverwacht. Als vuur, zo schrijft Lucas. Als vlammen op hun hoofd. Zodat ze deuren durfden openen, zelf durfden naar buiten komen en anderen in hun leven binnenlaten. De Geest zorgde ervoor dat ze elkaar konden verstaan. Niet ‘ons kent ons’, maar ‘mens kent mens’. De Geest is herkenbaar, zo schrijft Paulus aan goedheid en geduld, aan trouw en zachtheid, aan vrede en vreugde, aan liefde en vriendelijkheid, aan diepgang en inspiratie ook. Het is de Geest die mensen samenbrengt van heinde en verre, over alle grenzen heen. Die ons hart vernieuwt, ons met wijsheid vervult, en ons herschept tot het beeld en de gelijkenis van God, een opdracht en een verantwoordelijkheid waartoe wij allen geroepen zijn.
3. Et Dieu est Esprit - la puissance et l’inspiration, le feu et la passion qui nous font vivre. Le récit de la Pentecôte…
L’Esprit de Dieu, qui agit de manière indestructible dans les personnes. Hier et aujourd’hui, un futur inattendu. Comme le feu, écrit Luc. Comme des flammes sur leurs têtes. Au point qu’ils ont osé ouvrir des portes, qu’ils ont osé sortir d’eux-mêmes et laisser les autres entrer dans leur vie. L’Esprit a fait en sorte qu’ils puissent se comprendre les uns les autres. Non pas ‘nous connaissons nous’, mais ‘chaque homme connaît chaque homme’. L’Esprit se reconnaît, écrit Paul, dans la bonté et la patience, dans la fidélité et la douceur, dans la paix et la joie, dans l’amour et la gentillesse, dans la profondeur et l’inspiration aussi. C’est l’Esprit qui rassemble les gens de partout, par-delà les frontières. Il renouvelle nos cœurs, nous remplit de sagesse et nous recrée à l’image et à la ressemblance de Dieu, une mission et une responsabilité auxquelles nous sommes tous appelés.
3. And God is Spirit - the power and inspiration, the fire and passion that makes us live. The story of Pentecost…
Spirit of God, indestructibly working in people. Then and now, future unexpected. Like fire, Luke writes. Like flames on their heads. So that they dared to open doors, dared to come out themselves and let others in, into their lives. The Spirit caused them to understand each other. Not ‘us knows us’, but ‘every man knows every man’. The Spirit is recognizable, Paul writes, in goodness and patience, in faithfulness and gentleness, in peace and joy, in love and kindness, in depth and inspiration as well. It is the Spirit who brings people together from far and wide, across all borders. Who renews our hearts, fills us with wisdom, and remakes us into the image and likeness of God, a mission and a responsibility to which we are all called.
Het is de drie-ene God altijd in de eerste plaats om de mens te doen…
Le Dieu trinitaire se préoccupe toujours en premier lieu de l’homme…
The triune God is always first and foremost concerned about man…
En dan is er ook nog deze prachtige afbeelding die werd geschilderd door een Zwitserse zuster, Catharina Müller, een Dominicanes die leeft in Bazel. Ze noemt haar werk ‘De barmhartige Drie-eenheid’. In het midden ligt de mens. Want God is het altijd te doen om de mens. Rondom die gebroken mens zien we de Vader die hem optilt en draagt, de Zoon die hem de voeten wast, en de Geest die hem nieuw leven inblaast. De rondingen drukken de cirkelvormige dynamiek van het geheim van de Liefde uit. De open cirkels wijzen ook op de wisselende aanvulling en de openheid van deze bron van Barmhartigheid. Is dat geen prachtige voorstelling van die Onzichtbare, Geheim-zinnige, Drievuldige God? In deze God mag ik als kleine mens geborgen zijn. Bij de Vader, de Zoon en de Geest ben ik altijd thuis. Wanneer we dit proberen te geloven, mogen we met de psalm vol vertrouwen zingen: ‘Leid mij in Uw Waarheid, Gij zijt de bron van mijn bestaan’… (psalm 25,5)
Et puis il y a encore ce beau tableau peint par une religieuse suisse, Catherine Müller, dominicaine vivant à Bâle. Elle a intitulé son œuvre ‘La Trinité miséricordieuse’. Au centre se trouve l’homme. Car Dieu se préoccupe toujours de l’homme. Autour de cet homme brisé, nous voyons le Père le soulever et le porter, le Fils lui laver les pieds et l’Esprit lui insuffler une vie nouvelle. Les courbes expriment la dynamique circulaire du mystère de l’Amour. Les cercles ouverts indiquent également le renouvellement et l’ouverture de cette source de miséricorde. N’est-ce pas là une merveilleuse représentation de ce Dieu invisible, mystérieuse et trinitaire? En ce Dieu, en tant que petite personne, je peux être en sécurité. Avec le Père, le Fils et l’Esprit, je suis toujours chez moi. Lorsque nous essayons de croire cela, nous pouvons chanter avec confiance le psaume: ‘Guide-moi dans ta vérité, tu es la source de mon existence…’ (psaume 25.5).
Catharina Müller - ‘De barmhartige Drie-eenheid’
And then there is this beautiful picture painted by a Swiss sister, Catherine Müller, a Dominican living in Basel. She calls her work ‘The Merciful Trinity’. At the center is a man. For God is always concerned about man. Around that broken man we see the Father lifting and carrying him, the Son washing his feet, and the Spirit breathing new life into him. The circles express the circular dynamics of the mystery of Love. The open circles also indicate the changing replenishment and openness of this source of Mercy. Isn’t that a wonderful representation of that Invisible mysterious Trinitarian God? In this God, as a little person, may I be secured. With the Father, the Son and the Spirit I am always at home. When we try to believe this, we may confidently sing with the psalm: ‘Lead me in Your Truth, You are the source of my existence…’ (Psalm 25:5)
Arcabas – Pinksteren
Heilige Drievuldigheid
God onze Vader en Moeder Eerste en Laatste Wij zoeken u in de mist van de tijd. Onvindbaar zijt Gij en toch heel nabij. Hebt Gij het heelal gemaakt? Of de oerknal bedacht? Zijt Gij de Rechter aan het einde van de tijd? De hele geschiedenis heeft men van u gesproken U allerlei zaken toebedacht uw almacht overschat
En uw liefde onderschat Wij hunkeren naar de dag Dat wij u oog in oog mogen zien En bij u vertoeven. Jezus, Zoon en Woord van God Leraar, bezieler, verbindingsman Hoe waren wij zonder jou blijven dwalen! Jij werd de Dienstknecht Teken van tegenspraak Weerloos in het geweld van deze wereld Maar in wijsheid boven allen verheven Prins van de liefde Mogen wij jou aanbidden? En jij, Heilige Geest, Adem en glimlach van God over ons Pinkstervuur dat mensen aaneen smeedt Tot zussen en broers Tot over de religies heen Die hoop, inzicht en kracht geeft Honderdvoud Wij danken jou Wij rekenen op jou Wees jij ons kloppend hart Tot op de dag van voltooiing. (Alternatieve geloofsbelijdenis – Ides Nicaise – Filosofenfontein Heverlee/Leuven)
Sainte Trinité
Dieu notre Père et notre Mère Toi qui est le Premier et Dernier Nous te cherchons dans la nuit des temps. Tu es introuvable et pourtant très proche. As-tu créé l’univers? Ou as-tu conçu le Big Bang? Es-tu le juge à la fin des temps? Pendant toute l’histoire on a parlé de Toi Et on T’a attribué toutes sortes de choses On a surestimé ta toute-puissance Et on a sous-estimé ton amour Nous attendons avec impatience le jour Où nous Te verrons face à face Et où nous demeurerons avec Toi.
Jésus, Fils et Verbe de Dieu Enseignant, inspirateur, connecteur Comment aurions-nous continué à errer sans Toi! Tu es devenu le Serviteur Signe de contradiction Sans défense dans la violence de ce monde Mais élevé au-dessus de tout par Ta sagesse Prince de l’amour Pouvons-nous t’adorer?
Et Toi, Esprit Saint, Souffle et sourire de Dieu sur nous Feu de la Pentecôte qui rassemble les gens en sœurs et en frères À travers les religions Toi Qui donne de l’espoir, de la perspicacité et de la force Au centuple Nous te remercions Nous comptons sur Toi Sois notre cœur battant Jusqu’au jour de l’achèvement.
Holy Trinity
God our Father and Mother You are the First and the Last We seek Thee in the mist of time Unfindable art Thou and yet very near. Did Thou make the universe? Or invented Thou the big bang? Are Thou the Judge at the end of time? All history has spoken of Thee Thou hast been attributed all kinds of things They have overestimated thy omnipotence And underestimated thy love We long for the day That we may see You face to face And dwell with You.
Jesus, Son and Word of God Teacher, inspirer, connector How would we have continued to wander without You! You became the Servant A sign of contradiction Defenseless in the violence of this world
But in wisdom exalted above all Prince of love May we worship you?
And you, Holy Spirit, Breath and smile of God upon us Pentecostal fire that forges people together Into sisters and brothers To across religions You who gives hope, insight and strength A hundredfold We thank You We count on You Be You our beating heart Until the day of completion.
samenstelling: geert dedecker