Hoogfeest van de H. Drie-eenheid (2008)

Beste dorpsgenoten
Het feest van de H. Drieëenheid zal ongemerkt voorbijgaan aan de miljoenen mensen in Birma en in China die in de afgelopen twee weken onbarmhartig geraakt en gekraakt zijn door storm en regen en een aardbeving. Ik kan de drama’s daar ginds niet van mij afzetten. De beelden van de hulpeloosheid worden steeds tragischer en verdrietiger.
De woorden uit de eerste lezing: “De Heer! De Heer is een barmhartige en medelijdende God, groot in liefde en trouw” kunnen de mensen daar beter bespaard blijven.
Telkens als ik beelden van de rampen zie bij het nieuws op de TV, stel ik me voor dat het er hier, waar ik nu woon met alle comfort en mogelijkheden, 80 jaar geleden onder die omstandigheden, ook zo hebben uitgezien: verwoeste huisjes, radeloze mensen, alles kwijt, slechts tientallen, vergeleken bij de massa’s daarginds. Alleen zou de rest van de wereld er niets van gezien hebben zoals nu.
Zouden mijn ouders in die omstandigheden eerbiedig geluisterd hebben naar de woorden uit de eerste lezing die ik aanhaalde, of zouden ze hun vuist tegen de hemel hebben opgeheven zoals ik gezien heb op TV? Woorden en vuisten, allebei even nutteloos!
Als ik mij in mijn verbeelding verplaats naar Birma of China, dan denk ik niet aan God maar dan kijk ik alleen maar uit naar een gebaar van barmhartigheid, van hulp, van troost, heel dichtbij, hoe bescheiden ook, komend van mensen, barmhartig als de barmhartige Samaritaan, goed als de goede herder, als Jezus, die al die grote namen en woorden van en over God onder mensen heeft waargemaakt.
Die komen neer op:“Wat gij wilt dat anderen aan u doen, doet dat ook aan hen”, anders gezegd: “Heb je naaste lief, hij is als jij.”
Van God wordt gezegd dat hij verlost. En Jezus heet de Verlosser: hij bevrijdt uit de macht van zonde en dood. De rampen in Birma en China zijn te groot voor woorden als zonde en dood.
De heilige Drie-eenheid is een begrip dat mensen heeft bezield, de gedachte aan de H. Drie-eenheid bracht mensen tot tranen. Maar ze spreekt niet aan tussen puinhopen. Jezus spreekt dan wel aan, anders gezegd: het is alleen menselijkheid die redt en verlost.
En waar Jezus voor stond, daar staan nog steeds mensen voor, nog meer dan vroeger, denk maar aan het Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen, Amnesty International. En aan al de goede gevers. Helaas blijven Birma en China gesloten.
Waar Jezus model voor stond: “Wat gij wilt dat anderen u doen, doe dat ook aan hen”, dat wordt steeds breder en professioneel in praktijk gebracht en daarmee neemt menselijkheid toe, humanisering heet dat met een geleerd woord. En ook buiten de kerkdeuren neemt daarmee de werkzame aanwezigheid van Jezus toe, als beeld van God.
Vanuit ons perspectief nù mogen we die humanisering de motor van de evolutie noemen, die zich door vreugde èn rampen heen op weg werkt naar het punt Omega.
Daar en dan zullen mensen zulke mensen geworden zijn, zo barmhartig, zo vaardig in liefde en gemeenschap dat zij juist als Jezus, beeld van God mogen heten.
Hoe meer wij onze onverschilligheid van ons afschudden hoe meer we dat punt al dichter bij brengen.