Wie is God? (2011)

Wie van ons zou niet graag - al was het maar een moment - God zien? Een glimp opvangen van God zelf zodat je voor eens en voor altijd weet wie Hij is wat Hij is en dat Hij er is.
Mensen hebben zich vanaf het begin van de wereld geprobeerd een voorstelling te maken van wie God is. En als je naar een natuurhistorisch museum gaat, vind je daar allerlei beelden en schilderijen en voorstellingen van eeuwen en eeuwen en van veel verschillende culturen die allemaal God uitbeelden.
Maar ondanks al die beelden worden we niet veel wijzer over hoe God eruit ziet.
Er zijn voorstellingen die heel mooi en bijzonder zijn. Andere beelden zijn afstotelijk en maken je bang, maar ondanks al die duizenden en duizenden beelden door de geschiedenis van de mensheid heen weten we nog steeds niet wie God is of hoe Hij eruit ziet.

Laatst nog vierden we in onze kerk het Paasfeest en na de gezinsviering op zondagochtend zijn we met velen naar het kerkhof gegaan omdat onze jongeren van MIKADO in de paasnacht geprobeerd hadden om op de afscheidsplaats van ons kerkhof uit te beelden wie God was.
Daarover hadden ze samen ’s nachts gepraat en tegen de ochtend hebben ze met kaarsjes een groot hart gemaakt waarin ze met krijt schreven: “God=Liefde”.
God, probeerden zij uit te leggen, is niet zozeer een persoonlijke God maar “= liefde”.

Op dezelfde manier eigenlijk als Johannes die daar in zijn evangelie over schrijft.
Een meisje van een jaar of acht dat toen nog bezig was met de voorbereidingen op de eerste communie, zag die kaarsjes en de tekst en ze begon wat te stampvoeten en werd een beetje boos en ik hoorde haar zeggen: Nou God is gewoon een mens.
Hij kan gewoon alles.
Haar eigen beeld van God viel door de beeltenis die de jongeren hadden gemaakt een beetje in duigen.
Eigenlijk heel verdrietig maar ook mooi en lief, toch?
En daar zit natuurlijk een groot nadeel aan beelden.
De een vindt het geweldig, de ander ziet er geen gat in.
In het oude testament staat zelfs een verbod om van God een beeld te maken, want men wilde geen afgoderij met gouden kalveren enzo, en God is immers veel te groot om in een beeld te vangen.
Zo is het beeld van Vader, Zoon en Geest ook een beeld om de grootsheid van God en het Mysterie ervan te zoeken, te raken in het beeld van de drie-eenheid.

God als een Vader, een goede vader die net als een moeder dichtbij zijn kinderen is.
Van een Vader kunnen de kinderen op aan.
Je kunt altijd bij hem aankloppen.
Je mag bij je vader steun en houvast vinden.
Maar God is net zo goed de Zoon. Jezus die strijdbaar is en mensen uitdaagt in zijn evangelische boodschap.
Kom op voor gerechtigheid, sta op voor je naaste.
De aarde is de plek voor Gods koninkrijk.
Hij wijst de weg naar de vader en brengt Hem dichterbij.
En dan de Geest Gods die waait waarheen Hij wil: Gods adem, die liefde brengt en warm houdt en mensen begeesterd.
De Pinkstergeest die we vorige week vierden.
Vader Zoon en Geest. Onderscheiden van elkaar en toch ook één!
Een mysterie dat we steeds opnieuw onder woorden proberen te brengen, maar elke poging daartoe - net als het maken van een beeld - is al bij voorbaat ontoereikend, zoals elke poging om God onder woorden te brengen gebrekkig is en blijft.
Daarom zegt het liedje van ons kinderkoor het zo mooi:
God gaf zijn woord aan mensen en zei maak geen beeld van mij
Dat hoeft ook niet want het beeld van God, dat ben jij!

Laten we proberen Gods beeld, Gods licht en Gods liefde te zijn. Amen.