Jezus eten en drinken om echt te leven (2005)

Wij mensen drukken onze genegenheid uit door uiterlijke attenties.
Wij tonen onze vriendschap, liefde of dankbaarheid
door zorgvuldig verzorgde tekens en gebaren.
Een boeket bloemen of een boek worden omringd
door een fijne verpakking en vergezeld van een gepast woordje.
Zo worden onze geschenken
symbolen van onze diepste menselijke genegenheid.

Ook God wil ons Zijn vriendschap tonen met tekens.
Hij kiest enkele zeer eenvoudige dingen:
wat brood en een beetje wijn.
Maar enkele heilige woorden en gebaren
maken van dit brood en deze wijn
de Tekens van Zijn diepste genegenheid voor ons.

Als wij een geschenk krijgen
dan gaan wij dat niet onmiddellijke openmaken of verorberen.
Nee, wij nemen eerst de tijd om het te bewonderen.
Door vandaag naar de Eucharistie, Gods geschenk aan ons,
bewonderend te kijken,
zien wij op welke manier Hij ons bemint.

Wij merken onmiddellijk dat onze God
geen machthebber is die van ons onderdanigheid eist.
Neen, Hij maakt Zich klein
om verborgen en versluierd onder ons aanwezig te zijn
in onze heel aardse, alledaagse elementen: brood en wijn.
Onze God is dus een nederige, bescheiden God.
Eucharistie is inderdaad ondenkbaar
zonder het kruis van de zelfgave op de achtergrond.
Wij kijken op naar een schamel stuk brood
maar wij zien het Lichaam van de Heer Jezus,
de nederige, de weerloze Liefde,
de Gekruisigde, die Zich voor ons totaal ontledigt.
Wie nog schrik zou hebben van de christelijke God,
heeft te weinig naar de Eucharistie gekeken.
De Eucharistie is het Teken
van Gods bescheiden, maar totale zelfgave aan ons.

De Eucharistie is ook het nieuwe,
verrezen Lichaam van de Heer Jezus.
Na Zijn verrijzenis hebben Zijn vrienden en leerlingen
stilaan beter en beter ervaren
dat Hij voortaan op een wel heel nieuwe manier
onder hen aanwezig was:
nl. “wanneer zij samenkwamen in een kleine gemeenschap
in één of ander huis om Zijn brood te breken”

Hier ontvangen wij voedsel,
maar dan toch wel een voedsel van een heel speciale soort.
Dit brood is er niet zozeer om ons lichaam kracht te geven.
Het wordt in zeer kleine hoeveelheid aangeboden
juist om aan te duiden dat het een voedsel is
in de diepere betekenis van het woord,
nl. een geestelijk voedsel voor ons hart.
Wij eten brood en drinken wijn,
maar wij ontvangen de Liefdekracht van Jezus Zelf,
die heel ons wezen vervult en al onze daden inspireert.
“Wie mij eet en drinkt, leeft echt!”

Wanneer wij Eucharistie vieren, dan eten en drinken wij
het Lichaam en het Bloed van onze ‘verrezen’ Heer.
Wij nemen in ons op de Liefde die de dood overwon.
Hoe meer wij Eucharistie vieren,
hoe meer wij deelnemen aan dat verrezen leven met Hem,
dwz. hoe meer ook wij gaan beleven
dat ook onze liefde nu reeds sterker is
dan alles wat haar tegenwerkt, ook de dood.
Zo worden wij stilaan zelf ‘Lichaam van de verrezen Heer’.
Zo wordt heel de wereld Lichaam van Christus.
Dat Lichaam lijdt nog op vele plaatsen:
denk maar, in onze tijd, aan Irak, Congo, Darfur…
maar ook aan de vele momenten
waar geweld overheerst door ons toedoen.
Maar dat Lichaam is ook langzaam aan het verrijzen
overal waar onze liefde het nu reeds haalt van de haat.
De Eucharistie is het Teken van hoop
dat onze dagelijkse liefde sterker is dan de dood.

‘Echt leven’ zal ook wel betekenen ‘samen’-leven.
Wij christenen koesteren over onze maatschappij een hoog ideaal:
Wij durven namelijk hopen
dat de tafel van de Eucharistie steeds groter zal worden,
tot één grote tafel waar uiteindelijk iedereen mag aanzitten,
rijk én arm, blank én zwart,
mijn vrienden, maar ook mijn vijanden.
Wij zijn er nog niet.
Wij zijn er lang nog niet, dat weten wij maar al te goed.
Maar wij willen, te midden van onze nog verdeelde wereld,
toch reeds ergens beginnen,
een eerste duidelijke stap in die richting zetten.
Dit brood en deze wijn smaken naar een nieuwe wereld
van eenheid en broederlijke gemeenschap, zonder onderscheid.
Als wij samen vieren,
dan ontvangen wij de bron van de diepe verbondenheid
over alle grenzen heen
en worden wij dus ook meer één.
De Eucharistie is het Teken van onze groeiende eenheid.

Dat leren wij vandaag, op het Feest van het H. Sacrament,
als wij wat tijd nemen om Gods geschenk aan ons
in bewondering en aanbidding te bekijken.
In het brood en de wijn zien wij
dat onze God voor ons echt leven wil zijn,
als een Liefde die Zich totaal geeft,
als een Liefde die sterker is dan de dood,
als een Liefde die krachtbron is
voor onze ruime menselijke verbondenheid.

Vandaag mogen wij dan, meer dan ooit, bidden:
“Het gebroken Lichaam en het vergoten Bloed
van onze verrezen Heer Jezus
beware ons in Zijn liefde tot eeuwig leven! Amen!”