OPENINGSWOORD
Beste mensen, allemaal welkom. Van het nieuwe jaar 2011 is alweer een hele maand voorbij. Ik heb gisterenmorgen weer eens mijn lijstje met goede voornemens bekeken en ik schrok ervan. Ik ben niet alles vergeten, maar wel te veel. Ik heb mijn 14 punten tellende lijstje met goede voornemens nu een duidelijker plaats op mijn computerscherm gegeven, zodat ik er gemakkelijker aan herinnerd wordt.
Op internet lees ik weleens over hoeveel mensen in en buiten Nederland geloven in de ‘Galactische Federatie’. Dat zouden sterrenvolken zijn, wezens van andere sterrenstelsels, die nu al druk bezig zijn om de aarde te verbeteren en die zich te zijner tijd wereldwijd aan ons zullen openbaren.
Welnu, ik geloof helemaal niet in groene mannetjes of wat voor gekleurde mannetjes en vrouwtjes dan ook. Jezus Christus heeft de wereld reeds verlost. En Hij wil dat ieder van ons deze boodschap in woord en daad uitdraagt. In het evangelie van vandaag zegt Hij, dat ieder van ons moet zijn als het zout der aarde, als een licht voor de wereld.
Misschien dat ieder voor zich tijdens deze heilige eucharistieviering even kan nadenken over wat ook alweer zijn of haar goede voornemens waren, wat er tot nu toe van terechtgekomen is en of het misschien nodig is om de schouders er weer onder te zetten, om zo mee te helpen aan de komst van die betere wereld, het Koninkrijk van God.
OPENINGSGEBED
Laat ons bidden. God, alleen de eredienst met een oprecht hart kan U behagen. Geef dat de woorden die wij spreken, daden worden; dat wij U eren in de dienst aan onze naaste, en dat onze goede werken een openbaring worden van uw heerlijkheid. Door onze Heer … . Amen.
KINDERWOORDDIENST met Wiljan
PREEK
over de nieuwe penningmeester…
Kinderen, vandaag krijgen ze een cadeautje en zijn ze blij met hun pop, hun autootje. Maar al gauw kijken ze er niet meer zoveel naar om… . Het nieuwe is eraf.
Volwassen mensen zijn niet veel anders. Ons aller leven wordt immers vaak ondermijnd door slijtage. Niet alleen ons lichaam - dat voelt iedereen die ouder wordt - maar in alles wat we doen. Zodra het nieuwe eraf is, kan onze aandacht verflauwen en hebben we ons hoofd en ons hart er soms niet helemaal meer bij.
Door de grauwe alledaagsheid kunnen huwelijken verslijten. Dat kan net zo goed gelden voor de liefde tussen God en de priester. De liefde verflauwt en de beloofde trouw brokkelt af. Zo kan ook een levend geloof uitdrogen, het werk, dat wij iedere dag verrichten routine worden en vriendschap met mensen, die wij iedere dag of dikwijls ontmoeten, verschralen. Veel van wat er onder mensen gaande is, is onderhevig aan slijtage.
Gelovigen, zegt Jezus ons vandaag, mijn leerlingen, zijn mensen, die het uithouden, die er de smaak in houden, niet verflauwen: “Gij zijt het zout der aarde”. Heel dichtbij in onze dagelijkse omgang met elkaar moeten we het bederf zien tegen te gaan. Maar ook in de wijde wereld dienen wij als Kerk zout der aarde te zijn, licht der wereld.
Kunnen wij dat? Ja, dat kunnen wij. Zijn we dan niet met te weinig? Nee, we zijn met genoeg, we hebben voldoende in huis. Een snufje zout immers volstaat om een hele schotel smaak te geven en een kleine vlam zie je door het donker al van heel ver.
Tegen gelovigen die denken “onze hulp haalt niets uit, mijn bijdrage stelt niks voor”, zegt Jezus: klein kan veel.
Zo vertelt Hij ons over het kleine mosterdzaadje dat de kracht in zich draagt een boom van je welste te worden; over gist dat het hele brood doet rijzen en over vijf broodjes en twee visjes waarvan duizenden mensen in de woestijn kunnen eten.
Men kan veel, leert Jezus ons en dus: begin maar in het klein, heel dichtbij, zout te zijn en licht. God weet, dat het wat uithaalt. En hoe doe je dat: smaak brengen in het leven van mensen, licht zijn in je omgeving? Niet door je terug te trekken in je eigen schulp, je eigen huis en je eigen belang. Dan wordt je leven zonder reuk of smaak, dan verliest het zout zijn kracht. Zout en licht zijn voor je omgeving doe je ook niet door je als gelovige terug te trekken uit je kerk of - wat misschien bijna net zo erg is - door je terug te trekken in je eigen kerk. Uit een donkere wereld vlucht je dan naar het licht, terwijl je eigenlijk met je licht naar buiten moet. Blijf je binnen, dan zet je je licht onder de korenmaat.
Hoe moet het dan wel? Dat weet Jesaja ons te vertellen: “Deel je brood met de hongerigen, bied een thuis aan wie het zoeken, laat niemand links liggen. Dan zal je licht stralen als de dageraad. Als je ophoudt met mensen te kleineren, als je van je handen geen vuisten maakt en niet meedoet aan allerlei geroddel, dan straalt je licht en maak je van de nacht een stralende dag”.
En gelukkig zijn er nogal wat van zulke mensen binnen en buiten de Kerk, mensen die bederf tegengaan, die zout der aarde zijn en licht voor hun omgeving. Gelukkig zijn ze er, mensen zoals God ze bedoeld heeft. Maar het mochten er gerust wat meer zijn.
Naar de kerk gaan alleen, lieve mensen, wil niet met zekerheid zeggen, dat wij zout zijn voor onze omgeving of dat wij licht zijn. In de kerk krijgen wij door Gods Woord en door de sacramenten de kracht om zout en licht te zijn, maar het gaat erom: Wat doe ik met die kracht… buiten de kerk!?
Misschien dat wij onszelf niet zo heel belangrijk vinden. Misschien denken wij: de dames en heren politici moeten de wereld maar veranderen; de bisschoppen en de priesters moeten de Kerk maar weer voller zien te krijgen.
Broeders en zusters, weten wij dan, dat God niet er op let of je binnen de Kerk of binnen de wereld een grootheid bent. Hij kijkt naar je hart, naar je liefde, je trouw. Weten wij, dat God ook naar ieder van ons kijkt. Van ieder van ons heeft Hij een grote verwachting.
Denken wij de komende week eens na over de vraag of wij voldoende zout en licht zijn in Kerk en wereld, of dat wij misschien toch een beetje meer moeten getuigen van ons geloof. Het is nooit te laat om daar mee te beginnen. En al zegt een ander dan, dat je je uitslooft, laat hem dat maar zeggen. Volgen wij de stem van ons hart.
Broeders en zusters, er zijn de laatste tientallen jaren allerlei nieuwe bewegingen ontstaan: de Foyer de Charité uit Frankrijk, de Focolare-beweging uit Italië, de Cursillo’s, de beweging Communione e Liberazione, de Arkgemeenschappen, de beweging ‘Geloof en Licht’, de Neocatechumenale Weg en de gemeenschap Emmanuel en de Katholieke Charismatische Vernieuwing, de Marriage Encounterbeweging. Zoveel nieuwe bewegingen, vaak onder leiding van leken. God is echt aan het werk in onze wereld.
Ik wil nu even iets zeggen over de Focolare, ontstaan in Italië tijdens de Wereld Oorlog II. Het woord ‘Focolare’ betekent iets als ‘vuurhaard’. Een vrouw, Chiara Lubich, besloot met een aantal vriendinnen om te midden van het geweld en de honger van de oorlog Gods Woord te gaan uitdragen in woord en daad. Voedsel en medicijnen en alles wat nodig was, werd verzameld en uitgedeeld daar waar de nood het grootst was. En hoe meer zij uitdeelden, hoe meer zij van andere mensen kregen.
Algauw waren zij met honderden mensen, die in deze zware omstandigheden Gods liefde proberen te beleven. En inmiddels is de Focolare uitgegroeid tot een wereldwijde beweging.
Chiara Lubich, die op 14 maart 2008 op 88-jarige leeftijd is overleden, schreef iedere maand een overweging, genaamd ‘Woord van Leven’. Ik wil jullie voorlopig één of twee keer in de maand een blaadje meegeven met zo’n overweging, gewoon om ook thuis iets aan een stukje bezinning te kunnen doen. Op het eerste blad, dat jullie na de heilige Mis krijgen uitgereikt, staat ook iets meer over de ontstaansgeschiedenis van de Focolare vermeld. Ik hoop dat jullie allemaal dit goed willen lezen en overdenken. Misschien kan het een hulpmiddel zijn om zout der aarde en licht der wereld te zijn.