Kinderen zijn onbetaalbaar. Ze houden ons op de grond. Ze zijn nog spontaan en open en vragen zich niet af, wat de mensen ervan zullen denken; of je zus of zo wel kunt zeggen op die plek, tegen die mens. Kinderen hebben nog geen last van al die ballast, die vaak met de opvoeding meekomt en die ons zo isoleert van andere mensen en van ons eigen gevoel, die ons doet zwijgen als we liever zouden spreken; die ons doet lachen, terwijl we veel liever zouden huilen. De christenen wisten er niet zo goed raad mee, maar Jezus zegt: probeer oorspronkelijk te zijn, kijk waar jouw ballast, jouw schrik, jouw vooroordelen, jouw boosheid of teleurstelling zitten en stap eruit. Dan ontdek je weer, wie je ten diepste bent. Dan wordt je geest leeg en ruim, kan beter luisteren, voelen, nabij zijn. Dan kan het gebeuren, dat in jouw omgeving de bedroefden getroost worden. Dan kun je er tegen, dat tranen je tegemoet komen, dan kan het gebeuren, dat er tussen jou en de ander zachtmoedigheid groeit en ver¬gevensgezindheid. Dat je vrede brengt.
Als je arm bent, heb je elkaar nodig voor van alles en nog wat. Je kinderen zijn je oudedagsvoorziening; je buurman is je ziekenhuis, je uitvaartservice. Je dorpsgenoten zijn je brand-, je ongevallenverzekering. En arm van geest zijn, wat minder letters hebben gegeten… misschien speelde hij Jezus ook de ergernis mee van al die wetgeleerden, van regel en dogma, die mensen niet echt vrijmaakten. Misschien heeft u het gevecht om het eigen gelijk, het welles- en nietesspel meegemaakt en hoe dat hartelijke communicatie in de weg staat. Hoe het ook zij: materiële of geestelijke armoe zorgt er blijkbaar voor dat je niet zelfgenoegzaam wordt, dat je de ander blijft nodig hebben. Het kan leiden tot een hartelijk over en weer. Voor het komende Rijk, voor een nieuwe wereld, voor de goede weg is open en zonder angst met mensen in zee gaan van belang, zegt Jezus. Met je hart hij mensen zijn, werkt. Of het nu gevend, ontvangend of kritisch is, het werkt.
Doe al dat oud zeer nu eens weg, al dat geweld, vervolging over en weer tot op de brandstapel toe! Probeer eens met nieuwe ogen te kijken naar de wereld nu, naar haar nood en behoefte. Ga naar haar uit in plaats van je dik te maken over futiele theologische geschillen.
Plechtig geeft Jezus vandaag de richting aan zoals eerder Mozes deed. Weg uit het slavenland naar de vrijheid van Gods kinderen. En zeg niet te snel: het is een romantische utopie, ver van de harde werkelijkheid, niet haalbaar voor gewone mensen. Zo nu en dan, mits je er iets voor wil doen, zie je het echt gebeuren.