4e zondag door het jaar A - ziekenhuis (2008)

Gisteren was het Maria lichtmis.
De kinderen die vorig jaar in onze gemeenschap geboren werden, werden aan God toevertrouwd.
De grote vreugde voor het pasgekregen licht werd uitbundig gevierd met kerst.
Nu zoekt dit nieuwe leven zijn weg.
Daarvoor moet het nog groeien en aansterken bij moeder en vader.
De tijd -op zich- is symbolisch… De dagen lengen… De moed, de kracht neemt toe…
De kinderen k’unnen nu groeien en openbloeien.
Het is tijd… voor het gewone, het dagdagelijkse,…
Tijd door het jaar.
Vandaag horen we dit ook in de eerste lezing bij Sefanja:
“Zoek de Heer, gij kleine mensen van het land,
… vertrouw u in alle nederigheid aan God toe.’
‘Doe wat je moet doen.’ zeggen we,
Dit is reeds een hele karwei:
kinderen grootbrengen,
je ouders helpen waarvan de gezondheid te wensen overlaat,
zelf geholpen worden,…
Je werk in orde doen, -je hart en ziel ook daar in leggen -.
Misschien nog een vereniging of hobby erbij,…
Daar leef je mee, daar leef je voor.
Het vult je leven, soms zo vol,
dat het niet makkelijk is om te weten wat je nu precies moet doen,
om te weten ‘wat de Heer aangenaam is’.
Dit is iets wat we moeten ‘zoeken’.
Dat leer je beter en beter met de tijd, met het lengen van de dagen.
Je ziet dát ook in ons leven.
Hoe jonger, hoe meer een mens meent
dingen te ‘moeten verwezenlijken omwille van….
Met de jaren gaan we uitpuren wat belangrijk is voor ons.
We hebben er zelfs een periode voor … de ‘midlifecrisis’.
We vragen ons af: Waar is het nu allemaal om te doen?
Wat is de opdracht in mijn leven, wat wil die Heer van mij?
Met de jaren groeit het besef,
groeit het ne-de-rig toevertrouwen aan de Heer,
groeit het kleine volk dat overblijft, dat bij de Heer kan schuilen…
Een klein volk met gewone, nederige mensen,
die doen wat ze moeten doen,
die zorgen, die elkaar bijstaan als het nodig is,
waar de telefoon nooit bezet is,
waar je rustig je leven mag leven,
die er zijn.
Vele bejaarden, die niet meer zo goed te been zijn,
hebben vaak een Personen-alarmsysteem.
Daar staat niet de hele wereld op.
Maar wel dat ‘klein volk’ dat-er-is, dat komt …als het niet meer gaat.
Veelal familie of buren of de thuisverpleegkundige,…
‘Een klein volk dat in vrede leeft…,
dat zich nederig toevertrouwt aan de opdracht van de Heer:
geen schrik als het nood doet zal ik er zijn.
Jezus, in zijn zaligsprekingen, heeft het ook over die mensen,
Die kleine mensen: die zachtmoedig zijn, die treuren, die rechtvaardigheid zoeken, die barmhartig zijn, die zuiver zijn, die vrede brengen.
Mensen die ons gewoon meenemen in hun leven,
die hun tijd laten versmelten met die van ons.
Mensen die poetsen, zorgen, allerhande dingen doen
en weten dat zij daar onvermijdelijk vuile kleren aan overhouden.
Mensen die met lijf en leden aan vrede werken.
‘Zalig zij zij’ zegt Jezus, (die leeft volgens de Heer die heet ‘Ik zal er zijn’.)