Vandaag spreekt Jezus in zijn evangelie met een ontstellende eenvoud, een ongehoorde taal, die ons telkens weer verrast en ons doet nadenken hoe wij in het leven staan…
De vraag van de wetgeleerde aan het adres van Jezus was heel actueel. " Wat is het voornaamste gebod? " vroeg hij Hem. Het antwoord dat Jezus geeft is diep geworteld in de traditie van zijn volk. Hij noemt de liefde, de kern van de TORA, de WET. Hij geeft twee geboden uit de boeken van Mozes, waar het om te doen is." Je zult God beminnen, dat is het eerste gebod, en het tweede is daar aan gelijk:je zult je naaste beminnen als jezelf."
Jezelf - de ander en God heeft Hij op één lijn gezet. Jezus laat ons hier duidelijk verstaan aan ons adres dat dit het hart van de TORA is, van de wet.
Vrienden, als we met heel ons hart van Hem houden, zullen we ook met heel ons hart van onze naaste moeten houden. Dit is niet zo vanzelfsprekend, want we hebben het er soms moeilijk mee om mensen graag te blijven zien. En toch is dit een teken van ons christen zijn waar we dit proberen.
Maar, wie is dan onze naaste?
Onze naaste is niet alleen onze geloofsgenoot, onze goeie vrienden, onze goede buren. Onze naaste is ook de mens die eenzaam is, die alleen staat in het leven en geen vrienden kent. De mens aan wie we soms een hekel hebben, die we niet kunnen uitstaan, die ons iets ergs heeft aangedaan, die ons heeft gekwetst of ontgoocheld. Dan wordt het pas moeilijk om van de ander te houden… Als alles mee zit vraagt dit geen inspanning of energie om je naaste graag te zien.
Jezus’ boodschap is: probeer van God te houden en van je naaste, je medemens.
Dan zullen wij sporen van Liefde zien, zoals hier boven het altaar staat. Want het spoor van de liefde voor God kan niet zonder het spoor van de liefde voor je naaste. Het is God en je naaste.
Wij hoeven niet ver te kijken - dicht bij ons - naast jou zijn sporen te zien, waar mensen zich inzetten - het beste van zichzelf geven en omzien naar de ander. Het ligt in duizend kleine dingen die vaak geen naam hebben: een luisterend oor zijn - de zorg om het geluk van de ander - aandacht voor hen die op anderen zijn aangewezen. Het is ongevraagd iets doen - belangloos voor niets…
Dit vrienden, is onbetaalbaar, omdat we daar concreet Zijn liefde handen en voeten geven. Liefde is dus te doen. Maar het zal van ons, elke dag opnieuw een inspanning vragen, maar je hebt niks voor niks, zegt men soms … Je moet er iets voor doen!
Bij deze woorden van dit evangelie dacht ik aan een mooi stukje verhaal dat ik ooit gelezen heb bij Manu Verhulst, over Gods liefde is gratis, onbetaalbaar… en de ondertitel was:
" Niks voor niks…" Daar trof me het volgende:
Een gezin kwam aan de inkom van een pretpark en de man aan de kassa stond al gereed met een rol tickets in zijn hand. De vrouw keek toe en de man zei: " voor wat, hoort wat, mevrouw? " Zou het altijd zo zijn vroeg ze zich af?
Eerst betalen en dan genieten?
Eerst investeren en dan pas winst opstrijken?
Eerst bemesten en dan pas de oogst verwachten?
Eerst voltanken en betalen, en dan pas rijden?
“Niks voor niks!” Het is een ongeschreven grondwet geworden van onze menselijke verhoudingen en toch …
Zolang het over een pretpark gaat, dacht ze bij zichzelf, klopt dat wel, zolang we in de sfeer blijven van business en menselijke bedrijvigheid, allicht ook… Maar de fout begint als we dat als de gehele werkelijkheid van het leven gaan beschouwen, terwijl het maar een stukje van de menselijke werkelijkheid is, en niet eens het belangrijkste.
“Niks voor niks?” En je eigen leven dan, je eigen bestaan, de adem van elke dag?
De vriendschap van mensen, de liefde die anderen elkaar toedragen. s daar ook een ticketje voor betaald?
Als er liefde in je leven is gekomen, stond die dan ook op de rekening? En elke ontmoeting: om een kind, een zieke, een bejaarde, een bloem, om een prachtig herfstlandschap, om een nieuwe morgen… Elke diepe ontroering komt gratis en zelfs ongevraagd en meestal onverwacht.
Vrienden, de mooiste en de diepste ervaringen laten zich immers niet betalen. Liefde is onbetaalbaar… en God staat niet aan de ingang van een pretpark met een rol tickets. In het hart van deze wereld roept Hij mensen tot leven, tot liefhebben.
Hij geeft hen een teken van Zijn liefde om stil te worden: een kruis op de heuvel, een stuk brood op de handen en een groot heimwee in het hart van elke mens, een groot verlangen naar iets dat onbetaalbaar moet zijn, en dat is de liefde, waarmee Hij ieder van ons liefheeft.
Aan ons adres zegt Jezus ons vandaag: Houd van Mij, van je naaste en van jezelf.
Liefde is te doen!
Je vindt de bijhorende viering ook op deze site.