29e zondag door het jaar A (2008)

Beste dorpsgenoten,
Een God die zo kieskeurig was en veeleisend ten aanzien van zijn volk, was toch niet vies van een vreemde, ongelovige potentaat die Gods volk onder zijn bescherming wild nemen. Dat kregen we mee uit de eerste lezing.
Dat zet iemand aan het denken.
En in de evangelielezing hebben we gehoord dat Jezus een heel praktische les trekt uit een munt: “Geeft aan de keizer wat de keizer toekomt, en aan God wat God toekomt.”
Ik ben er zeker van dat er uit de miljarden aan geld waarmee de afgelopen weken geschoven is om banken te redden, ook lessen te trekken zijn. B.v. hoe er opeens onuitspreekbaar veel geld beschikbaar is, met keiharde garanties van regeringen, om de wereld van het geld overeind te houden, en hoe er nooit een fractie van het beloofde geld werkelijk uitgegeven wordt aan de wereld van de honger, (iedere avond gaan 900 miljoen mensen met honger naar bed; elke 5 seconden sterft er een kind door honger), of aan de wereld van ziekten en gebrek aan onderwijs. Geen beeld van een keizer, geen woord over God, alleen getallen waar niemand zich nog iets bij kan voorstellen. Waar gaat het nog om?
Vanmorgen gaat het hier om heel iets anders.
Donderdagavond kwam ik terug uit Leuven. Ik was erg moe. Op het station van Luik moest ik overstappen. Nog vóór ik iemand inlichtingen kon vragen, kwam er een jonge man die vroeg of hij me kon helpen. Hij bracht me in de juiste richting maar omdat ik me slecht oriënteer, maakte ik nog steeds een verloren indruk. Opnieuw stapte een jonge heer op me af die me precies bracht waar de trein naar Maastricht zou vertrekken. Kunt u zich voorstellen wat die ervaring voor me betekende?
Daags tevoren had iemand me deze gedachte doorgestuurd: “Te vaak onderschatten we de waarde van een klein gebaar. Een glimlach, een vriendelijk woord of een luisterend oor. Ze kunnen een leven veranderen.” En zeker een dag!
De waarde van een klein gebaar.
Dat ondervinden wij, u, kerkbezoekers, en ik, elke zondag als Lisa en Kees Lagerberg hier de mis voor ons dienen.
Toen ik hier kwam, zestien jaar geleden, waren er 30 misdienaars. Niets bijzonders. Nu zijn er nog twee en daarmee zijn zij iets heel bijzonders.
Dit schooljaar zijn ze naar de middelbare school gegaan, door weer en wind van Caluna naar Panningen. En daarmee is er een nieuw leven voor hen aan gebroken, met meer huiswerk, zelfs “huiswerk voor hun ziel” en andere ervaringen, en nieuwe inzichten waar ze zich vertrouwd mee moeten maken.
En daarmee gaan zij ook over van de rang van misdienaar naar de staat van acoliet. Acoliet is een heel oud woord in de rangen van de kerk. Het betekent oorspronkelijk “begeleidend dienaar.”
In plaats van een houten kruis zullen zij een bronzen kruis dragen boven hun toog en met, instemming van hun ouders, zullen ook zij drinken uit de beker.
Ik spreek namens u allemaal, mag ik aannemen, als ik Lisa en Kees hartelijk bedank voor hun trouw, bereidheid en toewijding en ook hun ouders omdat zij hen dit mogelijk maken.
En voor jullie toekomst wens ik jullie beiden toe dat jullie stap voor stap je weg in het leven verder gaat ontdekken en steeds meer mag ervaren hoe waar het is wat we zien op de poster met de twee handen die de aarde vasthouden.
Zou Mevr. Maessen willen assisteren om Lisa en Kees het teken van hun nieuwe waardigheid op te leggen.\