“Laat me dat muntstuk eens zien” zei Jezus.
Ze bestaan nog hoor. In de oudheidkundige musea zijn ze nog te bekeuren, de Romeinse munten zoals ze in omloop waren in het toenmalige Palestina. Ze droegen de beeltenis van keizer Tiberius met het randschrift: Tiberius caesar, filius divi Augusti. Keizer Tiberius, zoon van de goddelijke Augustus.
De joden moeten er danig mee verveeld gezeten hebben. Een beeld op zak hebben was reeds verdacht. “Gij zult geen beelden maken” was één van hun voornaamste geboden. Een beeld hoe klein of hoe groot ook, rook naar afgodendienst. Zeker een beeld van de keizer want de keizer werd vergoddelijkt. Voeg er dan nog bij dat die vergoddelijkte keizer hun land bezet hield en onbarmhartig hoge belastingen hief.
Met de vraag: ‘laat me dat muntstuk eens zien’ confronteert hij zijn gesprekpartners met de filosofie die er achter zit. Zij hebben zich tot hun profijt bij het verloop van de gebeurtenissen neergelegd. Zij gaan in geen geval vrijuit.
Moesten wij de vraag aan Jezus stellen:
Meester, moeten wij onze belastingsaangifte correct invullen, mogen we als zakenmensen niet foefelen met de btw? Dan zou Hij wellicht ons ook vragen: Laat mij uwe euro eens zien.
Een onschuldige vraag. We zouden hem fier dat muntstuk voorhouden, een sterke munt zouden we denken.
Maar moest Hij dan vragen: wat betekent die euro voor u? Wat zit er achter? Dan zouden wij moeten bekennen. Een sterke euro betekent voor ons welvaart, welvaart buitenmate in de burcht europa.
Een absolute voorrang aan economie om die welvaart te bestendigen. Een welvaart die toegespitst wordt op de eigen persoon. Het ‘ik’ wordt de maatstaf van alle dingen.
Jezus zou wellicht hetzelfde antwoord geven als aan de joden van toen.: Laat die euro een euro zijn, laat de wetten van de economie zijn wat ze zijn maar ze mogen uw leven niet dicteren.
Gij zult aan God geven, wat God toekomt. Dat is: ‘alles'.
God is de maatstaf van alle dingen. Hij wil ons ik-gevoel kleiner maken en het wij-gevoel doen groeien, wereldwijd.