Beste dorpsgenoten,
Toen ik de eerste lezing las ter voorbereiding van deze H.Mis, dacht ik aan politieke praat: van alles wordt er beloofd; iedereen zal er beter aan toe zijn; eten en drinken voor grote schranspartijen, alsof het over een ouderwetse kermis ging waarbij één keer per jaar alles uit de kelder en uit de kast wordt gehaald. En er wordt nog veel meer beloofd: “Hij, de Heer, zal de dood voor eeuwig vernietigen en van alle aangezichten zal Hij, de Heer, de tranen wissen.”
Het klinkt als een radio die aanstaat en waar niemand naar luistert. En steeds opnieuw zetten we die radio aan en we halen er niet eens onze schouders voor op. Zonde van de stroom!
Het evangelie vertelt over een bruiloftsfeest waar niemand iets mee te maken wil hebben. En wij worden geacht ons er in te verdiepen en er wijzer van te worden.
In de krant van maandag las ik een stukje dat ik niet heb kunnen vergeten: “Waar staan wij voor? Wat zou er moeten of kunnen veranderen? Wat is ons profiel? Wat voor type zielzorger past bij ons profiel? Realiseren wij ons wel dat wij, de leden van de parochie, de kern zijn om wie het gaat, dat wij het hart zijn en dat een pastoor die door het bisdom gestuurd wordt, nooit een blijvertje zal zijn: hij gaat ofwel dood, gaat met pensioen, of wordt naar een andere parochie verplaatst.”
En dan? Dan wordt het liedje herhaald tot er geen geestelijken meer zijn. Zetten we dan eindelijk de radio uit of vragen we ons: Moet het zo verder gaan? Willen we dat het zo verder gaat? Oude wijnzakken blijven oplappen of toch liever zoeken naar de nieuwe wijn?
Na de oorlog werd er in Nederland een sociaal vangnet opgebouwd waar binnen iedereen, van de wieg tot het graf, volledig werd opgevangen.
Dat systeem is onbetaalbaar geworden. En er wordt dan ook drastisch geknipt aan dat net. Veel mensen moeten inleveren en zuiniger aan gaan doen. Het kost pijn en hier en daar brengt het zelfs onrecht mee. En we hebben als land nog niet geaccepteerd dat het oude afgesneden wordt en het nieuwe vertrouwen we nog niet.
Zo iets is er met de kerk ook aan de hand: het grootse visioen is niet meer opgewassen tegen de harde werkelijkheid: het oude wordt afgesneden ook al blijven we dezelfde lezingen horen en de zelfde liedjes zingen en moeten we dezelfde waarheden geloven als vijftig jaar geleden.
In de politiek kunnen we stemmen en het doen en laten van de regering goed- of afkeuren. En daarmee kunnen we de grote veranderingen toch niet ongedaan maken. Maar we kunnen ons tenminste uitspreken.
In de kerk hebben we niets uit te spreken. We stemmen niet voor een nieuwe paus of een nieuwe bisschop. Maar wij zijn er wel! De kerk hoeft niet naar ons te luisteren en doet dat ook niet. Zouden we er niet goed aan doen om met aandacht en eerbied naar ons zelf te luisteren en zo een stem te horen die ons troostend de nieuwe weg wijst. In die geest mogen we alvast dankbaar zijn voor de vrijwilligers die er vol goede moed voor zorgen dat de boel overeind blijft staan.
Tot slot: gisteren zag ik op het nieuws van zes uur dat er in Noord India en Noord Pakistan een heel grote aardbeving heeft plaats gehad, de grootste in de geschiedenis van die streek. Het dodental loopt al in de tienduizenden. Er vallen zware hagel- en regenbuien. Mensen die geen grond hebben om op te staan en dat is hun thuis. Alleen solidariteit is nog overeind blijven staan.