Ik zag deze week een zuster van de arme Klaren O.L.Vrouwplaats oversteken. Vanuit haar klooster liep zij naar de andere kant aan de Parkstraat. Met haar bruine pij fladderde zij doorheen het drukke verkeer als een vreemde vogel die even uit de kooi is losgelaten.
Wat een tegenstelling! Al die mensen met hun overvolle agenda’s en hun drukke bezigheden, gevangen in een verkeersstroom die even moest stoppen… en dan die zuster, zo maar uit een klooster dat niets anders dan vrede voortbrengt, dat niets doet om het Bruto Nationaal Product te verhogen…
Zij liep daar als een levende parabel. Als een werkster van het elfde uur. Tegenover al die mensen die de hitte van de dag moeten dragen, die moeten zorgen dat er brood op tafel komt voor hun gezin, die zich uitsloven voor hun carrière, die zich inzetten voor hun zaak, wat die dan ook mag zijn.
Die arme Klaar was een illustratie, of liever een belijdenis van het feit dat God een mens waardeert, niet om wat hij presteert, maar om wat hij is.
De werkers van het elfde uur. Het zijn niet alleen de contemplatieven. Zij zijn met veel meer. Het zijn ook de zieken en de oude mensen, de gehandicapten en de zorgenkinderen en de krankzinnigen : al die mensen die Hitler wilde elimineren omdat zij niet rendeerden, en die in onze maatschappij zo veel mogelijk worden afgezonderd. Zij worden in het Godsrijk als onze gelijken beschouwd.
Tenslotte, zegt de parabel, we staan allemaal in de rij voor die ene denarie, voor dat eenmalig geschenk van het leven. Niet de prestatie is belangrijk wel de manier waarop we dat geschenk aannemen, of we dankbaar en tevreden elke dag onze plaats in de wijngaard innemen.