Zusters en Broeders, jullie hoorden het zo-even: Petrus neemt aanstoot aan Jezus, wanneer deze aan zijn leerlingen duidelijk maakt dat Hij naar Jeruzalem zal gaan om daar lijden te doorstaan, aan een kruis geslagen te worden, en daarna te verrijzen. Petrus, vorige week door de Heer geprezen als de steenrots, waarop Hij zijn kerk zou bouwen, kan met zo’n vooruitzicht niet akkoord gaan: hij ziet liever een triomferende dan een gekruisigde Christus, liever een succesvolle Heer en Meester dan een verschoppeling op een kruis. “Dat verhoede God, Heer! Zo iets mag U nooit overkomen!” Maar Jezus wijst zijn apostel terecht: “Ga weg, satan”. Petrus ontpopt zich als een tegenstander van Jezus’ toekomst, hij verzet zich tegen de lijdensweg, die Jezus onvermijdelijk tegemoet gaat.
Goede Vrienden, ook wij zouden graag Petrus gelijk geven en het kruis, lijden en dood ver van ons houden. Maar Jezus is onverbiddelijk: “Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden.”
Ik geloof dat we hier voor een wezenlijk gegeven van ons christen-zijn, van ons geloof staan: Jezus zet het kruis en het lijden niet van zich af; Hij zegt dat we er moeten leren mee leven. Immers, het leven van de mens is getekend door lijden, door mislukking, door het kruis. Hoe raak zegt ons het een oude volkswijsheid: “Ieder huisje heeft zijn kruisje”. Jezus windt er vandaag geen doekjes om: lijden hoort bij het onvolmaakte, broze mensenleven. Mensen van onze tijd horen dat niet graag zeggen. Ze schuiven lijden, ziekte, dood ver van zich af: dergelijke onderwerpen horen niet thuis in het eigengereide wereldje van de ontspanning en het plezier! Als wij vandaag geen volle kerken meer hebben, dan is dat niet verwonderlijk: er zijn vanavond (op deze zondag) plezanter dingen te beleven dan te bezinnen over lijden en dood. De onvolmaaktheid, het lijden van onze wereld worden weggemoffeld achter het scherm van de oppervlakkigheid: “Mens, denk toch niet te diep na over de zin van het leven! Profiteer ervan, zolang het je goed gaat, want de onbezorgde jaren zijn maar al te vlug voorbij”. Is het geen gevaarlijke evolutie als mensen ervan uitgaan dat alles wat moeite kost en zorgen vraagt, uit weg moet worden geruimd? Demente bejaarden, gehandicapte jongeren, doodzieke terminale patiënten…: met een spuitje zijn ze uit hun lijden verlost. Maar zo simpel is het wel niet, waarmee ik helemaal niet bedoel te zeggen dat mensen kost wat kost -soms tegen alle gezond verstand in- ondanks zinloos lijden toch in leven moeten worden gehouden, misschien wel omdat er nog aan te verdienen valt. Maar de mens van vandaag dreigt het te verleren om te leven met moeite, met kommer, met last, met opoffering voor zijn medemens. Daarom graag, lieve christenen, vandaag een riem onder het hart van die mensen, die hun eigen leven opzij zetten om ten dienste staan van een bejaarde ouder, een zieke echtgenoot of echtgenote, een gehandicapt kind, een verlamde broer of zus. Elk van ons -ook ik- kan daar namen op zetten, hier in eigen wijk, in eigen straat. “Wie zijn leven verliest om in de liefdedienst te staan van een mindervalide evenmens, zal het leven vinden.” Een moeilijke, maar diep christelijke opdracht, ook voor deze tijd!