22e zondag door het jaar A (2008)

Petrus heeft het moeten ervaren: de ene dag is de andere niet. Verleden week kraaide hij victorie met zijn uitspraak: “Gij zijt de Messias, de zoon van de levende God.” In het evangelie van vandaag krijgt hij een serieuze uitbrander van Jezus nadat deze het had over zijn opgaan naar Jeruzalem waar Hij zou moeten lijden en ter dood gebracht worden. “Dat verhoede God, Heer.” WIJ zouden zeggen: “Dat is een brug te ver”. En die gele kaart van Jezus laat niets aan duidelijkheid over: “Ga weg Satan, gij laat u leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil”. Is meer dan genoeg om met hangende pootjes van het toneel te verdwijnen. En eigenlijk had Petrus beter moeten weten. Hij had even de kleine lettertjes van de polis uit het oog verloren. De profeet Jeremia had het ook moeten ervaren: ingaan op het commando van God was niet zo simpel, en de profeet Daniël had het toch ook voorspeld: de Mensenzoon zou ter dood gebracht worden.
Nu zou ik wel een beetje advocaat willen spelen voor Petrus en begrip opbrengen voor zijn visie. Jezus heeft het over de ‘wil van God’. Geef maar toe dat wij het ook vrij dikwijls moeilijk hebben daarmee, en ik zou durven zeggen, -maar wie ben ik om dat zo te stellen?- wordt soms niet ten onrechte die kaart op tafel gelegd: “Het is Gods wil.” Het is een oud Vlaams gezegde: “De mens wikt maar God beschikt”. Dat is eerlijk gezegd niet mijn favoriete uitspraak. Je moet maar eens -om het bij één voorbeeld te laten- een begrafenis meemaken van iemand die er nog zo nodig was, en dan de voorganger in zijn preek met die zin horen uitpakken. Je zou voor minder willen rechtstaan en protesteren, en ik mag veronderstellen dat velen onder jullie mij gelijk geven.
Maar laat ons weer Jezus ten tonele voeren. “Wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het vinden”. Mag ik dat element ‘Mijnentwil’ plaatsen in het totaal van de merkkledij-firma ‘christendom’? Ter illustratie! In de voorbije twee weken was er op radio-2 een reportage van Wim Chielens over West-Vlamingen te Lourdes. Daar kwamen ook meerdere getuigenissen in voor van vrijwilligers, verplegers, brancardiers, mensen van Poverello enz. En dààr had ik een prachtig voorbeeld van wat Jezus voorhield: zichzelf vergeten omwille van de andere. Zijn leven verliezen? Ja, maar het vinden in het ten dienste zijn van wat Jezus catalogeerde als ‘de minsten der mijnen’.
Het tegenovergestelde bestaat natuurlijk ook: mensen die on-menselijke dingen doen voor eigen portemonnaie, voor eigen bezit. Dat is het soort mensen dat begint met alles te doen voor geld, en eindigt met voor geld alles te doen. ‘Over lijken gaan’ kan je het ook noemen. En och God toch, leven, echt leven doen die mensen niet. Dan mag ik ook even over het muurtje kijken, naar de Oosterse wijsheid van de Dalai Lama: “Al het lijden van de wereld komt voort uit het koesteren van zichzelf; al het geluk uit het koesteren van anderen.”
Aan het eind van het verhaal vandaag komt er dan nog een stukje belofte van Jezus, maar wel iets dat nu nog niet zo duidelijk is en waarvan we niet goed weten hoe dat in zijn werk zal gaan: “De Mensenzoon zal komen in de heerlijkheid van zijn Vader… en dan zal Hij ieder vergelden naar zijn daden…” Wat ik vrees, is dat we hierin te veel een ‘loonstrookje’ zouden terugvinden. En toch… zonder rekenen en tellen, maar moge de Heer de vele kleine stappen zien die mensen zetten op de weg van de dienstbaarheid. Dat zal Petrus uiteindelijk ook wel hebben ingezien.\