Beste Dorpsgenoten,
De paus had het niet beter kunnen treffen! Terwijl hij in Keulen onthaald wordt op het enthousiasme van misschien een miljoen jongeren, vertelt het evangelie van deze zondag, waarop hij voor hen de mis doet, over Petrus, de steenrots op wie de kerk gebouwd is. En daarmee wordt de paus als opvolger van Petrus en plaatsvervanger van Christus op aarde helemaal in het licht gezet. Had deze jongerenbijeenkomst twee weken eerder plaatsgevonden, dan had de paus en zijn gehoor uit hetzelfde evangelie kunnen horen dat Petrus zakte als een baksteen, toen hij over het water naar Jezus wilde toelopen.
Toen ik de lezingen voor deze zondag bekeek, die u zo juist heeft gehoord en die vertellen over de sleutel van het huis van David die model staat voor de macht van Jezus, van Petrus en zijn opvolgers, klonken ze in mijn oren als grote woorden, taal van politici, die verkiezingstoespraken houden.
God en Jezus van Nazareth zijn naar mijn overtuiging niet op verkiezingstournee.
Die laten zich kennen, die openbaren zich, die raken mij, die spreken mij aan op een meer kleinschalige manier, in situaties die zich elke dag kunnen voordoen.
Daar wil ik een paar voorbeelden van geven die mij de afgelopen week getroffen hebben.
De lezingen van deze zondag laat ik verder rusten.
De vorige zondag waren er meer mensen in de mis dan op een gemiddelde zondag. Ik schat dat sommigen van hen van elders kwamen. Toen ik de communie uitreikte, gebeurde iets dat ik zo nog niet eerder had meegemaakt. Een tiental mensen schonk mij hun glimlach, nog voor ik de heilige hostie in hun hand had gelegd. Ik ervoer dat als iets nieuws, en daarmee bedoel ik goed nieuws, het feit dat iemand aandacht had voor wat ik doe of wie ik ben.
En dinsdag avond was ik bij een gespreksgroep. Iemand vertelde dat hij eerder die dag een groep gehandicapten was tegengekomen die in rolstoelen een wandeling maakten, voortgeduwd door hun begeleiders. Hij kreeg een van die patiënten in het oog, stak zijn hand op en wuifde en de ander stak zijn hand op, wuifde terug en glimlachte. Dat ontroerde hem diep, vertelde hij. Hij had het gevoel dat hij even heel diep contact had gehad met iemand. Alsof er een verbond had plaats gevonden, iets als openbaring.
Op woensdagavond zat ik in de trein, in een tweede klas coupé Twee jongens, ik schat dat ze 14 jaar waren, stapten in en vroegen of het tweede klas was. Ze gingen tegenover elkaar zitten. Ze spraken nauwelijks, wel glimlachten ze tegen elkaar. Af en toe kreeg ik ook een steels lachje van een van hen.
En dan nog iets dat u ook wel zult kennen: u ziet een foto van iemand die glimlacht en heel onbezorgd kijkt. Het doet me deugd als ik zo’n foto zie.
En ondanks de koele en natte zomer zijn er toch rijpe perziken, pruimen en peren, heerlijk en heel sappig. Alsof Moeder Natuur me iets lekkers wil toestoppen.
Dat is de oogst van één week! Een oogst van goed nieuws. Een oogst waar ik intens van geniet en waarin ik u allemaal wil laten delen.
En daarbij denk ik aan de woorden van Nelson Mandela, die 27 jaar in de gevangenis had gezeten. Bij zijn installatie als president van Zuid Afrika zei hij: “Mijn vrijheid is me dierbaar, maar die van u is me nog dierbaarder.” En aan de woorden die in het evangelie van Johannes (15, vers 11) aan Jezus van Nazareth worden toegeschreven: “Dat mijn vreugde in u moge zijn en dat uw vreugde volkomen moge worden.”
Dat het zo moge worden.