Verrassend in dit evangelie is de ommekeer in het denken van Jezus. Hij neemt een bocht van 180 °. In het begin is het van: “Eigen volk eerst”. “Ik ben gekomen voor de kinderen van Israël en het is niet serieus het brood dat voor de kinderen bestemd is, aan de honden te geven.”
Dat zijn donkerbruine uitspraken. Maar eenmaal met de vrouw in gesprek vallen de oogkleppen weg en komt er begrip en een groot gemeenschapgevoel.
Wij hebben ook van die overtuigingen die wij beter eens in vraag zouden stellen.
Ik las in de krant dat de Europese commissie tegen het einde van het jaar een economische groei voorziet, de hoogste in 12 jaar tijd.
Bij zo’n bericht denken wij spontaan: Goed nieuws ! Economische groei betekent stijging van onze levensstandaard, meer werk, meer verbruik. De tafel wordt rijkelijker gedekt.
Ik bedoel Europa en Noord Amerika maken 20 % uit van de wereldbevolking, maar die 20 % verbruiken wel 80 % van de grondstoffen en van de energie die voorhanden is. En dan beseffen dat de rijkdom van deze planeet niet onuitputtelijk is.
Moeten wij ons dan de vraag niet stellen. Moet de economie nu persé ieder jaar groeien? Moeten wij in het westen nu elk jaar een beetje rijker en rijker worden? Onverzadigbaarheid is een systeem geworden.
Mogen wij, als christen dat niet in vraag stellen? Is het niet de hoogste tijd dat we onderscheid maken tussen het noodzakelijke en het totaal overbodige?
Zoals Jezus tot een ander inzicht is gekomen, tot een ommekeer in zijn denken, mogen ook wij niet bang zijn om vragen te stellen bij onze groeiende welvaart.
Of het zo normaal is dat de derde wereld moet tevreden zijn met de kruimeltjes die van tafel vallen, terwijl wij doodgaan aan te veel.