Wijsheid (2011)

Als een groot bedrijf in financiële moeilijkheden zit worden we daar, zelfs als buitenstaander, al gauw over geïnformeerd.
De nieuwe baas is misschien niet zo op de hoogte van het verleden, maar wel van het heden en moet iets verzinnen om dat op te lossen.
Democratisch breed overleg met allerlei geledingen binnen dat bedrijf is geen optie, want de hele zaak kan op de fles zijn gegaan vóór dat overleg rond is.
Er moeten onderdelen worden afgestoten, onderdelen afgeslankt, werknemers zo mogelijk vervroegd pensioen aangeboden of alleen hartelijk gedankt voor bewezen diensten.
Dit alles gaat niet zonder commotie en emotie.
Er duiken plannen op om kleinschalig of in een andere vorm verder te gaan.
Soms worden er protestacties gepland.
Als daarmee het probleem al niet opgelost wordt dan heeft men in elk geval de kans gegrepen om ’t hart te luchten.
De nieuwe baas lijdt daar slechts een beetje onder, want is er te kort om veel binding met de mensen te hebben.
Hij verzint een nieuwe strategie en nieuwe speerpunten voor het bedrijf.
Er wordt dan wel eens spottend gezegd dat hij het licht meent te hebben gezien, maar dat is eigenlijk wel te hopen.
Het is niet eenvoudig om een wijze, verstandige oplossing te bedenken.

De kerk is wel geen bedrijf, maar vertoont toch ook veel overeenkomsten.
Het centraal bestuur heeft vastgesteld dat er een groot aantal onderdelen met te weinig betrokken mensen niet overeind gehouden kan worden, niet spiritueel, niet personeel, niet financieel.
Dat is het probleem.
Laat nu het evangelie van vandaag een suggestie aan de hand doen.
“Ga op zoek naar die ene schitterende oplossing, naar die parel of dat stuk grond waar goud te vinden is”.
Doe alles van de hand omwille van die ene parel, dat ene stukje grond, want daarmee heb je alle geluk in handen.
Daar zijn toch wel wat vragen bij te stellen: Is er wel één parel die dat waard is?
Zou je niet wat grond achter de hand houden?
Dat noemen we dan een tweesporen beleid. Als dat ene een vergissing blijkt te zijn (en dat is goed mogelijk) dan kan men met het beetje van wat er na die aankoop nog over is proberen om verder te gaan.
Levert een gefaseerde aanpak niet meer op, is dat niet wijzer?
In de eerste lezing is het koning Salomo die in plaats van macht en bezit aan God om wijsheid vraagt.
Inderdaad, kennis kun je vergaren, maar wijsheid, de kunst om na rijp beraad tot verstandig handelen over te gaan, dat is vooral een gave.
Laten we dat hier toch een gave Gods noemen.
Als het om beleid gaat in een bedrijf, een gezin, in een kerk, in een parochie dan is wijsheid, die gave Gods onontbeerlijk.
Voorzichtigheid, bedachtzaamheid, geduld en zo meer kunnen dan komen te staan tegenover kordaatheid, besluitvaardigheid en snelheid.
Voorzichtigheid mag geen besluiteloosheid of slapheid worden, bedachtzaamheid mag niet ontaarden in mistig gezwam, geduld niet in eindeloos uitstellen.
Kordaatheid mag geen lompheid worden, besluitvaardigheid rechtvaardigt niet het gaan over lijken en te hoge snelheid leidt altijd tot ongelukken.
Het zijn waarheden voor elke dag, antwoorden op: Wat is hier en nu wijs?
Beste medeparochianen, ik heb die ene parel, dat stukje grond waar het goud zit, die ene oplossing nog niet gevonden.
Wilt u samen met mij bidden om wijsheid, die gave Gods, voor welke oplossing dan ook in ons persoonlijk leven, gezin of parochie.
Een beetje hevig bidden graag want hier en daar dringt de tijd. Amen