Meestal hebben wij, moderne mensen, een ruime kennis
over alles wat wij kunnen manipuleren,
technisch meten en controleren.
Maar die kennis is zeer uitgebreid,
maar uiteindelijk te plat en zonder diepgang.
Gelukkig zijn er sommigen
die ons, met gelijkenissen, beeldspraak en verhalen,
een symbolische kijk op het leven bieden.
Zij leren ons de eenvoudige dingen, de wereld en de mensen zien
als de dragers van een geestelijk geheim,
als de tekens van een diepere werkelijkheid,
als de symbolen van een goddelijke tegenwoordigheid.
Zij kijken naar iets kleins en,
in plaats van de schamelheid en de onmacht ervan te benadrukken,
zien zij erin de kiem van een grote, hoopvolle toekomst.
Ze kijken naar een mosterdzaadje, en ontwaren reeds een grote boom.
Zij kijken naar gist, en smaken reeds het lekkere, gerezen brood.
Zij kijken naar een kind,
en bespeuren reeds een talentvolle volwassene.
Dat is kennis van een heel andere kwaliteit.
Zulk een houding gaat uit van het fundamenteel geloof
dat in onze wereld en in het hart van elke mens die men ontmoet
goed zaad is gezaaid, de kiem van een goede toekomst.
Toch kunnen wij niet ontkennen,
dat er ook onkruid tussen de tarwe te vinden is.
En dan herkennen wij ons wel in die knechten van de zaaier,
die er krachtig tegenaan wilden gaan
om dat kwade onkruid nu maar eens radicaal uit te trekken.
Eigenaardig, hoe wij, in sommige perioden van ons leven,\
- zoals trouwens in de geschiedenis van de kerk -
zo’n drang voelen opkomen naar hooggespannen volmaaktheid.
Daarbij doen wij alsof wij de superieure kennis zouden bezitten
om precies te onderscheiden wat goed en wat kwaad is.
Vrij vlug komt er dan een misplaatste ergernis over Gods geduld
die blijkbaar toelaat dat goed en kwaad
in ons leven en onze wereld zo vermengd blijven met elkaar.
En dan gaan wij in onze verwaandheid denken
dat een radicale machtsingreep wel positief effect zal hebben.
Het evangelie van vandaag leert ons dat de wijsheid van onze God
ons tot de tegenovergestelde houding uitnodigt.
God heeft zoveel geduld met ons en met de anderen
dat Hij “het onkruid en de tarwe samen laat opgroeien tot de oogst”.
Wij worden dus naar onze dagelijks bezigheden gestuurd
met de boodschap: “Goedheid is beter dan perfectie”.
Het ideaal van de volmaaktheid maakt teveel slachtoffers.
De realiteit van ons mensenleven,
waar goed en kwaad niet zo scherp wit-zwart afgetekend zijn,
vraagt dat wij onze eigen onvolmaaktheden
en die van anderen leren aanvaarden.
Is deze houding geen capitulatie tegenover het kwaad?
Neen, zegt het evangelie ons vandaag, integendeel.
Het is een houding van sterk geloof
nu geen lichtvaardig oordeel uit te spreken over het kwaad,
maar met groot vertrouwen onze energie vooral te blijven steken
in het bevorderen van het goede dat er reeds is,
ook al blijven de vruchten ervan voorlopig nog onzichtbaar.
In de plaats van zelf te willen oordelen
laten wij dus de beoordeling over aan onze God
waarvan wij geloven dat Hij uiteindelijk, bij de oogsttijd,
ten volle onderscheid maakt
tussen het goede en het kwade in elke mens.
Ondertussen leren wij van Hem veel geduld
als teken van vertrouwen in de groeikracht van het goede,
dat nu reeds in ons is gezaaid,
niet naast ons leven, maar in ons leven,
zoals wij nu zijn, met onze beperkingen erbij.
Dat goede is dikwijls nog zo onopvallend,
onooglijk misschien, schijnbaar verloren,
maar het is uiteindelijk sterker en het overwint.
Dat doet ons zeggen: “Goed is beter dan perfect!”
Wij zijn mensen die in het kleine
de kiem van een goede toekomst durven zien.