16e zondag door het jaar A (2008)

Er is in onze wereld veel moois en veel goeds, maar we lopen ook steeds weer tegen het kwaad aan, en dat vergalt vaak onze levensvreugde. Tussen goed en kwaad heb je allerlei tussenvormen van een beetje goed en een beetje slecht.
Om deze feitelijke situatie te beschrijven gebruikt Jezus het beeld van de tarwe en het onkruid en hij roept heel nadrukkelijk op tot geduld: wees geduldig met het kwaad in de wereld, of beter nog: wees geduldig met de mensen die zich minder goed gedragen.
Een bekende columnist gebruikte een heel ander beeld. Hij schreef: de hemel is naar beneden gevallen en ligt om ons heen in scherven op de aarde. De resten van wat zoveel betekenis voor ons heeft gehad, verdienen op zijn minst aandacht en respect.
De hemel op aarde is een droom van alle tijden, zoals een boer droomt van een akker vol tarwe zonder onkruid. Maar overal om ons heen liggen stukjes van die hemelse droom, grotere en kleinere stukken naar gelang mensen iets van die gedroomde hemel waar maken in hun leven. Maar scherven hebben vaak scherpe randen en daarmee kun je je lelijk in je vingers snijden. Daarom hebben velen schrik om die scherven aan te raken.
Juist zoals die dienaren in het evangelie alle onkruid willen uittrekken, zo willen ook wij vaak al die scherven met scherpe randen maar meteen in de afvalbak gooien, want dan kun je je er ook niet aan bezeren. Maar ook hier wordt van ons veel geduld gevraagd en respect voor alle grote en kleine scherven want die dragen toch een stukje van de hemel in zich.
Elke mens brengt toch een stukje hemel op aarde ook al zijn er bij die meer of minder scherpe randen hebben. En juist zoals je de vraag kunt stellen: wat is eigenlijk onkruid, wat hoort niet thuis op het akkertje van goede mensen, een vraag waar niet zomaar een scherpomlijnd antwoord op te geven is, zo kun je ook vragen welke scherven er niet thuis horen in onze samenleving, en ook hier is het antwoord heel moeilijk te geven want al die scherven zijn toch stukjes van de hemel.
Bovendien loopt de grens van tarwe en onkruid, van goed en kwaad, dwars door elke mens en het is een heel vage en grillige grens. Daarom waarschuwt Jezus ook om toch heel voorzichtig te zijn en niet meteen alle onkruid uit te willen trekken want dan beschadig je ook het goede in de mens. Of anders gezegd: ondanks scherpe kantjes is elke mens een stukje van de hemel en daar moet je voorzichtig en respectvol mee omgaan.
Die grens tussen tarwe en onkruid loopt ook dwars door de kerk van Jezus. Daarin moet toch het koninkrijk der hemelen zichtbaar en tastbaar worden in onze wereld, in onze samenleving.
Die kerk is zeker een stukje hemel op aarde en velen ervaren dat ook zo, in het samen geloven, in het samen vieren, in het goede dat samen gedaan wordt. Maar diezelfde kerk heeft ook heel wat scherpe randen waar mensen zich aan bezeren. Het gevolg is dat velen zich van die kerk afkeren omdat ze dat instituut te verkrampt vinden, te autoritair, te wereldvreemd.
En wie zich daaraan bezeert heeft, heeft te vaak geen oog meer voor de vele goede kanten van de kerk als organisatie en vooral als gemeenschap van gelovige mensen, mensen die met elkaar de weg van Jezus willen gaan en die zo steeds weer een stukje hemel op aarde brengen. Ook met die kerk en met de mensen in die kerk moet je veel geduld hebben. Men mag gerust kritiek hebben op kerkelijke mistoestanden en die kritiek mag ook best uitgesproken worden, maar die kritiek moet altijd respect tonen voor de mensen die het toch goed bedoelen maar nu eenmaal andere ideeën hebben.
Wat voor de een waardeloos onkruid is, vindt een ander toch mooi. In de kerk vind je mensen die iets heilig en onaantastbaar vinden terwijl anderen dat ervaren als stekelige dorens en distels, als onkruid. Maar zegt Jezus: heb geduld met elkaar, houd altijd respect voor elkaar.