15e zondag door het jaar A (2008)

Beste parochianen en vakantiegangers,

Bent u al een beetje in vakantiestemming? Velen van ons gaan weer de natuur in. In de natuur kunnen we onder de indruk raken van de harmonie in de natuur: het samenspel tussen regen, zaad, aarde en bloemen. Alles draagt vrucht, elk jaar weer.

Mensen met een tuin kunnen er van meepraten. Zij weten als geen ander hoe belangrijk voor het zaad de goede grond is. Grond met ziekte er in is funest. De grond moet een juiste samenstelling van stoffen hebben: kalk, zout etc. Een tuinman is elke dag bezig om de ideale omstandigheden te creëren. Hij kan wat dat betreft veel doen. Maar daarna moet hij toch wachten op het groeien van de plant. Hij kan de groei niet versnellen door aan de plant te gaan trekken.

Dit alles geldt ook voor het geestelijk leven. De mens is een deeltje van de natuur. Maar ook zijn we een deeltje van Gods leven. De mens is een stekje van zijn goddelijke Geest. God vraagt van ons ook dat we vruchten dragen: geestelijke vruchten dan. Paulus somt er een aantal op in zijn brief aan de Galaten 5,22:
“de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid.”

Daarvoor moeten we goede grond zijn voor Gods Woord. De woorden die Jezus gesproken heeft zijn het zaad dat in goede aarde moet vallen.
Wij zijn vruchtbare grond voor Gods woord, gewoon door goede grond te willen zijn. Dat wil zeggen door eenvoudig open te staan voor zijn woord, door geïnteresseerd te zijn in Gods boodschap.

Grond doet niet veel. Grond is niet actief. Grond ontvangt alleen het zaad. Grond is een voedingsbodem voor het zaad.
Gods woord valt niet in goede grond als wij menen veel te moeten presteren. De kerk is niet gered met meer activiteiten. Het belangrijkste is dat Gods woord doordringt in ons hart. Dat wij met hart en ziel verknocht zijn aan God. Geeft dat niet een enorme ontspanning? Is dat niet een verademing voor de vrijwilligers en ambtsdragers die het gevoel hebben, net als ik, door veel creativiteit, reclame en vergaderen de kerk te moeten redden van de ondergang? Zeker, we moeten ons deel doen. Zoals de wapenspreuk van onze bisschop zegt: “Draag uw deel bij voor de inspanning voor het evangelie”. Maar daarna, als we het zaad uitgestrooid hebben moeten we het ook overgeven en loslaten.

Als we onszelf zien als de grond waarop God mag zaaien, dan zal ons leven mooie vruchten dragen.

We kennen het lied: " De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren en getogen". Daarin wordt dan op een bepaald moment gezongen: “Gij hebt ons zelf ontvankelijk gemaakt…plant als een boom in ons zijn eigen leven”. God heeft de mens zo gemaakt dat de mens iets van God kan vermoeden, dat de mens kan geloven, dat de mens Gods wil kan verstaan. Dat is wat de mens onderscheidt van het dier.

In zoveel zijn we aan de dieren gelijk: we zijn een stukje natuur, met instincten, driften, kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Maar juist door te geloven stijgen we boven de natuur uit. Juist het geloven maakt de mens tot mens.

Er is veel in ons leven dat Gods woord kan overstemmen, wat dat zaad kan verstikken. Jezus noemt de gevaren zelf op: oppervlakkig leven, lichtzinnigheid, met alle winden meewaaien zodat men niet bestand is tegen onderdrukking van het geloof, verder: zorgen van de wereld om bijvoorbeeld schoonheid, voedsel, gemak en rijkdom.

Wanneer wij de goede grond zijn, dan is het nog een kwestie van geduld. Dan zal ons leven goede vruchten dragen.

Jesaja heeft gezegd: “het woord van God keert niet vruchteloos naar Hem terug. Het keert pas weer wanneer het zijn wil heeft volbracht en zijn zending heeft vervuld”.

We zien dat ook in Jezus’ leven. Hij is naar de Vader teruggekeerd. Op het kruis zei Hij: “Alles is volbracht”. Op dat moment was er niet veel resultaat te zien van zijn werk. Maar het zaad was gezaaid. En in de latere eeuwen heeft het duizendvoudig vrucht gedragen.

Moge het ook zo zijn in ons leven: dat we goede grond zijn waarop Gods Woord als zaad in goede aarde valt en vrucht kan dragen.