De parabel van de zaaier zou ons de indruk kunnen geven dat God te kwistig zaait. Wie zaait er nu graan op de weg, tussen de rotsen of onder de distels, en slechts één vierde van het zaad op vruchtbare bodem! Inderdaad: geen enkele verstandige boer zal dit doen. Voorlopig besluit ik hieruit uit dat God dus zeer overvloedig zaait, en dat Hij de oogst zeker niet wil laten mislukken omdat hij te karig heeft gezaaid. En uiteindelijk heeft Hij met die methode nog goed resultaat ook, want het zaad dat op goede bodem terechtkomt compenseert ruimschoots het verlies van het zaad op de andere gronden.
Maar ging God bij het zaaien er dan echt op voorhand van uit dat 75% van zijn zaaigoed zou verloren gaan? Zeer zeker niet. De parabel blijft altijd een vergelijking. En het punt van de vergelijking is dat Gods woord blijkbaar niet in alle harten vruchten draagt zoals het zou kunnen. Slechts 25% van de mensen laten het Woord van God in hun leven 30 tot 60 tot 100-voudig vruchten dragen. Daarom gaat deze parabel van de zaaier allereerst over onze verhouding tot God. Wat doen wij met het zaad dat God in ons hart heeft geplant?\
De parabel noemt in onze verhouding tot God drie gevaren:
- Wij zijn als beton voor Gods woord. Wij wijzen God al op voorhand af. Er is totaal geen openheid of ontvankelijkheid tegenover Hem. Het boek met Gods woorden wordt ons wel geschonken, maar het wordt niet eens opengedaan. God spreekt, maar de oren blijven toe. In de parabel heet dat: het zaad van Gods woord valt op de weg en kan onmogelijk kiemen.\
- Het geloof en Gods woord is op een zeker moment in ons leven een reden tot vreugde en blijdschap. We worden enthousiast, we voelen ons er goed bij, we worden zelf euforisch. Maar dan komt het: ons geloof wordt beproefd, het kost inspanning, anderen zijn er mee gestopt. De sfeer van de euforie is weg. En dan geven we het op. Ons geloof was dus slechts een laagje vernis. Het zat niet diep. In de parabel heet dat: het zaad van Gods woord heeft tussen de rotsen geen wortel kunnen schieten.\
- God stemt weerklinkt en zijn Woord bereikt ons. Wij zijn gelovige mensen geworden. Maar doorheen onze levensloop klinken er nog zovele andere stemmen: de stem van de zorgen, de stem van het verdriet, de stem van het plezier, de stem van het bezit… Het geluid van Gods woord wordt overstemt, want die andere stemmen maken toch zoveel lawaai. En dan begint het weer. Onze relatie met God komt in gevaar. We beginnen de opdringerige stem van anderen belangrijker dan vinden. We horen niets anders meer. En hoe kan een relatie stand houden, ook een relatie met God, als andere relaties altijd voorgaan en het geluid van God wordt afgezet! In de parabel van de zaaier heet dat: het zaad van Gods woord word verstikt door distels.
Broeders en zusters, er waren volgens de parabel van de zaaier dus drie zaken die onze verhouding met God in gevaar kunnen brengen: totale geslotenheid voor Hem, gebrek aan volharding en verstikking door anderen. Als de opsomming van deze gevaren u wat te negatief in de oren zou klinken, kunnen we ze ook positief duiden. We kunnen er drie aansporingen ten goede van maken:\
- Als God spreekt: Luister! Met andere woorden: wees open en ontvankelijk voor Hem.\
- Laat Gods woord echt wortel schieten. Wees ermee bezig. Denk er over na. Verdiep uw geloof. \
- Laat de gave van uw geloof en je contact me God niet verstikken door wat je meemaakt, door wat anderen zeggen, door zorgen of rijkdom enz. Blijf altijd met God in gesprek.
Wanneer wij deze aansporingen over onze verhouding tot God ter harte nemen, hoeven we niet bang te zijn van de gevaren. Integendeel, dan zullen onze harten goede grond worden voor Gods woord, en dan zal Gods woord ook in ons leven 30, 60 of 100-voudig vruchten dragen. Amen.