Meer dan eens verliezen wij de strijd in het leven. Dat noteren wij zonder glorie. Dat verzwijgen wij uit schaamte. Wij willen slagen in het leven. Zo werden we opgevoed. 0m te slagen in het leven spiegelen wij ons aan de flinke en brave kinderen van onze buren. Aan onze leraar of lerares, aan grote figuren van elders en van vroeger. De mens is geroepen om succesvol te bestaan. Zodoende leven wij altijd naar resultaten toe, liefst naar zichtbare en meetbare resultaten. Promotie, prestatie en prestige zijn onze eeuwenoude modewoorden. Iets moet standing hebben en klasse. Daarin voelen wij ons goed.
Zolang dit onze sociale deontologie is, zal verliezen tragisch zijn. Dood erg. De bijbelse boodschap stelt daar niet tegenover dat wij het verliezen moeten verheerlijken… alsof ons geen enkel pretje gegund is. Zo anti-humaan zijn deze auteurs niet. Niemand kan geloven dat masochisme door de hemel gewild kan zijn. Het is maar goed ook dat mensen zich niet koesteren in de mislukking.
Toch lezen we sterke taal bij Matteüs. Trouwens, is er één bladzijde zonder sterk verhaal? Daarvoor is het bijbel. Daarom is het ook niet altijd een bestseller. Het staat niet vol niet succesverhalen. Er wordt namelijk veel verloren… en dat wordt niet toegedekt. Het wordt ook niet gepropageerd. Er staat alleen maar geschreven dat winnen of verliezen niet het hoogste en het grootste is in het leven. Het hoogste en het grootste is de zaak die wij dienen, datgene wat heel onze inzet opvordert.
Is het wellicht daarom dat op de meeste plaatsen niet het egoïsme de tegenpool is van de liefde, maar de haat? De mens kiest voor dit koninkrijk of voor een ander. Voor dit project of voor een ander. In ieder geval, de mens staat altijd ergens geposteerd, hij is ergens heel concreet opgesteld. Hij dient altijd belangen die hem te boven gaan. De mens is een vechter voor gerechtigheid en vrede, voor eerlijkheid en trouw en niets daarvan is vanzelfsprekend. Niets is zomaar lief, ook de lieve vrede niet. Dat hebben wij ervan gemaakt Wij hebben ons daarvoor eventueel zelfs geslachtofferd met veel pijnlijk zwijgen. Zoiets wordt in de bijbel niet gecultiveerd. Zo ascetisch is dat boek niet.
Vandaag lezen wij: “Wie zijn leven vindt, zal het verliezen en wie het verliest om Mijnentwil, zal het vinden.” Daar heb je het weer: verliezen moet je niet leren omdat het zo plezierig is, omdat het een grote waarde is. Verliezen kan pas positief zijn als een ander mag winnen! Om een ander te laten winnen zet de mens een stap opzij. De mens vindt zijn eigen grootheid pas in de promotie van de grootheid van een ander.
Is die taal zo vreemd? Miljoenen vaders en moeders deden en doen toch niets anders? Zij verstaan deze vreemde woorden als vanzelf. Zij vervoegen het werkwoord verliezen in alle wijzen en tijden. Als ze dat niet doen, worden hun kinderen nooit grote mensen. En als Wij het van hen niet willen leren, kunnen we wellicht eens kijken naar het kruis.
Daar vond iemand het verliezen belangrijk omdat hij de trouw nog belangrijker vond.