Zaterdagavond 4 juni gingen Jan en ik om 20u. naar de mis in de prachtige kerk van Carion de las Condez. Ik mocht mee concelebreren met de pastoor. Op ’t einde van de mis vroeg de pastoor dat de pelgrims in de kerk allemaal naar voren zouden komen voor een speciale zending en zegen.
Een 40 tal pelgrims kwamen voor het altaar staan.
De pastoor zei twee dingen tot de pelgrims:
- Je moet niet ongerust en bezorgd zijn: de Camino leert aan de pelgrims dat God zorg draagt voor de mensen en dat wij niet te veel mogen meenemen op onze Camino.
Draag zorg voor elkaar en je gaat ontdekken dat er ook voor u zorg gedragen wordt. Jezus en St.Jacob wijzen ons de weg van onbezorgdheid voor onszelf en van heilige zorgzaamheid voor elkaar.
- Als christenen op de Camino hebben jullie een bijzondere opdracht. Je zal op de weg mensen ontmoeten die God of Jezus niet of nauwelijks kennen, je bent misschien zelf zoekende in het leven: durf vanuit je hart spreken met elkaar. Alleen dan ben je een rijkdom voor elkaar.
Daarna mocht ik samen met de pastoor de zegen geven. Tijdens onze verdere tocht zouden we dit meermaals ervaren.
- Op een dag ontmoetten we Jean-Francois uit Compiegne. Hij was 65 en pas op pensioen. Hij had zijn tocht moeten onderbreken voor de begrafenis van zijn broer priester die onverwacht gestorven was. Nu ging hij zijn tocht verder zetten. Op de Camino leer je dat je het leven niet in handen hebt, maar dat je het voortdurend ontvangt uit Gods hand. Het is belangrijk dat we durven leven met een zekere onbezorgdheid voor onszelf maar tegelijk een heilige zorg voor de medemens. Jezus heeft ons geleerd te bidden voor het dagelijks brood: “Le pain de ce jour” zei hij. Niet dat voor volgende week of volgend jaar. Ook de mensen in de woestijn mochten geen voorraad opslaan van het Manna dat God hen te eten gaf. Enkel voor vandaag.
Zo moesten ze zich bewust zijn dat God zorg draagt voor hen. Hij zei het zo:
Le pain d’ hier est rassis.
Le pain de demain n’ est pas cuit.
Cul compte le pain d’ aujourdhui.
Jezus spreekt vandaag over de mussen: mijn vriend Jan was voortdurend getroffen dat er zoveel mussen waren onderweg. Als je ergens aan ’t picknicken was waren ze onmiddellijk in de buurt. Op sommigen plaatsen kwamen ze bijna uit je hand eten…… je kan het dan ook niet nalaten ze wat toe te werpen. Als God zorg draagt voor de mussen dan moeten wij dat ook een beetje doen.
- Onderweg leerde ik ook Francis kennen. Hij kwam uit Parijs, woonde in Zwitserland, was getrouwd met een Duitse, en had 4 kinderen. De jongste 15 jaar. Hij vertelde dat er heel wat overleg nodig was geweest met zijn vrouw om op z’n eentje de Camino te mogen doen. De laatste honderd km doen ze samen. Zo kregen we een hele babbel over de Camino.
“Voor mij, zei Francis, zijn de ontmoetingen het belangrijkst”. “Les rencontres sont le relief de la vie».
De echte ontmoetingen geven het reliëf aan het leven. Ik schreef het op in mijn notaboekje.
Inderdaad, zonder echte ontmoetingen wordt het leven saai en oppervlakkig en in het gewone leven wordt er veel gekletst en geroddeld maar ontmoetingen zijn zeldzaam. Je kan maar iemand ontmoeten als je vanuit je innerlijk durft spreken.
Jezus zegt het in het evangelie vandaag: “Wat ik u zeg in het duister, spreek dat uit in het licht en wat ge u in het oor hoort fluisteren, verkondig dat van de daken”.
Zou Jezus hier niet bedoelen dat we moeten durven spreken met elkaar vanuit ons innerlijk: vanuit onzen buik zouden we kunnen zeggen en niet alleen vanuit je verstand en je theorieën.
Les rencontres sont le reliëf de la vie: ontmoetingen geven het reliëf aan het leven.
’s Anderendaags zitten Jan en ik op een boomstam een banaan te eten. Wie komt daaraan: Francis. Blij weerzien na gisteren. Plots vraagt hij mij: “Mr pastoor wilt ge mij het weesgegroet eens leren…. ik zie mensen met een rozenkrans in de hand bidden, ik zou willen bidden. Ik heb dat als kind geleerd maar helemaal vergeten”. We baden het weesgegroet in ’t Frans. hij probeerde na te bidden. “Wil ik het opschrijven” vroeg ik. “Nee, nog een maal samen bidden. Je vous salue Marie………. Francis was weg. Wij waren er een beetje stil van…..
Inderdaad: echte ontmoetingen geven reliëf aan het leven.
Beste vrienden, wij hier in West Europa met onze welvaart en luxe denken vaak dat kerk en geloven van den ouwen tijd is en we durven er niet over spreken…….. Op de Camino ontdek je hoe belangrijk geloven is en dat het een weldaad is voor jezelf en je medemensen dat je kan geloven.
Geloven maakt zorgeloos en leert mensen elkaar te ontmoeten.