Lied : Uit vachten duister

t.: Annemie Lauryssen m.: Carlos Desoete

Uit vachten duister spin ik licht,

en van de nood moet ik maar zien een deugd te maken.

Ik moet maar zien, zie jij dan iets in mij,

of is die kleine warmt’ in mij vandaag dat ik belangrijk ben,

toch weer een hersenschim

Geef jij de moed niet op, en wacht je achter bergen valse schijn

jouw kans op recht en vrede af?

Zing jij – ingehouden stil – van wat niemand nog verwacht?

Ben jij, onlangs met stille trom vertrokken, nu toch weer aanwezig,

voorzichtig dichterbij gekomen?

Ga mijn deur dan niet voorbij en vul mijn huis met jouw geloof.

Een kerkasielwake?

We krijgen wel eens de vraag; waarom houden jullie een kerkasielwake? Waarom moet dit in een kerkgebouw doorgaan?

Als we even googelen vinden we het volgende hierover:

“Kerkasiel is een eeuwenoude beschermingsvorm waarbij uitgeprocedeerde vluchtelingen in een kerk wonen, vaak ter voorkoming van uitzetting. “

M.a.w., een kerkgebouw staat symbool voor een plaats

waar mensen bescherming, lees “asiel” krijgen. Mensen die asiel zoeken zijn mensen die vanuit een gegronde vrees gevlucht zijn voor vervolging in hun thuisland.

Het doet ons de wenkbrauwen fronsen als we stilstaan bij volgend wetsontwerp:

“Op 3 april 2026 stelde de federale ministerraad een wetsontwerp voor dat het mogelijk maakt om woningen binnen te gaan om mensen zonder wettig verblijf bestuurlijk aan te houden. “

Maw, mensen worden als gevaarlijk aanzien als ze hun hart laten spreken en onderdak bieden aan mensen op de vlucht. In het evangelie klinkt nochtans klaar en duidelijk de oproep om mensen op de vlucht in de gemeenschap op te nemen.

Onderdak krijgen maakt een wereld van verschil uit voor mensen op de vlucht.

Welkom op deze kerkasielwake waar we willen getuigen

van “genstertjes van hoop”.

Getuigen van de HOOP!

Ondanks alles voelen we ons geroepen om te getuigen van de HOOP.

We doen dit met SOCK in heel kleine concrete alledaagse dingen:

we staan mensen bij op hun levensweg: onderdak,

voedsel, dossiers, toekomst biedend, …

HOOP vind je terug in het met hart en ziel mensen “omarmen, omhullen” zodat ze zich veilig

mogen weten, SOCK mogen ervaren als een vangnet waar men op een menswaardige manier met hen omgaat.

Getuigenis: Joana

Graag laten we nu Joanna aan het woord.

Joana Neves Pedro is van Angolese afkomst. Ze houdt van de natuur, het delen van ervaringen en ontmoetingen tussen verschillende culturen. Solidariteit, luisteren naar elkaar en wederzijds respect staan centraal in haar leven.

Joana, graag aan jou het woord.

De Kracht van Hoop

Goedenavond iedereen.

Vandaag sta ik hier niet alleen om te spreken. Vandaag sta ik hier om een klein licht van HOOP te delen.

Wij leven in een wereld waar veel mensen glimlachen vanbuiten,

maar vanbinnen moe zijn. Mensen die stil lijden.

Mensen die zich verloren voelen.

Mensen die proberen sterk te blijven terwijl hun hart breekt.

En toch… zelfs in de donkerste nacht blijft ergens een

klein licht bestaan. HOOP.

Soms is hoop niet groot.

Soms is hoop gewoon: opstaan terwijl je moe bent. Verder gaan terwijl je bang bent.

Blijven geloven wanneer het leven stil wordt.

Ik heb geleerd dat hoop niet betekent dat alles perfect is. Hoop betekent: blijven ademen midden in de storm.

Ik geloof dat God soms verschijnt in kleine dingen. In een zachte stem.

In een luisterend hart.

In een hand die niet loslaat.

In iemand die zegt: “Je bent niet alleen.”

Misschien vergeten wij soms hoeveel kracht er zit in vriendelijkheid.

Eén woord kan genezen.

Eén omhelzing kan hoop geven.

Eén mens kan een ander mens redden zonder het zelf te beseffen.

En misschien… is dat ook wat geloof betekent.

Niet alleen bidden met woorden,

maar licht brengen waar duisternis leeft.

Niet alleen spreken over liefde, maar liefde worden voor iemand die gebroken is.

Vandaag wil ik niet dat mensen mijn pijn onthouden. Ik wil dat mensen onthouden dat hoop sterker kan zijn dan wanhoop.

Dat liefde sterker kan zijn dan angst.

Dat een mens mag vallen, maar ook opnieuw mag opstaan.

Want zelfs een kleine kaars kan een donkere kamer verlichten.

En misschien… kunnen wij vandaag voor iemand anders

dat kleine licht van HOOP zijn. Dank u wel.

Lied : Geloven begint in het opstaan van armen

t. en m.: Herman Verbeek bew.: Carlos Desoete

Geloven begint in het opstaan van armen. Hopen begint in het diepst van de wanhoop. Liefhebben waar je geen liefde meer hebt.

Getuig van de hoop die in u leeft. (1 Petrus 3,15)

Diep in onszelf dragen we hoop: als dat niet het geval is, is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.

Het is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.

Hoop in deze diepe en krachtige betekenis is niet hetzelfde als vreugde omdat alles goed gaat of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken omdat het goed is, niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme, evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen.

Wel de zekerheid dat iets zinvol is afgezien van de afloop, het resultaat.

(Vaclav Havel)

Getuigenis: Geert Dedecker

Lied: Eens zal de gang van de wereld keren

t.: Theater Symptoom

m.: Carlos Desoete naar een melodie van J.W. Van de Velde

Eens zal de gang van de wereld keren, eens is het uit met honger en creperen.

Eens zal de gloed van de liefde ons verwarmen,

want eens wordt onze hoop de kracht van alle armen. Zij die eeuwenlang de ketens moesten dragen, Zullen niet blijven om rechtvaardigheid vragen.

Uit zal het zijn met beloven zonder geven.

De wereld hoort aan ons, wij zullen ernaar streven.

De HOOP oefenen

Ik wil mij steeds weer oefenen in de hoop.

Ik hoop dat ik in de mensen het goede kan zien.

Ik hoop dat ik in deze tijd tekenen van hoop kan zien.

Ik hoop dat ik niet door wanhoop overspoeld zal worden

Ik wil mij steeds weer oefenen in de hoop.

Ik hoop dat ik mensen kan aanmoedigen en verwarmen Ik hoop dat ik anderen niet af zal breken met mijn woorden.

Ik hoop dat ik mild en terughoudend blijf in mijn oordeel.

Ik wil mij steeds weer oefenen in de hoop.

Ik hoop dat ik open kan blijven staan voor anderen. Ik hoop dat ik kan luisteren naar het innerlijke van de mens.

Ik hoop dat er iemand is die mij altijd weer steunt.

Ik wil mij steeds weer oefenen in de hoop. Ik wil leven uit vertrouwen en Liefde.

Ik wil doorgeven wat opbouwend en hoopgevend is.

Ik hoop op mensen

die samen met mij leven vanuit die goede hoop.

• Marinus van den Berg –

En wij – pianomuziek op de achtergrond –

Hoe sta ik hoopvol in het leven?

Even tijd om naar binnen te gaan en gewaar te worden waar je jouw ankertjes (anker: symbool van HOOP) van hoop vindt.

Neem je tijd en schrijf voor jezelf op welke jouw ankertjes van hoop zijn.

Hoop en Liefde

De weg van het hart.

HET HOOGLIED VAN DE LIEFDE (1 Kor 13)

Al spreek ik met de tongen van engelen en mensen: als ik de liefde niet heb, ben ik een galmend bekken of een schelle cimbaal.

Al heb ik de gave der profetie, al ken ik alle geheimen en alle wetenschap, al heb ik het volmaakte geloof dat bergen verzet: als ik de liefde niet heb, ben ik niets.

Al deel ik heel mijn bezit uit, al geef ik mijn lichaam prijs aan de vuurdood: als ik de liefde niet heb, baat het mij niets.

De liefde is lankmoedig en goedertieren; de liefde is niet afgunstig, zij praalt niet, zij beeldt zich niets in.

Zij geeft niet om de schone schijn, zij zoekt zichzelf niet, zij laat zich niet kwaad maken en rekent het kwade niet aan.

Zij verheugt zich niet over onrecht, maar vindt haar vreugde in de waarheid. Alles verdraagt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles duldt zij.

De liefde vergaat nimmer. …

Nu echter blijven geloof, hoop en liefde, de grote drie; maar de liefde is de grootste.

HOOP brengen

Heer, maak mij een instrument van Uw vrede. Laat mij liefde brengen waar haat heerst,

laat mij vergeven wie mij beledigde, laat mij verzoenen wie in onmin leven, laat mij geloof brengen aan wie twijfelt,

laat mij waarheid brengen aan wie dwaalt, laat mij hoop brengen aan wie wanhoopt, laat mij licht brengen aan wie in duisternis is,

laat mij vreugde brengen aan wie bedroefd zijn.

uit Gebed van Franciscus van Assisi (1181-1226)

Lied: Hazme un instrumento de la paz

t.: toegeschreven aan Franciscus van Assisi m.: Sebastian Tample; arr. Carlos Desoete

Hazme un instrumento de tu paz, que donde haya odio, pong’ amor; que donde haya injuria, tu perdón, y donde haya duda, fe en ti.

Hazme un instrumento de tu paz, que lleve tu esperanza por doquier; tu luz, doquiera haya oscuridad,

tu gozo, donde hay pena y aflicción.

Señor enséñame a no buscar querer ser consolado, sino consolar; ser comprendido, sino comprender; ser amado, sino amar.

Hazme un instrumento de tu paz, es perdonando que nos das perdón;

es cuando damos que nos das tu amor; muriendo es que volvemos a nacer.

Hoop:

In het boek Jesaja (oud testament) kan je volgende tekst lezen. Het is een metafoor voor een wereld zonder angst, conflict en onrecht, waarin zelfs de meest uiteenlopende wezens in harmonie kunnen samenleven.

Lied: Dat een nieuwe wereld komen zal

t.: Huub Oosterhuis (naar Jesaja 65) m.: Antoine Oomen

Dat een nieuwe wereld komen zal

waar brood genoeg en water stroomt voor allen. Daar bouwen wij veilige buurten,

wonen dooreen in wijken van vrede in schaduw van bomen.

Geen kinderen zullen daar sterven, oude mensen maken hun dagen vol

en jonge mensen zullen daar pas op hun honderdste sterven.

Wij zullen niet voor de leegte zwoegen, geen kinderen baren voor de verschrikking. De wolf en het lam zullen weiden te samen: wij leren de oorlog af.

Dat een nieuwe wereld komen zal

waar brood genoeg en water stroomt voor allen.

Dankwoord

We danken jullie om tijd vrij te maken voor deze wake, tijd te maken voor een HOOPVOLLE boodschap.

We willen jullie reeds op voorhand danken om te kiezen om de weg van de Hoop te gaan, om dag na dag HOOP te zijn.

Slotlied: Wij gaan weer verder vol van hoop

(t.: Jan van Opbergen; m.: Jan-Willem van de Velde

Wij gaan verder, vol van hoop, de ongebaande wegen,

met onze droom op hinderloop, de meeste feiten tegen.

De onrust houdt ons op de been en doet verder reizen,

een stem die klinkt door alles heen - een God niet weg te prijzen.

Zijn woord houdt aan in ons gemis, dat alles kan verkeren,

dat vrede hier bestaanbaar is en onrecht om te keren.

Hij doet ons kiezen voor de mens, bedreigd, ver-armd, vergeten;

Hij voert ons naar de laatste grens, om van elkaar te weten.

Sjaloom, geluk op deze reis. Het duurt misschien nog eeuwen,

maar twijfel niet meer aan de wijs: ‘Het Lam huist bij de leeuwen!’

Speciale dank aan:

Het koor solied Geert Dedecker Joana Neves Pedro Jef Devisscher

We nodigen jullie uit voor een drankje en een gezellige babbel achteraan in de kerk.

---

GETUIGENIS GEERT DEDECKER

Om te beginnen, als ik mag: een stukje persoonlijk getuigenis van mijn bezig zijn als ‘huizenjager’ voor Huizen van Vrede vzw.

– enkele fragmenten uit het ‘Dagboek van een herdershond’

13 oktober 2023

Bezoek Diksmuidsesteenweg 105 in 8800 Roeselare, met Hamada Abounamous

Hamada was keurig op tijd in het station van Roeselare. Hij was vergezeld door Mohamed Alahmed uit Syrië. Twee heel vriendelijke en correcte gasten, bijzonder dankbaar tegenover wat wij vanuit Huizen van Vrede vzw voor hen willen doen. Maar wat een ongelofelijk schrijnend verhaal is dat toch – Hamada heeft iets verteld over zijn eigen dwaaltocht van de laatste jaren, de pech die hij heeft, zijn gezin dat in Gaza verblijft en waar hij geen contact mee kan krijgen, de doodsangst en de onmacht die hij voelt en dag en nacht doorstaat. Indrukwekkend en huiveringwekkend, als je zo ineens (zij het maar voor een uurtje) met de hele wereldproblematiek vlak naast je in de auto zit… Ook heel veel respect voor Mohamed die hem vergezelde – hoe prachtig toch die steun en samenhorigheid van de één (die al een beetje op weg is en reeds een appartement gevonden heeft), voor de ander die nog tot over de oren in de miserie zit. Ik was ontroerd bij het afscheid, en het motiveert me nog meer dan te voren om ‘voort te doen’… 

15 december 2023

Ik ben nog een keer samen met Hamada als ‘huizenzoeker’ voor Huizen van Vrede vzw op zoek geweest naar een appartement of studio die voor hem betaalbaar zou zijn, in afwachting van de gezinshereniging waar hij vurig op hoopt maar vruchteloos op wacht. Ons huizen zoeken was tot nog toe iedere keer vruchteloos… We zijn nu diep in de herfst, tegen de winter aan, en in de regen en natte kou waren we gisterenavond wat verloren gelopen op de grens van Heule en Kortrijk. Ik was helemaal niet op de kilte en nattigheid voorzien - ik had koud en Hamada had dat opgemerkt. We waren (door mijn schuld) de weg kwijt geraakt in het donker, en liepen aan de kant van de weg als twee zwervers samen naast elkaar. ‘Je hebt koud hé?’ zei Hamada. ‘Ik zie het!’ En spontaan bood hij mij zijn overjas aan, deed ze uit en drapeerde ze voorzichtig en bezorgd om mijn schouders. Ik was ontroerd en heel erg geraakt door dit gebaar, een blijk van solidariteit, verbondenheid en ‘kleine goedheid’ die je nooit meer vergeet… Ik hoop van harte dat het gezin van Hamada veilig kan overkomen, en hier snel een ‘warme’ thuis vindt. Er wordt tegenwoordig zo vaak gezegd ‘Wat kunnen we doen..?’ - en ‘We kunnen alleen maar symbolische gebaren stellen…’ In deze wordt het toch wel heel concreet en praktisch wat we kunnen doen: we kunnen elkaar een ‘warme thuis’ bezorgen of toch minstens een warme overjas, en we zouden zo snel mogelijk moeten kunnen zorgen voor een goede woon-oplossing voor deze mensen. We doen voort, op hoop van zegen…

24 januari 2024

ik ben gisterenavond om 19h.00 met Hamada op bezoek geweest naar een appartement in de Doornikselaan 7/3.2  – 8500 Kortrijk

Hamada was keurig op tijd ter plaatse. We waren allebei met de trein gekomen, en hebben in het terugkeren goed en deugddoend met elkaar kunnen praten. Onnodig te zeggen dat het water hem aan de lippen staat – maar hij blijft er heel correct bij en hij zit (gelukkig!) blijkbaar nog niet helemaal aan de grond. Ik heb hem nog een keer al mijn/onze steun toegezegd en beloofd dat we met hem zullen vechten tot we wat uitzicht krijgen op enige toekomst voor hem en zijn gezin (als die nog in leven zijn? – hij toonde mij met tranen in de ogen een foto van zijn schoonbroer die gisteren in een bombardement in Gaza is gedood) De mevrouw van het Immo-kantoor was zakelijk-vriendelijk – en zei tussendoor dat ze verwonderd stond over mijn/ons doorzettingsvermogen en onze niet aflatende inzet (waarvan akte, maar daar koop je natuurlijk niets voor…) We waren met een zevental kandidaten tegelijk aanwezig, allemaal van vreemde origine – Hamada was de enige die iemand mee had als begeleider… 

Enkele dagen later bleek dat het bezoek (eens te meer) niets heeft opgeleverd…

Er is zopas een belangrijk bericht verschenen op de Facebookpagina van vzw:

Na een lange weg van wachten, oorlog en gemis…

Vandaag is er eindelijk hoop: de mama en de zes kinderen van Hamada zijn veilig aangekomen in Brugge en herenigd met hun vader.

Dankzij een gastvrije dame in St.-Michiels Brugge kan het gezin voorlopig samen in een grote, maar betaalbare woning verblijven en er tot rust komen.

Na bijna twee jaren van onzekerheid, oorlog en honger in Gaza, mag dit gezin nu samen een nieuw begin maken in veiligheid.

Dank aan iedereen die heeft geholpen om dit mogelijk te maken. Samen laten we zien dat solidariteit sterker is dan alle wanhoop, alle onmacht en verdriet.

‘Ik hou van de hoop,

die het tegenovergestelde is van de angst.

De angst roept op tot passiviteit, lethargie,

ze jaagt je bevend onder je bed.

De hoop leert je op te staan en te zingen,

misschien eerst nog schuchter

zoals een zwaluw,

maar van langsom vastberadener.

In het Nederlands zeggen we over de hoop

dat wij haar koesteren.

Het is een mooie uitdaging:

haar koesteren zodat ze niet van kou omkomt

in het gure weer van de huidige tijd.

Ik zie de wereld kantelen,

ik geloof dat het goed komt…’

Dirk Van Duppen, + 30/03/2020, postuum

winnaar van de Prijs Mensenrechten

De hoop

is licht

om

dragen

Ze vlijt zich

in je armen,

verwarmt je

tussen avondval

en dageraad

Ze houdt je niet

vast, niet tegen

als jij haar los

laat

Ze is wie ze is

Van haar

is er steeds genoeg

Ze laat

zich dragen en vinden

in sprankels en glinsters,

in speelsheid en vreugde

In geven en loslaten,

in stilte en liederen,

in dansen en onderweg zijn

Ze laat zich dragen,

Ze draagt mij, ze draagt jou

En ze is licht…

Katia Van Cleynenbreugel

Misschien hebben wij het ons te eenvoudig voorgesteld toen we destijds vertrokken voor de lange tocht door de woestijn om betere methoden te vinden voor het leven met elkaar.

We dachten: ‘O Heer, maak ons tot werktuig van uw vrede.’

Maar toen kwam de moeizame strijd met de autoriteiten die orde wensten en geen vrede; het dagelijkse zwoegen om kleinigheden, het ontzettend alleen gelaten worden.

Maar wij hebben de langste adem. Bij ons heeft al eens iemand brood verdeeld

dat voldoende was voor allen.

Bij ons is al eens iemand

opgestaan uit de doden.

Wij hebben de langste adem.

Dorothee Sölle

Mag ik besluiten met een tekst van Griet op de Beeck, die ze indertijd schreef direct na de terreuraanslagen in Brussel, op 22 maart 2016. Ik vind die tekst nog altijd zeer actueel…

Laten we durven

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen. Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt. Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren. Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar. Laten we stoppen met te vluchten in valse oordelen en vooroordelen, en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan. Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we pantsers afleggen, en het andere en de andere tegemoet treden, telkens weer. Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook datgene wat ons verontrust. En laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken.

En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Laten we durven. Ja.

geert dedecker