11e zondag door het jaar (2008)

Het zijn drukke en spannende dagen voor de nationale voetbalcoaches. Ze hebben zich al suf gepiekerd, welke spelers ze gaan selecteren, welke opstelling en welke tactiek de beste resultaten zullen geven. Ze moeten rekening houden met blessures en uitvallers. Ze praten veel op de spelers in, met instructies en peptalks. En als de wedstrijd aan de gang is, staan ze aan de zijlijn en ligt het grote werk bij hun spelers.
Jezus van Nazaret was de zelfbenoemde coach van een speciaal team. Zijn 12 spelers moesten straks het veld in voor het grote werk, zij moesten ervoor zorgen dat het goede zegevierde over het kwade. Maar ze hadden eigenlijk geen idee wat er van hen verwacht werd, maar die coach vonden ze een boeiende figuur en daarom wilden ze wel met hem in zee gaan.
Jezus zal zich wel eens achter de oren gekrabd hebben: “Wat moet ik toch met dit groepje amateurs, dit allegaartje van vissers”, want vissen op een meer is toch heel wat anders dan vissen op mensen. Als er toen kranten geweest waren hadden die vast en zeker geschreven: met dit team word je nooit kampioen, dit kan niets worden. Dit wordt een fiasco. En toch gaat Jezus met dit groepje aan de slag en in woord en daad trainde hij hen voor het grote werk.
Ze hadden misschien wel eens gehoord van het gezegde: horen, zien en zwijgen. Maar hij maakt hen duidelijk dat het moet zijn: horen, zien en aan het werk gaan. Bij het zien van de menigte werd hij door medelijden bewogen, staat er in het evangelie van vandaag, en hij voegt eraan toe: en daarom moet er iets gebeuren, er moeten arbeiders komen, mensen die er wat aan gaan doen.
In die geest probeerde Jezus zijn spelers te trainen. Zijn visie is duidelijk. In elke gezonde samenleving is het uiterst belangrijk dat mensen oog en oor hebben voor anderen, met name ook voor hen die het moeilijk hebben, en die zijn er velen. Maar ernaar kijken, ernaar luisteren is niet genoeg, er moest ook medelijden in je opkomen, je moet je hart laten spreken, en dat gevoel van meeleven moet handen en voeten krijgen in concrete daden.
En juist zoals er in de voetballerij oefenwedstrijden gespeeld worden, zo stuurt Jezus ook zijn team eropuit om het geleerde in praktijk te brengen. Het grote werk komt pas later, als hun coach er niet meer is, en ze echt op eigen kracht aan de slag moeten.
Zijn laatste instructies zijn: denk eraan, je moet zeggen dat het koninkrijk der hemelen nabij is. En dat moet je zichtbaar maken door zieken te genezen, doden op te wekken, melaatsen te reinigen en duivels uit te drijven.
Ik kan me niet voorstellen dat je dat letterlijk moet verstaan. Dat lijkt me wat te hoog gegrepen voor dat groepje amateurs. Maar het geeft wel aan waar het omgaat in dat koninkrijk der hemelen: dat ze aan het werk moeten voor zieken, voor mensen die het moeilijk hebben op welke manier ook. En je kunt op heel veel manieren zorg en aandacht hebben voor mensen die zware tijden beleven. Het gaat erom dat je er wat aan doet, als kun je maar een heel klein beetje. Dat is het grote werk waar Jezus zijn vrienden voor getraind heeft.
En dat werk is nooit af, gaat altijd door. Een voetbalwedstrijd is 2 keer 45 minuten, en soms wat verlenging, en dan zijn alle spelers meestal bekaf van al dat heen en weer gehol. Maar als ze de wedstrijd gewonnen hebben, en zeker als ze de beker binnengehaald hebben, kampioen geworden zijn, dan is alle vermoeidheid meteen vergeten.
Wij zijn allemaal spelers in het team van Jezus van Nazaret. Als we in hem geloven, als we ons door hem willen laten coachen, dan moeten we ook zijn wedstrijd spelen in het leven: en we samen met elkaar doen wat hij ons opgedragen heeft: werken voor hen die het moeilijk hebben, ieder op zijn eigen manier, ieder op zijn eigen plaats in het veld, maar wel samen als team, als parochie, als kerkgemeenschap.
En deze wedstrijd tegen het kwaad in de wereld kent geen tijdslimiet: die gaat altijd door en is een soort estafette race: elke generatie gelovigen geeft het stokje weer door aan de volgende. We kunnen wel eens moe worden van het steeds weer proberen, maar ook al kun je maar één mens helpen in je leven, dan heb je gescoord, dan is je inzet de moeite waar. En vergeet niet: onze coach staat aan de zijlijn, of beter: hij staat in ons hart en blijft ons bemoedigen, als we tenminste willen luisteren.