Het wordt misschien wel te dikwijls gezegd, maar het houdt ons, priesters, dan ook voortdurend bezig: heel veel mensen in onze landen zijn moderne heidenen geworden. Ze hebben de kerk geruisloos verlaten, zij hebben de kerk vaarwel gezegd zonder afscheid en zonder droefheid. De kerk liet hen op den duur onverschillig en die onverschilligheid heeft die massale afval van de kerk bewerkt.
Wanneer Jezus spreekt van een grote oogst, denk ik aan dat afscheid zonder droefheid. Wanneer Jezus spreekt van schapen zonder herder, denk ik aan de herders die geen schapen meer hebben.
Zoveel vragen dringen zich op, meer vragen dan antwoorden: Waarin vinden die moderne heidenen de zin van hun leven; zodat zij om het verlies van hun geloof niet hoeven te treuren? Waarin stellen zij hun hoop, hun levensideaal? Zijn de mensen dan zo veranderd dat zij zich tevreden stellen met brood en spelen? Is de boodschap van Jezus dan zo levensvreemd geworden? Ligt het misschien aan de ouderwetse taal waarin die boodschap verkondigd wordt? Ligt het misschien aan het ontbreken van jonge, bezielde priesters? Maar er zijn streken waar maar zelden een priester komt en waar er toch gezonde christelijke kernen zijn met een bloeiend godsdienstig leven.
Wat maakt een mens ontvankelijk voor de boodschap van het evangelie? Want het moet toch wel aan ons liggen dat die boodschap ons zo weinig zegt. Geloven in de Blijde Boodschap betekent: inzien dat de dingen van deze wereld een verwijzing inhouden naar datgene wat hierna komt. De dingen van deze wereld geven soms wel de indruk de ‘laatste dingen" te zijn, en wij stellen er ons mee tevreden. Maar wanneer die dingen je komen te ontvallen door een ongeluk, een ziekte, een breuk in de liefde, ontrouw of dood van de huwelijkspartner, dan voel je hoe moe en belast je kunt zijn, hoe verlaten door de mensen, als een schaap zonder herder. Dan moet je wel zoeken naar een houvast dat boven de dingen van de wereld uitsteekt. Misschien ga je dan weer zoeken naar God, die ook dan zin kan geven aan je leven, die je ver¬langen naar gerechtigheid kan verzadigen.
De woorden van Jezus blijven hun actualiteit behouden. De oogst is rijp wanneer de mens gaat beseffen dat alleen de Schepper het menselijk hart kan verzadigen. De verloren zoon moest ook eerst de tocht door de woestijn maken om te beseffen hoe goed het was in het huis van zijn vader. Maar hij had het vooraf kunnen weten, als hij niet zo eigenzinnig en zelfzuchtig geweest was.