Jozef, wees niet bevreesd! (2004)

Kerstmis staat weer voor de deur.
God - die Liefde is - wil weer geboren worden
op onze aarde, in ons hart.
Is het wel mogelijk?
Is het wel mogelijk dat de Liefde
weer onder ons komt wonen, op onze aarde van 2004
met die waanzinnige aanslagen en oorlogen,
waarvan wij de wreedheden dagelijks in beelden bekijken,
onder ons, in ons hart,
met zijn kortzichtige ruzies en angsten
die wij zelf ontketenen of vermeerderen.
Is het wel mogelijk dat God
dit jaar, op deze aarde, onder ons
nog iets nieuws begint?
Kan het nog wel?
Wij aarzelen een beetje “ja” te antwoorden.

Het is dezelfde aarzeling
die Jozef bekroop toen hij bij zichzelf ging nadenken
of hij het Kind van Maria nu wel zou aanvaarden of niet.
En de boodschap van vandaag luidt dan ook:
“Jozef, zoon van David,
gij, volk van God,
gij, christen gelovige van 2004,
wees niet bevreesd
het Kind van Maria op te nemen, te aanvaarden
als Kind van godswege, als uw redder, als God onder u!”

En wij willen daarop ‘Ja’ antwoorden.
Wij, gelovigen, willen onze God, die liefde is,
weer laten geboren worden om weer iets nieuws te beginnen.
Het kan, als wij de liefde weer willen toelaten in ons hart,
als wij de liefde opnieuw een kans willen geven in onze wereld.

Toch dreigt de diepte van het kerstgebeuren
aan ons voorbij te gaan
als wij ons niet blijven verwonderen
over het totaal ongewone, het vreemde, van dit gebeuren.
Ondanks alles wat er is voorgevallen het laatste jaar,
wil God weer onder ons komen wonen.
En dan nog wel als een weerloos Kind.
En dat wil zeggen:
als een liefde, die sprankelend fris, nieuw en hoopvol is
als een pasgeborene,
maar ook zo kwetsbaar als een mensenkind.
En dat is vreemd voor een God.

Wij hebben er eigenlijk moeite mee om te aanvaarden
dat onze God onder ons komt, niet als een almachtige heerser,
maar als een weerloos Kind.
Dat zal van ons ook in 2004
weer een stukje bekering vragen.
Een kind is nu eenmaal hulpeloos en zwak
en het heeft geen enkel uiterlijke macht
om mensen tot iets te dwingen.
Alleen heeft een kind het fantastisch vermogen,
gewoon door er te zijn,
mensen tot een sterke liefde uit te nodigen.
Zie eens tot welk een overgave en edelmoedige zorg
allen worden gebracht, die rond het wiegje komen staan:
ouders, grootouders, familie, kennissen, buren
In al zijn hulpeloosheid weet het kind
bij vele mensen een geweldige liefde te wekken,
vele mensen ertoe te brengen
ervoor te kiezen om graag hun liefde te tonen.

Dat leert het kerstgebeuren ons ieder jaar opnieuw:
dat Gods almacht een heel speciale soort almacht is.
Dat God met Zijn almacht geen dwang wil uitoefenen op ons,
maar dat Hij onder ons aanwezig wil zijn
als iemand die uitnodigt tot liefde.
Hij is geen macht die ons tot onderdanigheid wil dwingen.
Hij is een weerloze liefdekracht die ons tot wederliefde wil uitnodigen.
Daarom koos Hij ervoor als Kind geboren te worden.

En toch zijn wij geneigd, soms met de beste bedoelingen,
die weerloze God een beetje weg te moffelen,
uit onze gedachten te verdringen.
“Rechtschapen als hij was”,
besloot Jozef alles netjes toe te dekken
en zo de zaak in stilte op te lossen.
Tot hem van godswege werd duidelijk gemaakt
dat Jezus’ geboorte niet in het geheim mocht geschieden,
maar dat dit Kind - de weerloze Liefde -
juist het meest duidelijke teken moest worden
van Gods aanwezigheid onder de mensen “Immanuel”.
Daarom ook moest dit Kind de naam “Jezus” krijgen,
d.w.z.: “God redt ons!”

Gij, christen gelovige van 2004,
wees dus niet bevreesd dit Kind te aanvaarden
als de Liefde dit jaar opnieuw in u wordt geboren.
God wil iets nieuws beginnen in u!
Jozef, wees niet bevreesd!