Het volk dat in het donker wandelt, ziet een groot licht (2007)

Wij houden niet van duisternis, en zeker niet van blijvende duisternis. Dat weten we van kinderen: duisternis roept iets op van angst, onzekerheid, men ziet niet (meer) klaar. Op vandaag hebben we daar en nieuwe naam voor: iemand is depressief geworden!
Sigmund Freud, de beroemde Weense psychiater, vertelde in één van zijn colleges het volgende verhaal van een kind van een jaar of 8 dat voor het eerst uit ging logeren bij zijn tante. Maar de eerste avond, toen ze naar bed was gebracht en ze helemaal alleen in de donkere logeerkamer lag, begon ze te roepen: “Tante, zeg eens wat, ik ben bang, het is zo donker”! En tante riep terug van de kamer ernaast : ”Waarom moet ik wat zeggen, het blijft dan toch donker?
Dat zal toch niet helpen!”
“Toch wel”, zei het kind, “als iemand praat, wordt het licht!’
Als iemand praat wordt het licht… Een woord kan licht brengen.
Vooral hier waar het woord van tante lichtgevend wordt, omdat het drager – voertuig was van liefde. Het woord droeg de liefde van een mens door de nacht en het kind wist nu dat het niet alleen was:
er is iemand mét mij, en daarom is het licht…!

Welke gevoelens werden door het hoofd en hart gejaagd toen Jozef, de verloofde van Maria – in een droom dan nog wel - vernam dat zij zwanger was, niet van hem, maar van een onbekende die genoemd wordt de Heilige Geest…. Hij maakt plannen om van haar weg te gaan, om te scheiden. Hij kan er niet bij met zijn verstand. Hij wordt dan ook gemakkelijk “de dromer” genoemd en zit versuft ergens aan de rand van de meeste kersticonen die we kennen. En de mensen lachen een beetje met hem…

Lachen ze ook niet met ons, zijn ook wij voor velen geen dromers die dingen verwachten die bovenmenselijk zijn?
En wij die zo graag zouden hebben dat veel meer mensen in al hun duisternis iets van de liefde Gods zouden mogen voelen… horen.
Als God zijn werk doet, dan is het meestal zonder veel lawaai:
grote geheimen worden doorgefluisterd en dan zie je op het gelaat van mensen dat het goed nieuws is: “er verscheen iets als een licht op het gelaat…” heilige momenten zijn het voor ingewijden.
En wij als priesters die zo spijtig zijn dat wij niet méér mensen bereiken als Sint Jozef, die geraakt worden door het Mysterie dat niet te verwoorden is. Licht in onze duisternis…

Toon Hermans, die een zeer gevoelige man was, heeft meerdere keren groot verdriet gekend. Het kon hem plotseling overvallen.
Dan werd hij zwaar depressief (alleen zijn huisgenoten, dokter en een paar goede vrienden wisten dat).
Bij een zware aanval raadde iemand hem aan om naar het Russische Staatscircus te gaan, waar de beroemde clown Popov optrad. En Toon ging. Intussen had men Popov ingelicht dat Toon er was en wat er met hem aan de hand was. Toen gebeurde er iets dat Toon volledig verraste. De clown Popov kwam op, maar voor hij zijn optreden begon, stapte hij over de rode pisterand, liep op Toon af en schudde hem de hand, legde zijn rare bol hoofd tegen Toon’s schouder en gaf hem een blauwe ballon….!
Toon beschrijft deze gebeurtenis in zijn dagboek als volgt:
“Daar stonden we, tussen het daverende applaus: ik, lachend én huilend tegelijk, met in mijn armen de kleine clown uit Rusland.’
En dan schrijft Toon vervolgens in zijn boek:
“God stuurt ons engelen als wij het niet meer aan kunnen!”

Als wij ook maar een beetje meer dat geloof zouden hebben… iedereen kent toch van die momenten waar we het niet meer aankunnen. Iedereen, Jozef, dat meisje van 8, de buur die met zijn ziekte geen raad weet: stuur hen een engel Heer onze God.
Hoor Jij dan niet hun roepen in de duisternis: geef hen en mij uw licht. Spreek opnieuw uw heilzaam woord zoals bij het begin van de Schepping: God sprak en het wàs licht.
En stap naar mij toe en pak mij vast en laat mij voelen wie Gij zijt:
Emmanuel, God mét ons! Dan wordt het weer Kerstmis.\