4e zondag van de advent (2007)

4de zondag van de advent AMt. 1,18-24 Wij mensen balanceren heel vaak tussen hoop en vrees. Met ons geloof kijken we uit naar God, naar het nabije kerstfeest en we weten dan diep in ons hart; alles zal goed komen, er is werkelijk hoop, God zal ons mensen niet in de steek laten. God met ons, de Emmanuel.Maar het is een wankel evenwicht. Ons leven, ons geluk, onze gezondheid, alles wat ons dierbaar is, ver weg of dichtbij, is zo breekbaar als aardewerk. En ook dat voelen we, en in momenten dat we dat beseffen, voelen we ons vaak ook bevreesd. Wat zal er worden van… en laten we eerlijk zijn: heel vaak voelen we ook die andere woorden van Jezus over God: “God, mijn God, waarom hebt Gij ons verlaten.”Hoop – God met ons – en vrees – waarom hebt Gij ons verlaten?Jezus’ leven balanceerde soms ook op een wankel touw. Evenwicht zoeken tussen dezelfde tegenstelling die wij mensen ook kunnen voelen. Enerzijds het vertrouwen vanuit het gebed, de intimiteit met de Hemelse Vader die heel Jezus’ leven zo karakteriseert. Maar anderzijds ook de Hof van Olijven waar Hij bedroefd en beangst onder tranen bad: Vader, als U wilt, laat die kelk mij voorbijgaan. De Emmanuel die geboren wordt, als teken van hoop en verlossing door engelen bezongen, en de overgeleverde die de engelen bij zich had om Hem te troosten in zijn laatste nacht. De Jezus die Jeruzalem binnenging door de Messiaanse poort en er met zijn kruis via de achterdeur weer uit werd gejaagd. Hosanna en Kruisig Hem. Jezus die menigten achter zich aan kreeg en menigten tegen kreeg. Gods nabijheid en God-verlatenheid.Onze Jezus is de weg gegaan van alle mensen. Van hoop en vrees. Van vastheid en vertwijfeling, van jubelen en angsten. Geboren worden en sterven, met één constante: Hij zal zijn volk redden uit hun zonden…Wij staan op de drempel van het kerstfeest en wij gaan in ons hart mee met Jozef en Maria. Wij delen in het geluk van de aanstaande moeder die vol vreugde is over het kind dat gaat worden geboren. Maar wij delen ook in de vrees van de rechtschapen Jozef die bezorgd is over wat er met zijn verloofde gebeurt. Als wij mensen met deze heilige familie meebalanceren tussen hoop en vrees, moge dan ook voor ons het woord van de engel in zijn volle omvang in ons doordringen. “Vrees niet, dit kind, de God met ons, is van de heilige Geest.”Vrees niet. Wij mensen kunnen van alles op ons laten afkomen en dat is niet verkeerd, want wij mogen net als Jezus de innerlijke strijd met de Vader in ons gebed best laten gebeuren. Dat zuivert ons. Maar uiteindelijk gaat er aan het geboren worden van Jezus iets vooraf, en volgt er iets op het sterven van deze Mensenzoon. En dat is de H. Geest. Het is de Geest Gods die aan de menswording voorafgaat en het leven aan de Zoon schenkt in de maagdelijke schoot van Maria. En het is de Geest Gods – dezelfde Geest die Heer is en het leven geeft – die door Jezus wordt teruggegeven aan de Vader als Hij op het kruis de Geest in de handen van de Vader opdraagt. Zo redt Jezus zijn volk van de zonden – door de Geest van God zelve. En dát is de diepere betekenis van de woorden God met ons – Emmanuel – namelijk dat Gods Geest doorheen alle menselijke gebeurtenissen, zorgen en gedachten, nooit wijkt van de uitverkorene, maar redding brengt. In alle hoop en vrees is de Geest er. Ook als wij ons verlaten voelen, is God met ons. Ook als wij net als Jozef vrezen over ons leven en onze tijd, en in alle rechtschapenheid menen dat wij alleen achter zijn gebleven in ons leed, dan nóg is de Geest er. Elke Eucharistie die wij vieren is daarvan een tastbaar bewijs: Gods Geest die brood en wijn tot Lichaam en Bloed van Jezus maakt is (zoals wij ook aan de kinderen leren) God die altijd bij ons blijft. God met ons. Wij mensen balanceren soms tussen hoop en vrees. Wij delen de gevoelens van hoop en verlatenheid die Jezus en alle mensen hebben moeten doorstaan. Maar door de werking van Gods Geest die ons nooit en te nimmer in de steek laat, de Kerk die de sacramenten aan ons blijft uitdelen, de kracht van het gebed die ons de Geest steeds weer laat ervaren, zal uiteindelijk de hoop het winnen van vrees. De zekerheid wint van de onzekerheid. Het geloof wint van de vertwijfeling. De redding wint van de ondergang. Laat de H. Jozef ons daarin dan een voorbeeld zijn. Vrees niet. God is met ons. Vrees niet. Gods Geest verlaat zijn kinderen nooit meer. Vrees niet. Jezus wordt geboren om ons te redden. Er is meer om te hopen dan te vrezen. Amen.