4e zondag in de advent (2001)

Mooi verhaal in het evangelie. Het helpt ons om in de sfeer te komen. Het hoort bij de lichtjes en de pakjes en de uitstalramen en de drukte in de winkels. En dan krijg ik deze week de vraag: wat heeft dat verhaal met Kerstmis te maken? Het was voor die jonge dame van goed en wel halfweg de twintig niet meer helemaal duidelijk dat Kerstmis toch niet alleen een pakjesfeest is en een dag van vrede.
Zoals het zo dikwijls gebeurt in de jongerenpastoraal was het weer een gesprek aan de toog en op een uur dat je mag aannemen dat mensen al in hun bed liggen en slapen. Dat verhaal strookt toch niet als je een beetje wetenschappelijk gevormd bent. Daar scoort ze een punt; wetenschappelijk is dit inderdaad nonsens.
Maar wellicht wil dit verhaal niets wetenschappelijks uitzeggen. Ik mag aannemen dat Matteüs ook wel weet hoe de vork aan de steel zit. Kindjes komen niet uit de lucht gevallen. Er wil iets gezegd worden over het speciale van een geboorte, en van elke geboorte. Het wil zeggen dat God te maken heeft met de komst van een kind.
Deze dingen laten zich niet uitzeggen in gewone mensentaal. Die zouden we eerste taal kunnen noemen. Maar hoe zeg je dat je verliefd bent? Dat doe je niet met wetenschappelijke taal. Dan gebruik je een taal van beelden. Een tweede taal.
In diezelfde tweede taal wens ik jullie morgen een goddelijk kerstfeest in de hoop dat je het samen mag vieren met andere engelen. Eet smakelijk en vier al dan niet mat pakjes. En ervaar in het samenzijn ‘Emmanuël’; God met ons.