Ze zeggen soms dat België barst. Of dat zal gebeuren weet ik niet maar dat onze planeet op ’t barsten staat, dat is overduidelijk. Dwars door de beschaving loopt de barst van de barbaarsheid.
Aan de ene kant leven de kinderen van de verovering, de kinderen van de kolonisatie, van de uitbuiting en de economische verdrukking. Zij bezitten een overvloed aan water en energie. Zij hebben een technologische voorsprong en een militair overwicht. Zij hebben de wetenschap en het economisch overwicht.
En aan de andere kant leven de kinderen van de onderontwikkeling zonder scholen, zonder infrastructuur, zonder medische zorg en zonder toekomst.
Wij gaan daar onze atleten en onze stervoetballers zoeken. Zij moeten dan optreden in onze spelen net zoals de gladiatoren in het oude Rome.
Maar misschien zitten daar ook kinderen die geniaal zijn in de echte zin van het woord. Maar zij krijgen zelfs nog geen schrift of geen potlood in handen. Diegene die de remedie tegen de kanker had kunnen uitvinden heeft misschien nooit de kans gekregen om te leren lezen.
De barst in de wereld doet pijn langs beide kanten. We zijn er allebei niet goed van. Zij kwijnen weg in honger en ziekte en wij verzanden in verslavingen, depressies, criminaliteit en corruptie.
De wereld barst en dat zullen we voelen tot in onze eigen maatschappij waar de grote barst verder loopt en scheiding teweeg brengt tussen de super rijken met ongelooflijke inkomens: sommige managers, profsporters en vedetten en aan de ander kant de duizenden en duizenden mensen die onder de armoedegrens leven.
De boodschap van Johannes is nog pijnlijk actueel: De barst moet gedicht of er komen vodden van.
Zoek naar geen excuses, zegt hij. Bekering, veranderen van levensstijl is de enige weg om niet ten onder te gaan.