Verlangen naar nieuw leven (2004)

Bij het begin van de Advent
worden wij herinnerd aan onze uiteindelijke toekomst.
En voor gelovigen is dat: onze ontmoeting met de Heer.
Het evangelie van vandaag zegt dat die ontmoeting
een onderscheid zal brengen tussen mensen
en iedereen zal verrassen.

Dat “de één zal worden meegenomen
en de ander achterblijven” betekent:
dat er een onderscheid zal worden gemaakt tussen de mensen
die op een verschillende manier hebben uitgekeken
naar de komst van de Heer.
Want “wachten” kan twee betekenissen hebben:
Men kan inderdaad wachten en waken zoals de slechte dienaar,
met schrik om betrapt en gestraft te worden door de strenge Meester.
Men kan ook waken en wachten zoals een verloofde,
die vol vreugde verlangend uitkijkt
naar de uiteindelijke verbondenheid met Bruidegom
of zoals een moeder die haar kindje verwacht.
Het verlangen vooraf wordt in grote mate bepaald
door de aard van de ontmoeting zelf.

Wij kijken uit naar de uiteindelijke ontmoeting
met de Heer van het nieuwe leven.
Welnu dit zal niet onze eerste ontmoeting zijn met Hem,
want er zijn er reeds verschillende geweest.
Ervaren wij nu tijdens ons leven de Heer vooral
als een strenge Meester of als een barmhartige Vader?
Leven wij met schrik voor God
of zijn wij vooral dankbaar voor Zijn vriendschap en vergeving.
(“Heer, bij u is vergeving en daarvan leven wij!” (ps. 130)

Wanneer Hij komt blijft onbekend.
Op welke manier wij ook naar Hem verlangen,
Zijn komst zal altijd een verrassing zijn voor allen., een overweldiging.
En ook hier hetzelfde onderscheid:
Zullen wij worden verrast door zijn strengheid
of vooral door zijn barmhartigheid?
Christenen geloven dat zij vooral zullen worden overspoeld
door de mateloosheid van Zijn barmhartigheid,
die al onze verwachtingen te boven gaat.

Met Kerstmis zullen wij weer een ontmoeting met Hem vieren,
nu met een pasgeboren Kind.
De geboorte van een kind is het teken
van nieuw leven onder de mensen.
De diepere, persoonlijke beleving van Kerstmis
nl. de doorbraak van het nieuwe leven
van de waarheid, de vergeving, de vrede,
zal wel niet voor ieder van ons juist op 25 december,
maar op een verschillend moment worden ervaren.
Maar voor ieder klinkt vanaf vandaag
de oproep tot waakzaamheid en wakkerheid om,
ook te midden van crisis en verval,
alert te zijn om toch al
de schamele tekens van dat nieuw leven te erkennen.

Laten wij maar kijken naar de natuur,
want die heeft ons ook in deze periode weer iets te leren.
Zijn de bomen, deze laatste weken, soms aan het doodgaan?
Zijn die kale herfstbomen het teken
dat de totale ondergang en vernietiging van de natuur op komst is?
Helemaal niet!
Dat kan misschien zo lijken,
maar dan alleen voor een oppervlakkige toeschouwer.
Wie met gelovige ogen kijkt, ziet veel meer.
Hij voelt aan dat die bladerloze bomen eigenlijk veel missen
en nu met groot verlangen uitzien naar de nieuwe lentescheuten,
die al aanwezig zijn, maar onzichtbaar nog, onder de schors.
De natuur is onderhuids al volop bezig
de nieuwe lente van volgend jaar aan het voorbereiden.
Voorlopig echter komt het erop aan te wachten.
Maar te wachten met grote hoop in het hart.

Welnu dat gevoel van gemis
en dat verlangen naar het nieuwe leven,
dat is in deze adventsperiode zeer heilzaam
voor de bomen
én voor de mensen.