1e zondag in de advent A (2007)

Beste medegelovigen,

Het zal u waarschijnlijk ook al eens overkomen zijn dat het nieuws onverwacht binnenwaait: “zij is in verwachting van een kindje”!
Een vrouw en een man die ontdekken, dat er een kind op komst is, veranderen op slag. Ineens is de tijd veel wijder, ze worden uit hun eigen kringetje getrokken naar iets wat komen gaat, iets wat van nu af beroep op hen doet. Niet iets, maar iemand die nog een naam moet krijgen. Bij zo’n ingrijpend nieuws kun je niet gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. Onmiddellijk gaat men vooruit kijken en plannen. Veel zal moeten veranderen. Ze moeten zich aanpassen. Dan komt de vraag: wie gaan we daar eerst over inlichten?
Dat bazuin je niet zomaar rond, want hopelijk loopt alles goed af!

Niets is zo ingrijpend in het leven van mensen zegt men, als het begin én het einde van een mensenleven. Je wordt er door gepakt van binnen. Je bent dan ook heel gevoelig voor wie mee-leeft. Reeds bij de eerste melding voel je of iemand die nieuwe situatie aanvaardt en waardeert of eerder sceptisch staat tegenover dit nieuwe gegeven. Zo van “had je dat nu al verwacht ? Komt dat niet te vroeg ? of eerder: “maar je geluk kan zeker niet op? Eindelijk! Wat ben ik blij voor jullie!…”

Beste mensen, vandaag gaan we de adventstijd binnen, de tijd van voorbereiding op iets nieuws, de komst van een kind in ons midden, een goddellijk kind. Wij bereiden er ons op voor zoals wij ons ook zullen voorbereiden op zijn dood. Als christenen leven we dat mee.
Grote vraag naar ons: doet ons dat nog iets die advent? Mag God weer onder ons geboren worden? Beseffen wij dat Hij voor ons is gestorven. Leven we mee? Beweegt er iets in ons? Zijn we daar nog gevoelig voor?
Of gaat het leven zijn gewone gang, zoals in de tijd van Noach waar men alleen bezig was met huwen en eten en drinken, zich niet bekommerend om de sukkelaars in Pakistan of India; en zelfs wat spottend met Noach die moet redden van Jhwh zijn God, want de mensen leven en laten zich leven en hebben geen weet meer van een God en Schepper die pijnlijk toeziet dat de mens zijn vrijheid niet de baas kan.
Ook vandaag klinken waarschuwingen: zouden wij niet lijken op de toehoorders van Noah en Jezus die zich ook van geen kwaad bewust waren?
Zijn ook wij niet een gemeenschap van mensen die temidden van alle gepraat de stem van God niet horen, een stem die het nieuwe aankondigt, het geluid van een pasgeboren kind?
Plots nieuws dat een jonge man voor zijn verantwoordelijkheid plaatst: jongen, jij wordt straks vader! Wordt wakker! Ook jij wordt werkzaam instrument in de hand van God, jij bent de ploegschaar waarmee hij de akker van de wereld wil bewerken.
Als jij het laat afweten, hoe zal het visioen dan werkelijkheid kunnen worden? Als jij zegt : ik ben niet thuis! Wie zal er dan open doen?

Adventstijd is een tijd waar je bewust kiest en voor jezelf als christen uitmaakt of kertmis méér is dan de sfeer die wij geforceerd opsnuiven, of wel eerder de adem die we voelen van iemand die je nodig heeft, de schreeuw van een kind dat aandacht vraagt.
Advent 2007: een jaarlijks terugkerend gebeuren dat voorbereid op alle feesten van het eindejaar? Of ben ik bereid om ook één lichtje aan te steken in de duisternis waar mensen dichtbij in terecht gekomen zijn?
Pas dan zal er blij en goed nieuws doorverteld worden.
Aan ons de keuze.

Open uw oren, uw ogen en uw hart.