Diegenen die vandaag jong mogen zijn beleven een adembenemend avontuur : zij krijgen een dosis wetenschap en ontwikkeling voorgeschoteld. En als zij een beetje leergierig zijn gaan ze op zoek naar steeds nieuwe inzichten. Zij surfen het internet af, voeren duizend en één gesprekken met leeftijdsgenoten, krijgen een studiebeurs in het buitenland, gaan op reis en komen in contact met vreemde landen en culturen.
Hun wereld is zoveel groter dan de onze ooit geweest is. Hun landschap, hun horizon is zoveel breder dan 360°.
Eén zaak blijft problematisch : Waar plaatsen zij God in dat landschap ? Waar vinden zij Diegene die alles zin en samenhang geeft ? Kan God nog wel een plaats hebben in hun denkwereld ?
Of is die volledig verdrongen door de natuur- en menswetenschappen ?
Is zijn beeld verduisterd door een overvloed aan consumptie.
Of maakt de talrijke humane inzet Hem overbodig ?
In wetenschap of in vakkennis bouwt men altijd verder op wat vroegere generaties hebben ontdekt. Wij profiteren van hun formules en hun opzoekingen en hun denkwerk. Met het geloof is dat blijkbaar niet zo. We hebben wel een traditie, we hebben een theologische wetenschap. Maar als het op persoonlijk geloven op aan komt, moet elke mens het werk overdoen, van vooraf aan beginnen. En dat is voor een jongere van vandaag een bijna onoverkomelijke klus.
Begin maar in de wirwar van inzichten, impulsen en gedachten, begin maar op zoek te gaan naar Iemand die totaal buiten de categorieën van de wetenschap valt. God schijnt zo onwezenlijk vreemd. En als die jonge mensen dan niet kunnen terugvallen op een gemeenschap of op een gezin waar de Geest van God voelbaar aanwezig is. Dan komt de zoektocht naar God zelfs niet ter sprake.
Zo’n tijd waarin het niet meer vanzelf gaat om te geloven, dat is de echte adventstijd. En dat geldt voor jong en oud. We staan in de kou wat ons geloof betreft, we zien God niet, we ervaren Hem niet. Maar we kijken wel uit vol verwachting.
Vanuit het besef dat de wereld zonder Hem onbekwaam is tot vrede, dat die wereld ondanks al haar spitstechnologie zelfs niet in staat is haar bewoners te voeden. Vanuit de ergernis om alles wat onmenselijk is durven wij toch uitkijken naar een ingrijpen van God in ons leven, ook al zal dat zijn consequenties hebben.
Naar God verlangen, Hem verwachten is de eerste stap in het gelovig worden.
Zoals een huis gebouwd wordt op fundamenten, zoals ook onze kerststal opgetrokken wordt van op een eerste onderstel, zo is geloof gebouwd op een actieve verwachting, een uitkijken naar de voltooiing.
Geloof speelt zich af in het spanningsveld tussen het ‘reeds’ en het ‘nog niet’.
De tegenpool van gelovig zijn is niks meer verwachten en er niets meer aan doen.
Advent is optrekken, zich op weg zetten naar God. God is niet ver maar wij hebben ons misschien nog nooit naar Hem op weg gezet.
1e zondag in de advent A (2001)
A-cyclus · Advent · 1e zondag van de Advent · paars