Kunstenaars gaan altijd een stap verder.
Het zijn utopisten, dromers en visionairs; zij zijn de ‘realisten’ onder ons altijd minstens één fase vooruit – en met wat zij in hun verbeelding hebben gezien en in hun stoutste dromen hebben gedroomd, om het tenslotte in een kunstwerk te concretiseren, spiegelen zij ons een àndere wereld voor, de enige échte wereld, een voorafbeelding van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde…
Moet je luisteren naar dit gedicht van Yehuda Amichai:
Toevoeging aan het visioen van de vrede
Niet stoppen na het omsmeden van de zwaarden
tot ploegijzers, niet stoppen! Ga door met smeden
en maak ze tot muziekinstrumenten.
Wie dan ooit weer oorlog wil maken
Moet eerst terug naar het gereedschap…
Het zij zo, vandaag nog als het kan. In Godsnaam, Amen.
Geert Dedecker
Vrede
Vrede is de droom van een kind
Vrede is de droom van een moeder
Woorden van de liefde onder de bomen
dat is vrede.
De vader die in de vooravond terugkomt
met een brede lach in zijn ogen
met een mand vol fruit in zijn handen
en zweetdruppels op zijn voorhoofd
zoals de druppel in een waterkan
die het water koud houdt voor het raam
dat is vrede.
Als de littekens van de wonden
zich dichten in het gelaat van de wereld
en wij in de bomgaten bomen planten
en de hoop met haar eerste bloesem
door de brand geblakerde harten verbindt
en de doden op hun zijde kunnen liggen
en kunnen slapen zonder leed
omdat zij weten dat hun bloed
niet voor niets vergoten is
dat is vrede.
Vrede is de geur van het avondeten
als een auto voor de deur stopt zonder dat men bang wordt
als de klop op de deur een vriend betekent
als het openen van een raam de hemel binnenlaat
als onze ogen zich verlustigen aan de klinkende kleuren van het zonlicht
dat is vrede.
Vrede is een glas warme melk en een boek
voor het kind dat net wakker wordt
als de korenaren heen en weer wiegen
en licht! licht! licht! tegen elkaar roepen
en de einder vol licht is
dat is vrede.
Als de gevangenissen omgebouwd worden tot bibliotheken
als men van deur tot deur een lied hoort gaan in de nacht
als de lentemaan tevoorschijn komt achter een wolk
zoals een arbeider zaterdagsavonds fris geschoren van de buurtkapper komt,
dat is vrede.
Als de dag die voorbij is
niet een verloren dag is
maar de wortel waar in de avond
de bladeren van de blijdschap omhoogschieten
en de dag vol winst was en de slaap rechtvaardig is
als men ziet dat de zon snel zijn veters vastmaakt
om het verdriet te verjagen uit de hoeken van de tijd
dat is vrede.
Vrede is de stralenbundel van de zon
op de bouwakkers van de zomer
is het alfabet van de goedheid geleerd aan de knieën van de zonsopgang
als je zegt: mijn broer
als wij zeggen: morgen gaan wij bouwen
als wij zingen bij het bouwen
Als de dood maar een kleine plaats in de harten inneemt
en de schoorstenen met vaste vingers wijzen naar het geluk
als de grote anjer van de avond
hetzelfde ruikt voor dichter en proletariër
dat is vrede.
Vrede is: de handen van de mensen
is het brood warm op de tafel van de wereld
is de glimlach van de moeder
dat alleen — niets anders — is vrede.
De ploegen maken diepe voren in de gehele aarde
en schrijven één naam
vrede — niets anders — vrede.
Op de rails van mijn verzen
is de trein die naar de toekomst rijdt
vol graankorrels en rozen
dat is vrede.
Mijn broeders, in de vrede
haalt de hele wereld diep adem
met al zijn dromen.
Geef elkaar de hand, mijn broeders,
dat is vrede.
JANNIS RITSOS
GEERT DEDECKER (Kanegem 1947) is priester van het Bisdom Brugge. Hij werkt er als coördinator voor de Dienst Diaconie en voor ORBIT West-Vlaanderen.
De Bijbelse profeet Jesaja roept alle naties van de aarde op: ‘Ga mee, laten we opgaan naar de berg van Jahwe. Daar zal Hij ons Zijn wegen wijzen. Hij zal rechtspreken tussen de vele volken. Dan smeden zij hun zwaarden om tot ploegscharen, en hun speren tot snoeimessen. Geen volk heft nog het zwaard op tegen een ander, en de oorlog leren ze af voorgoed…’ (Jes. 2, 2-4). Niet voor niets staat deze tekst in grote letters geschreven op het gebouw van de Verenigde Naties in New York – om nooit meer te vergeten.
Diezelfde boodschap herkennen wij in het evangelie, dat tegenover het militair-economisch machtssysteem van het toenmalige Romeinse keizerrijk het toekomstvisioen oproept van het ‘Koninkrijk Gods’, de ‘nieuwe wereld’ waarin alle gangbare machtsverhoudingen zijn opgeheven. Die wereld zal er één zijn van wederzijdse dienstbaarheid, zonder armen en verdrukten. Stel je dat eens voor..! Maar dat stèllen wij ons als christenen toch voor, week na week in onze liturgie – daar is toch precies de zondag voor, wanneer wij samenscholen rond de Schrift, en telkens weer het gebaar stellen van breken en delen, doen wat niet kan..?
De joodse wijsgeer Levinas heeft mij geleerd: ‘Met elk ander mens die ik ontmoet begint mijn wereld op-nieuw als vraag, als uitnodiging en roeping. Voor het kwetsbare aangezicht van de ander word ik telkens weer tot ‘hoeder van mijn broeder’ aangesteld,. Tussen mij en die ander die mij aankijkt gaapt aanvankelijk een bodemloze afgrond. Die kloof overbruggen begint met de niet-onverschilligheid, het opnemen van verantwoordelijkheid. Alleen zo kan er iets van gemeenschap groeien tussen mensen. Alleen aan de niet-onverschilligheid is de broederschap onder de volkeren te danken…’
‘Het diepste atheïsme bestaat er in dat we onszelf machteloos verklaren en zeggen dat we niets kunnen doen tegen de oorlog, de honger, de bewapening, de uitsluiting…’, zei Dorothee Sölle ooit. Zo’n soort atheïst kan en wil ik absoluut niet zijn. Steeds meer zou ik een ‘volwassen gelovige’ willen worden in de Geest van Jezus van Nazareth en van de Schrift. In de jaren die resten wil ik mij dan ook steeds meer toeleggen op en toewijden aan dat moeilijke (vredes)proces van ‘gods-dienst en mensen-dienst’, van ‘menswording’ en ‘levenslang leren’. Zo moge het zijn – kome wat komt…
Bij de Vredeswens
In een TV-mis voor Pinksteren vanuit de kathedraal van Evreux/Normandië, met Bisschop Jacques Gaillot als voorganger, zag ik ooit dit symbolische gebaar: Drie kinderen kwamen tot bij de voorganger met elk een levende witte duif in hun handen. De voorganger sprak elk van die (vredes)duifjes ‘persoonlijk’ toe: ik stuur jou nu naar de gevangenis in deze stad. Ga de mensen die daar verblijven asjeblief melden dat er altijd hoop is, vergeving en kans op een nieuw begin… En jou stuur ik naar dat gezin in deze stad, dat het zo moeilijk heeft om met minder dan een leefloon te overleven in deze crisistijd. Zeg hen dat wij hun medestanders willen zijn, en dat er mensen zijn die met hen op weg willen gaan om te zoeken naar een menswaardig bestaan en een zinvolle toekomst. En jou stuur ik naar alle plaatsen in de wereld waar er oorlog is. Ga daar melden aan de politieke en militaire leiders wat Mahatma Gandhi ooit heeft gezegd: ‘Oog om oog maakt op de duur de hele wereld blind…’ Toen gingen de kinderen naar buiten en lieten op het plein voor de kathedraal hun vredesduiven los. En na de viering werden wel duizend duiven gelost in open lucht. Waarachtig een adembenemend en ‘geest-ig’ schouwspel…
Verjaardagswensen voor de Kerk – op Pinksteren, haar geboortedag…**
Dat je mag worden een Kerk die hoort de roep van vandaag, van gisteren en eeuwig: de schreeuw om geboorte, de hartenkreet van mensen om recht en vrede.
Dat je leert luisteren naar de Geest, die als de wind waait vanuit de meest onverwachte hoeken: daar waar de kleinen schuilen, waar zwakken beschutting zoeken en hongerigen bedelen om brood.
Dat je als Kerk zélf wordt als de wind: een pelgrim, een zwerverskind. Altijd op zoek, zonder zelfbehoud, zonder huis of kluis; vrij als een vogel, niet gekerkerd door wereldse machten en krachten.
Dat je mag worden een scheppende, creatieve Kerk. Die van deze wereld een keten van bewoonbare plaatsen maakt, een spoor van oases in de woestijn. Begin van menswaardig leven overal.
Een Kerk die muren sloopt, deuren en ramen opengooit, zodat mensen zien - al is het maar even – een glimp van een nieuwe wereld, een nieuwe aarde. Kerk die gemeenschap sticht en mensen samensmeedt.
Kerk als een Gist- en Spiritusfabriek, waarvan de gist onderduikt in het wereldse deeg om brood te worden voor vijfduizend.
Kerk waar geen angst meer heerst. Waar mensen groeien in liefde, geduld, volharding, zachtmoedigheid, vergeving, lange adem. Waar mensen elkaar verstaan uit een vloed van woorden of uit stilte soms, en uit de verscheidenheid van stenen één huis van vrede bouwen.
Kerk opnieuw geboren: de longen komen open, de tongen komen los. Kerk met de tongval van de Geest, die bemoedigt en mensen taal van bevrijding aanleert, woorden van leven ingeeft, visioenen van een andere wereld. Levensadem die tégen de dood inblaast, met niet te stuiten kracht.
Kerk als een permanente waakvlam in de wereld aanwezig. Plotseling in vuur en vlam gezet, als Mozes bij het brandend braambos. Die zich laat roepen en aangesproken weet door de ellende van Gods volk.
Kerk die kant kiest van vergeten verliezers. Tot zij rust vindt in het Visioen: vrede en gerechtigheid overal. Gelukkige verjaardag, Moeder-de-Kerk. En Zalige Hoogdag van Pinksteren!
(Geert Dedecker)
*(tekst ooit neergeschreven voor en uitgesproken in de viering van het 25-jarig priesterjubileum van mijn kozijn Albert-Bertje Dedecker in Pîtres, bisdom Evreux, Normandië – Mgr.JaquesGaillot ging toen als bisschop voor in deze viering. **Achteraf, op het volksfeest in de tuin van de pastorie, kwam Jacques Gaillot mij vragen of hij asjeblieft mijn tekst kon krijgen – de enige keer in mijn leven dat ik **het **meemaakte dat een bisschop **zo *uitdrukkelijkbelangstelling toonde voor een tekst of preek van mijn hand…)
Abel Herzberg was een zoon van Russisch-Joodse ouders. Hij had zich nog vóór de Tweede Wereldoorlog met zijn gezin in Nederland gevestigd als advocaat, en had zich daar opgeworpen tot een prominent voorvechter van de mensenrechten. Hij werd tijdens de oorlog door de Nazi’s opgepakt en samen met zijn vrouw opgesloten in de concentratiekampen van Westerbork en Bergen-Belsen. Als bij wonder kon hij daar overleven, hij werd bevrijd en ging terug naar Nederland, om zijn vredeswerk als advocaat verder te zetten. Zijn kinderen trouwden en gingen wonen in Israël, omdat ze dachten dat ze daar voorgoed veilig zouden zijn. ‘Nooit meer oorlog’ – weet je wel…
In 1973 brak echter de Jom Kippoer-oorlog uit, en veranderde Israël ineens van oorlogsslachtoffer tot agressor. Hoe kan dat toch, vroegen zijn kinderen vertwijfeld aan hun oude vader. Hoe is dat in gods-naam mogelijk? Zal er dan nooit vrede zijn..?
Toen schreef Abel Herzberg hen een lange brief, die eindigde met deze tekst, een oud verhaal uit de joods-christelijke traditie:
VISIOEN DAT AANHOUDT
Een vader had twee zonen. De een was rijk, maar had geen kinderen. De ander had een groot gezin, maar was heel arm. Toen die vader stierf, liet hij zijn grondbezit aan zijn beide zonen na, ieder voor de helft. In de nacht van zijn begrafenis kon de rijke zoon de slaap niet vatten. Hij dacht: wat mijn vader gedaan heeft is toch eigenlijk niet rechtvaardig. Ik ben rijk, mijn broer is arm. Hij hoort dus méér te krijgen dan ik. Laat ik maar opstaan en de grenspalen verzetten, zodat hij morgen een groter stuk land aantreft dan hij geërfd heeft. Ook de arme zoon kon die nacht niet slapen. Ook hij dacht: wat mijn vader gedaan heeft, is toch eigenlijk niet rechtvaardig. Ik heb het grote geluk van veel dochters en zonen te bezitten, maar wat heeft mijn broer? In de geldelijke rijkdom moet hij de vergoeding vinden voor zijn verdrietig gemis aan kinderen. Laat ik maar opstaan en de grenspalen verzetten, zodat hij morgen een groter stuk land aantreft dan hij geërfd heeft. Beide broers stonden, zonder van elkaar te weten, op en gingen doen wat zij zich hadden voorgenomen. Op de grens gekomen die hun vader getrokken had, kwamen zij elkaar tegen en vielen elkaar in de armen. De traditie zegt: op de plek waar dit gebeurde, Daar is de ‘stad van de vrede’ ontstaan, het Bijbelse Jeruzalem! Dit is, dacht ik, een mooi verhaal. Maar waarom noemen wij het mooi? Niet omdat het waar gebeurd is, want het is natuurlijk niet waar gebeurd. Het verhaal is mooi, omdat het de eeuwige en onblusbare droom uitdrukt van de mensheid naar echte broeder- en zusterliefde, naar blijvende zorg voor elkaar.
geert dedecker
Hier naast mij staat Yassin el Attar, sommigen van u misschien nog bekend van de Huiskamergesprekken hier in Langemark, op 3-4 november 2018. Met een ploeg jonge geloofsgenoten laat hij reeds een heel aantal jaren een nieuwe wind waaien in en om de Attakwa-moskee in Kortrijk. Ze willen minder eiland zijn en meer bruggen bouwen. Ze willen het vooral blijven volhouden om de grenspalen van hun ‘land’ te verzetten en ruimte te maken voor gesprek en dialoog. Maar… dat kan toch niet? Per definitie niet? Moslims zijn toch ‘van nature’ niet op vrede en verzoening uit? Of toch..?
Yassin, kan jij ons daar vanuit de moslimtraditie iets meer over vertellen?
Een bericht uit het VRT-nieuws van een aantal dagen geleden:
**Regering hakt de knoop door: Amerikaanse F-35 wordt nieuwe gevechtsvliegtuig **(VRT NWS – 25 oktober 2018)
Ons land kiest het Amerikaanse gevechtsvliegtuig F-35A Lightning II van producent Lockheed Martin als opvolger voor de F-16. Dat heeft de regering vandaag beslist. Het toestel kwam als eerste uit een competitie waar aanvankelijk nog twee kandidaten meededen. Ons land gaat 34 van die F-35-toestellen aankopen, goed voor bijna 4 miljard euro. Ik hoorde alles bij mekaar eigenlijk weinig protest tegen deze beslissing – zeker niet vanuit de Kerkgemeenschappen of andere religies of levensbeschouwingen in ons land. En dat heeft me ontgoocheld…
The Description [ ]Tree of Life – British MuseumFrom Wikipedia, the free encyclopedia Londen
In het British Museum in Londen ging ik onlangs kijken naar ‘The Tree of Life’, een beeldhouwwerk gemaakt van wapens uit de 17-jarige burgeroorlog van Mozambique/Afrika. Het beeld is gemaakt van in stukken gezaagde geweren, pistolen en granaatwerpers. Die werden ingezameld via het project ‘Transforming Arms Into Tools’, dat voormalige kindsoldaten in Mozambique in dienst nam om zoveel mogelijk wapens uit de burgeroorlog te ontmantelen. De wapenonderdelen werden met de lokale bevolking geruild voor landbouwgereedschap, naaimachines, fietsen en bouwmaterialen.
Op die manier heeft het project meer dan 600.000 wapens kunnen ontmantelen. Vier kunstenaars uit Mozambique hebben dan met alle stuk gezaagde wapens drie maanden lang gewerkt aan het drie meter hoge beeldhouwwerk. “De sculptuur is een prachtig symbool van verzoening na een conflict,” zei de directeur van het British Museum bij de inhuldiging van het kunstwerk.
En bisschop Dinis Sengulane, oprichter en bezieler van ‘Transforming Arms Into Tools’ voegde er aan toe: “We willen graag dat vanuit dit werk deze boodschap klinkt tot alle toeschouwers en tot de hele wereld: Mensen die betrokken zijn bij de bewapeningsindustrie, zelfs bij het maken van speelgoedgeweren, moeten zich realiseren dat wapens instrumenten zijn om het menselijk leven te vernietigen. Terwijl er zo’n enorme taak op ons ligt te wachten om de wereld op te bouwen tot een plaats van humaniteit…”
De Joodse dichter Yehuda Amichai zegt in zijn gedicht ‘Toevoeging aan het visioen van de vrede:
Toevoeging aan het visioen van de vrede
Niet stoppen na het omsmeden van de zwaarden tot ploegijzers, niet stoppen! Ga door met smeden en maak ze tot muziekinstrumenten.
Wie dan ooit weer oorlog wil maken Moet eerst terug naar het gereedschap…
En ik heb hierbij meteen een heel concreet voorstel – ik zag het een paar dagen geleden nog verschijnen op Facebook, en heb het onmiddellijk en heel enthousiast ‘geliked’: geert dedecker
VREDE - het eerste geluk van de mens
Viering bij ‘24 uur wakker voor vrede’ St.-Pauluskerk Langemark, zondag 4 november 2018
Lied vooraf: ‘Blowin’ in the wind’
1. Opening
Een gongslag geeft het begin van de viering aan. **1.1. Inspiratietekst: ‘Een lied van de vrede’ ***(Anton van Wilderode) lector *De vrede zou hard als kristal moeten zijn als een bodem van bars diamant, de vrede zou luid als geschal moeten zijn als een kreet zonder herkomst of land. De vrede zou snel als een schicht moeten zijn als de zeewaarts vertrekkende wind, de vrede zou hel als een licht moeten zijn als een ster die voor altijd begint. De vrede zou breed als een dal moeten zijn als een weide, een wereld van gras, de vrede zou plots overal moeten zijn als de zon op een stad van wit glas. De vrede zou goddelijk zaad moeten zijn in de voren voorbij elke grens, de vrede zou groter dan haat moeten zijn en het eerste geluk van de mens.
1.2. Openingslied: ‘Gegroet het lieve leven’
(T. Jan van Opbergen/M. Rik Decramer)
1.3. Verwelkoming - inleiding
v.* *Gegroet, u allen, lieve mensen. Gegroet, jij die hier week na week een moment van gebed en verademing vindt. Gegroet, jij die van ver komt om bij dit bijzondere moment met ons mee te vieren. Gegroet, jullie, families, die in dit samenzijn dierbare overledenen indachtig bent. Gegroet, wie je ook bent, in je zoeken naar geluk, naar vrede. Mag het geloof en het vertrouwen in de goede God ons hier bezielen + in de naam van de Vader, de Zoon, en de heilige Geest. Genade voor u allen, vrede van God onze Vader, en van de Heer Jezus Christus. Met deze begroeting begint Paulus, patroonheilige van deze kerk, elk van zijn brieven. “Vrede - van God de Vader en van Jezus Christus.” In de brief aan de christenen van Efeze klinkt het: “Christus heeft vrede gebracht aan allen, veraf of dichtbij.” Omwille van die vrede - voor mensen veraf en dichtbij zijn we hier bijeengekomen. Niet alleen vandaag - maar reeds vier jaar lang, telkens opnieuw. Vanuit verschillende invalshoeken, met andere accenten, met woorden en beelden, met liederen en muziek… Maar telkens opnieuw met die oproep: wakker blijven voor vrede is wakker blijven voor het geluk van elke mens. Ook nu laten we die oproep klinken, nu we samen zijn rond het woord en het brood van Jezus, onze Vrede-vorst.
1.4. Gebed om ontferming
v.* *Laten wij nu vol vertrouwen bidden tot God, om openheid en vergeving, om zijn Woord, om handenvol genade en vrede.
1.5. Lied: ‘Solo le pido a Dios’ (Leon Giéco)
1.6. Openingsgebed
2. Woorddienst
**2.1. Eerste lezing *(Deuteronomium 6, 2-6, bew. Chantal Leterme) lector *Uit het boek Deuteronomium. Heb heel jullie leven respect voor God. Dat geldt niet alleen voor jullie, maar ook voor jullie kinderen en kleinkinderen. Heb respect voor God door je aan zijn geboden te houden. Dan zullen jullie lang blijven leven. Luister Israël, en houd je goed aan de geboden. Dan zullen jullie gelukkig zijn en een groot volk worden in het land dat overvloeit van melk en honing, het land de God van jullie vaderen, jullie heeft beloofd. Luister Israël! De Heer, onze God, is de enige God. Houd van Hem met heel je hart, met heel je ziel en met al je kracht. De geboden die ik jullie vandaag geef, moeten jullie in je hart prenten.
2.2. Tussenzang Muzikale mijmering bij onze liefde tot God en mens
(melodie ‘Amar es entregarse’ herkenbaar) Op de schermen staat: Ondertussen worden wierook en kaarsen aangebracht **2.3. Evangelie *(Marcus 12, 28b-34) v. *Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus. Een van de schriftgeleerden vroeg eens aan Jezus: “Wat is het allereerste gebod?” Jezus antwoordde: “Het eerste is: Luister Israël! De Heer onze God is de enige Heer. Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht. Het tweede is dit: Gij zult uw naaste beminnen als uzelf. Er is geen ander gebod voornamer dan deze twee.” Toen zei de schriftgeleerde tot Hem: “Juist, Meester, terecht hebt Ge gezegd: Hij is de Enige, en er bestaat geen andere buiten Hem; en Hem beminnen met heel zijn hart heel zijn verstand en heel zijn kracht en de naaste beminnen als zichzelf, dat gaat boven alle brand- en slachtoffers.” Omdat Jezus zag dat hij wijs gesproken had, zei Hij hem: “Gij staat niet ver af van het Koninkrijk Gods.” En niemand durfde Hem nog een vraag stellen.
2.4. Lied: ‘Amar es entregarse’
Bevestiging van onze liefde tot God en mens
2.5. Geloofsbelijdenis
3. Voorbeden/mozaïek voor vrede
3.1. Voorbeden
v.* *Reeds zovele keren zijn we hier bijeen geweest, om te waken voor vrede. Aangemoedigd door waardevolle getuigenissen brengen we voor God ons gebed. Dat vrede het eerste geluk van elke mens mag zijn. *1. Beeld: foto Daniël Alliet Duiding: Daniël Alliet, Vredesambassadeur Pax Christi in ‘Wakkere woorden voor Vredeswerk met Spirit’ lector 1 Geen vrede zonder gerechtigheid, geen woorden zonder daden, geen Bijbel zonder krant, maar ook geen strijd zonder inkeer; politiek en mystiek horen onlosmakelijk samen. Wie actie voert zonder bezinning verliest de grond, de motivatie, de inspiratie en droogt op; wie bezint zonder actie raakt ontmoedigd en verliest op de duur elke geloofwaardigheid. lector 2 *Onze gedachten gaan naar allen die een actieve rol spelen in vredesbewegingen. Naar allen die zich op een of andere wijze inzetten voor gerechtigheid en vrede. Naar hen die vredesonderhandelingen voeren, en naar hen die streven naar eenheid en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Naar onze eigen politici, en naar hen aan wie we onze stem gegeven hebben. Dat verdraagzaamheid en respect, recht en solidariteit het fundament van hun inzet mag zijn. Laat ons bidden. Acclamatie: Mozaïek voor vrede: Met krijt hart tekenen en woord ‘sjaloom’ erin. **2. Beeld:Video-fragment Duiding:ShahriarKhateri * Vredeswake 31 mei 2015 Tot slot wil ik citeren uit de brochure van het Vredesmuseum van Teheran: “Vrede is meer dan afwezigheid van oorlog. Echte vrede komt uit ons hart en leidt naar vredevolle relaties in de familie en de gemeenschap en tussen naties. Laat ons anderen inspireren met geweldloosheid elke dag. Laat ons in alles boodschappers van vrede zijn.” lector 2 *Onze gedachten gaan naar allen die werken aan de kleine vrede. Naar vredeskunstenaars in eigen familie, buurt of vriendenkring. Naar hen die onze kinderen opvoeden en onderwijzen. Naar hen die in stilte voorleven wat liefde en mededogen doen. Dat zij een weldaad mogen zijn voor hun omgeving. Dat zij in alles boodschappers van vrede mogen zijn. Laat ons bidden. Acclamatie: Mozaïek voor vrede: boodschap van vrede opschrijven en in gleufje steken (door een kind/kinderen) *3. Beeld: Videofragment Duiding:ArabAramin & YihalElhanan Vredeswake 8 november 2015 Of het nu Syrische vluchtelingen zijn die aan je deur kloppen, of Afrikaanse slachtoffers van Westerse hebzucht, of slachtoffers van de Israëlische bezetting of van welk uitzichtloos conflict ook: zwijg niet, kijk niet de andere kant op, wees niet blind voor het lijden van andere mensen. lector 2 *Onze gedachten gaan naar allen die
- om welke reden ook - op de vlucht zijn. Naar allen die slachtoffer zijn van geweld of uitbuiting. Naar allen die opgejaagd door conflict of rebellie hun thuis moeten achterlaten. Naar allen die in grote armoede leven. Naar allen die honger lijden. Dat internationale solidariteit, gastvrijheid en een menswaardige opvang tekens van hoop mogen zijn. Laat ons bidden. Acclamatie: Mozaïek voor vrede: beeld van verbondenheid in nis plaatsen 5. Beeld: foto Jeanne Devos prelude Duiding: zr. Jeanne Devos Prelude 3 november 2013 lector 1* Riskeer meer dan wat anderen ‘veilig’ vinden. Zorg meer dan wat anderen ‘wijs’ vinden. Droom meer dan wat anderen ‘praktisch’ vinden. Verwacht meer dan wat anderen ‘mogelijk’ vinden. Doe meer dan je dacht dat kan. Deel meer dan je dacht dat je kan missen. Hoop tegen beter weten in en wonderen van vrede zullen leven en alles nieuw maken. lector 2 *Onze gedachten gaan naar allen met wie wij dit uur in deze kerk samen zijn. Naar allen die met ons aan vrede willen werken, en die geloven in de waarde van de kleine stap die elk van ons kan zetten. Dat we elkaar uitdagen om de zachte krachten in de mens voorrang te geven boven de harde. Dat het voorbeeld van Jezus ons op weg zet naar Gods Rijk van vrede. Laat ons bidden. Acclamatie: Mozaïek voor vrede: bedekking boven de tekst van J. Devos wegnemen
3.2. Mozaïek voor vrede - vredesvlam
Terwijl het mozaïek in beeld gebracht wordt: v.* Met deze voorbeden hebben we voor het eerst gebruik gemaakt van het ‘mozaïek voor vrede’. Zoals u er zelf ook gebruik van kan maken door een vredes-wens neer te schrijven, een boodschap achter te laten, een eigen gekunsteld werkje eraan toe te vertrouwen of jouw droom van vrede erin op te bergen. Je mag er vrij gebruik van maken vandaag nog, of morgen - of wanneer u ook maar langs komt. Want dit ‘mozaïek voor vrede’ wil de oproep van ‘wakker voor vrede’ levendig houden hier in onze kerk. Bij de volgende woorden wordt vuur gebracht, en wordt de eerste vredes-kaars bij het mozaïek aangestoken. v. *Bij het mozaïek brengen we ook vuur aan. Vuur van de World Peace Flame - de Wereldvredesvlam. Een vuur, samengesteld uit 7 vlammen uit alle continenten, dat sinds meer dan 10 jaar brandt in Bangor in Wales. Vandaaruit is de vlam wereldwijd verspreid, onder meer tot in het Zeeuws-Vlaamse Cadzand. Zondag laatst is het overgebracht naar Langemark. Hier, bij het mozaïek voor vrede, is de vlam als een blijvende oproep om wakker te blijven voor vrede.
3.3. Gebed om vrede
Uitnodigen om - verbonden met elkaar - eerst het gebed om vrede samen te bidden…
3.4. Vredeswens-lied: ‘Mag ik nu de vrede wensen?’
3.5. Vredeswens
4. Tafeldienst
Het altaar wordt klaargemaakt en de gaven worden aangebracht door enkele misdienaars en kinderen.
4.1. Klaarmaken van het altaar - Lied: ‘Al kol Eyle’
4.2. Gebed over de gaven
v.* *Er zijn weinig dingen zo gezellig als samen elkaar ontmoeten rond de tafel in een huis dat een thuis is voor allen die er wonen en binnenkomen. Heer, ook vandaag willen we samen aan tafel gaan. We bidden voor allen hier aanwezig, laat ons beseffen dat we ‘broodnodig’ zijn voor elkaar. Laat ons huis een thuis van vrede en geluk zijn. Laat ons het brood breken en de wijn schenken naar het voorbeeld van Jezus, die zijn leven deelde met anderen. Amen.
4.3. Groot Dankgebed - deel 1
4.4. Lofzang: ‘Banal ang Panginoon’
4.5. Groot Dankgebed - deel 2
v.* *De avond voor zijn dood heeft Hij ons uw liefde betuigd: Hij was aan tafel met zijn leerlingen; Hij nam een stuk brood, zegde een gebed om U te zegenen en te danken; Hij verdeelde het brood en gaf het aan zijn leerlingen terwijl Hij zei: “Neem en eet hiervan, gij allen, want dit is mijn lichaam dat voor U gegeven wordt.” Dan nam Hij een beker met wijn; nogmaals zegde Hij een gebed om U te danken; Hij liet de beker rondgaan bij iedereen en sprak tot hen: “Neem deze beker en drink hier allen uit, want dit is de beker van het nieuwe en altijddurende verbond; dit is mijn bloed dat voor u en alle mensen wordt vergoten tot vergeving van de zonden. Blijf dit doen om Mij te gedenken.”
4.6. Onzevader
4.7. (Uitnodiging tot de) Communie
4.8. Communielied: ‘Lo Yisa Goy’
5. Om af te sluiten
**5.1. Slotgebed **(naar Franciscus van Assisi)
5.2. Lied: ‘Wij kunnen de ogen niet sluiten’
5.3. Om af te sluiten…
bedankingen uitnodiging aan het mozaïek te werken- verwijzing naar namiddag
5.4. Zegen en zending
5.5. Slotlied: “Peace will come”
Kunstenaars gaan altijd een stap verder.
The Description [ ]Tree of Life – British MuseumFrom Wikipedia, the free encyclopedia Londen
In het British Museum in Londen ging ik onlangs kijken naar ‘The Tree of Life’, een beeldhouwwerk gemaakt van wapens uit de 17-jarige burgeroorlog van Mozambique/Afrika. Het beeld is gemaakt van in stukken gezaagde geweren, pistolen en granaatwerpers. Die werden ingezameld via het project ‘Transforming Arms Into Tools’, dat voormalige kindsoldaten in Mozambique in dienst nam om zoveel mogelijk wapens uit de burgeroorlog te ontmantelen. De wapenonderdelen werden met de lokale bevolking geruild voor landbouwgereedschap, naaimachines, fietsen en bouwmaterialen.
Op die manier heeft het project meer dan 600.000 wapens kunnen ontmantelen. Vier kunstenaars uit Mozambique hebben dan met alle stuk gezaagde wapens drie maanden lang gewerkt aan het drie meter hoge beeldhouwwerk. “De sculptuur is een prachtig symbool van verzoening na een conflict,” zei de directeur van het British Museum bij de inhuldiging van het kunstwerk.
En bisschop Dinis Sengulane, oprichter en bezieler van ‘Transforming Arms Into Tools’ voegde er aan toe: “We willen graag dat vanuit dit werk deze boodschap klinkt tot alle toeschouwers en tot de hele wereld: Mensen die betrokken zijn bij de bewapeningsindustrie, zelfs bij het maken van speelgoedgeweren, moeten zich realiseren dat wapens instrumenten zijn om het menselijk leven te vernietigen. Terwijl er zo’n enorme taak op ons ligt te wachten om de wereld op te bouwen tot een plaats van humaniteit…”
The “Transforming Arms into Tools” organisation supplied the decommissioned weapons to the artists and his group for this and many other related pieces of sculpture.Kunstenaars zijn in wezen altijd utopisten, dromers en visionairs; zij zijn de ‘realisten’ onder ons altijd minstens één fase vooruit – en met wat zij in hun verbeelding hebben gezien en in hun stoutste dromen hebben gedroomd, om het tenslotte in een kunstwerk te concretiseren, spiegelen zij ons een àndere wereld voor, de enige échte wereld, een voorafbeelding van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde… Moet je luisteren naar dit gedicht van Yehuda Amichai:
Toevoeging aan het visioen van de vrede
Niet stoppen na het omsmeden van de zwaarden tot ploegijzers, niet stoppen! Ga door met smeden en maak ze tot muziekinstrumenten.
Wie dan ooit weer oorlog wil maken Moet eerst terug naar het gereedschap…
Beden van vrede
Dat het herdenken van de wereldoorlog ons de vele slachtoffers niet te veel als helden doet zien, maar wel als leermeesters die ons leren hoe geweld te voorkomen is, want het gebeurt nog steeds te vaak.
Dat de slachtoffers van volkerenmoorden nooit vergeten worden en ons oproepen tot respect voor het leven van alle mensen, ook al zijn ze zo verschillend van elkaar.
Dat geloof of levensovertuiging nooit meer een reden is om tegenover anderen te staan, om anderen naar het leven te staan. Dat diepe overtuigingen aanzet zijn tot meer menswaardigheid.
Dat joden en Palestijnen en islamieten elkaar het leven en samenleven gunnen. Dat scheidingsmuren niet overeind blijven. Dat het recht van bestaan een recht voor allen is.
Dat wereldleiders niet passief blijven bij oorlog en dodend onrecht. Dat de Verenigde Naties toch sterker mag worden om wereldvrede mogelijk te maken.
Dat vrede begint in ons eigen hart en in ons eigen denken, dat wij het zo doorgeven aan wie op vrede wacht.
Luc Vandenabeele
11 november 2018 Wapenstilstand 100 jaar later