Deze dag is een dag van herdenken en gedenken.
Wij herdenken het feit dat op 11 november 1918 de wapenstilstand getekend werd.
Dit na een oorlog waarin onmenselijk hard gevochten werd. Er was brand in de steden, huizen werden verwoest maar vooral gingen er duizenden mensen de dood tegemoet… ,
altijd iemands vader, altijd iemands kind.
Toen de Eerste Wereldoorlog voorbij was en ook het leven van « duizend en duizend soldaten », waren onze steden puinhopen, vooral Ieper. De Westhoek was één dodenveld… gekleurd met het rood van bloed, het rood ook van de papavers, zoals John Mc Craen dichtte in zijn prachtige gedicht :
In Vlaanderens velde staan papavers rood
tussen kruisen, rood aan rood,
die merken onze plaatsen ;
en in de lucht reppen leeuweriken,
luid zingend nog, hun vlucht,
maar in ‘t geschut beneden klinkt hun lied verloren.
Ja, vrienden, om het met woorden van Willem Vermandere te zeggen :
« Als ge vanzeleven in de Westhoek passeert,
keert omme den tijd als g’alhier passeert,
den oorlog go j’hier were vinden… »
Welke nationaliteiten die duizenden en duizenden soldaten hadden, maakt nu nog weinig uit. Vriend of vijand ? … altijd iemand vader, altijd iemands kind.
De inhuldiging van de Menenpoort, dat imposant Vredesmonument in Ieper van 1927,
was geen militaire plechtigheid, maar wel een religieuze plechtigheid,
die begon met het zingen van een oude hymne uit de 18e eeuw.
En in het slotgebed smeekte men tot God om de grote zonde van de voorbije oorlog
te vergeven, terwijl men ook zegen vroeg voor de toekomst.
Het aantal namen gegrift in de muren van het monument is niet te tellen.
En ook bij ons staan namen op het monument van de gesneuvelden
en op de graven van het kerkhof.
Voor een christen gaat het om gestorvenen die in vrede rusten en wachten op de opstanding der doden op de Laatste Dag. Dan kan er geen sprake meer zijn van Britten, Fransen, Duitsers, Vlamingen of Walen…, maar van kinderen van één mensenfamilie
die er blijft van dromen dat er « nooit meer oorlog zal zijn ».
De mensen die hun leven gaven in de oorlog, in beide oorlogen,
willen wij vandaag gedenken in ons gebed, in onze gedachten,
beseffend dat oorlog toch zo zinloos is,
en dat enkel vrede mensen kan gelukkig maken.