Startmis (2003)

Bij het begin van een nieuw werkjaar staan de verwachtingen hoog gespannen. Of het nu een burgerlijk nieuwjaar, of een kerkelijk nieuwjaar of een nieuw werkjaar voor de parochie of de
verenigingen is, men hoopt steeds dat in dat komende jaar iets kan verwezenlijkt worden. Tijdens de voorbije vakantie werden allerlei plannen en activiteiten op papier gezet om bepaalde groepen mensen samen te brengen en levend te houden.
Iedereen verwacht dat er minstens een beetje, maar liefst zoveel mogelijk aan zijn of haar ver- wachtingen voldaan zal worden. Kinderen die naar het eerste leerjaar overstappen verwachten terecht dat ze na enkele maanden goed zullen kunnen lezen, schrijven en rekenen. Leer-
krachten hopen dat hun inspanningen resultaat zullen geven. Besturen van jeugd- en volwas- senverenigingen rekenen er op dat hun activiteiten veel bijval zullen hebben want doorheen al wat zij organiseren trachten ze de gemeenschapsgeest en de vriendschap onder mensen te be-
vorderen. Ook een parochieploeg die het pastorale werk op het spoor moet houden en initia -tieven moet nemen, ziet verwachtend uit naar enig resultaat.
Bij het begin van een werkjaar - in de parochie noemen we dat een pastoraal werkjaar - staan heel wat mensen die op een of ander manier verantwoordelijkheid dragen, met de handen vol zaad dat ze over Gods akker willen strooien in de hoop op oogst. Het is een nieuwe start, men wil iets bereiken, en men vliegt er in met heel veel goede moed en de beste bedoelingen.
Het kan echter gebeuren dat men na verloop van tijd niettegenstaande vele inspanningen,niet het verwachte resultaat heeft bereikt en dat men zich gaat spiegelen aan wat anderen kunnen of gedaan hebben. Denk aan de eerste lezing over broeder Valentijn .Resultaten moeten niet altijd overdonderend zijn, vele kleine dingen maken tenslotte een groot geheel.
Alle grote plannen en activiteiten ten spijt, mogen we echter niet vergeten dat alle parochiale verenigingen vanuit een christelijke inspiratie ontstaan zijn om aan bepaalde noden tegemoet te komen. Werd in een bepaalde periode van vorige eeuw deze christelijke inspiratie soms misschien overdreven benadrukt, in deze tijd wordt ze soms volledig buiten de werking gehouden. Nochtans missen we zo een uitzonderlijke kans om de opdracht van ons doopsel en ons vormsel waar te maken. We durven in onze bestuursvergaderingen en in onze activi- teiten nog zo weinig ons geloof en het evangelie ter sprake brengen. We vinden desnoods wel een of andere mooie bezinningstekst om een vergadering te openen, maar we durven zo weinig de bijbel openslaan. Er wordt gemakkelijk gezegd: we verstaan dat niet. Is dat soms niet een reactie van angst omdat het evangelie soms hard kan zijn, of is het gewoon omdat we wel horen, maar niet luisteren. Jezus zelf had het daar reeds over tijdens zijn leven.
Onze bisschoppen hebben dit nieuwe werkjaar uitgeroepen tot het jaar van de verkondiging en zij namen als motto ‘Een zaaier ging het land op om te zaaien.’ Ge kent die parabel. Het zaad is het woord Gods, het evangelie, de blijde boodschap. Het brengt niet altijd evenveel vrucht voort, maar soms toch wel honderd procent.
We klagen over de achteruitgang van het geloof. Maar als er geen verkondiging is van het evangelie kan er ook geen geloof ontstaan. Als ouders aan hun kinderen niet vertellen over het evangelie en samen met hun kinderen bidden, kan er geen geloof ontstaan. Als verenigingen zich alléén laten leiden door hedendaagse schrijvers en liederen, (op enkele uitzonderingen na,) zal er geen geloof doorgegeven worden. Het geloof wordt vanuit allerlei hoeken aangevallen in de media. Wij reageren niet omdat we misschien zelf niet stevig staan in ons geloof of omdat we bevreesd zijn ons belachelijk te maken. Maar wij zijn niet beter, maar ook niet slechter dan andersgelovenden;
Kan de geloofsverkondiging niet tot de nieuwe start van onze verenigingen behoren ? Het zal misschien niet ineens honderd procent opbrengen, maar hier is alle begin zeker moeilijk.
Veel goede moed gewenst.