Homilie over het vormselsacrament

Wij mensen zijn steeds op tocht.
Vanaf onze geboorte tot aan onze dood.
Omdat Jezus daar zo de nadruk had op gelegd werden de eerste christengemeenschappen vaak de mensen van de weg genoemd
Ons leven is steeds een intocht, een doortocht, uittocht.
Dagelijks staan we op, brengen de dag door op school, op het werk, thuis, voor de TV en gaan weer slapen, om de volgende dag opnieuw te beginnen.
Op die levenstocht zijn er scharniermomenten,
momenten die belangrijk zijn in onze levensontwikkeling.
Op die momenten heeft onze kerk sacramenten voorzien,
middelen die ons moeten helpen om ons heel, heilig te maken.
Om ons te helpen groeien in ons menszijn.
Vandaag in het kader van het jaar van de liturgie wil ik even blijven stilstaan bij het vormsel.
Het is nu immers de periode van de vormselvieringen.

Tot zo een 40- tal jaar terug lag de nadruk in onze streken op de plechtige communie in de eigen parochie, dat was de hernieuwing van de doopbeloften.Wat mama en papa, meter en peter bij de doop hadden beloofd moest het 12 jarige kind nu zelf beloven.
Het vormsel werd ook nog wel toegediend maar dikwijls dan met enkele parochies samen en dan nog meestal om de 2 jaar want de bisschop zelf of een hulpbisschop mocht dit enkel toedienen.
Dit gebeurde precies zo op een diefje, soms zelf op een dag in de week.

Momenteel ligt de nadruk op het vormsel zelf en niet zozeer op de hernieuwing van de doopbeloften.

Ons woordje Vormsel komt van het Latijnse woord