Charlotte en Sandy,
beste familieleden,vrienden en bekenden,
Laat ik eerst iets bekennen. Ik kan geen noot muziek lezen. Ik zing nochtans erg graag, en hou veel van muziek. Maar zelf kan ik geen muziekpartituur ontcijferen, en ik kan al helemaal niet zelf muziek maken, en nog minder kan ik die aanleren aan kinderen en jonge mensen. Wat ik nochtans dolgraag zou willen doen. Want dat moet toch schitterend zijn, denk ik, als je zoals Charlotte en Sandy, dat gitaarinstrument beheerst en daar van alles mee kunt doen dat mooi is en kunstig, dat vrolijk is en een beetje droevig soms, dat gevoelens en akkoorden kan vertolken die anders nooit naar buiten kunnen komen… En als je mekaar dan nog via die muziek en die gitaar hebt leren kennen, en voorgoed hebt gevonden, dan is dat toch subliem… Want, zoals Berlioz ooit heeft gezegd: ‘Liefde en muziek zijn de twee vleugels van de ziel…’
Maar helaas - ik zelf kan uit zo’n instrument geen noot of klank tevoorschijn toveren. En dus begin ik aan deze preek met een ernstige handicap. Sandy en Charlotte, ik hoop dat ik niet te veel flaters sla. Wil mij corrigeren als het moet - vriendelijk, maar kordaat, zoals het een muziekleraar en -lerares past. Als het nodig is, dan zal ik herbeginnen, tot ook mijn preek een beetje melodieus en harmonieus zal klinken…
Laat ik voor alle veiligheid dan maar beginnen met een gedicht, want poëzie en muziek liggen tenslotte toch heel dicht bij mekaar:
‘Mijn klein muziekje, mijn
rimpeltje van licht.
Ik dek het landschap met
zijn huizen en bomen dicht
opdat het nacht zou zijn
en jij heel zachte klank en
zachte glans zou zijn.’
(Eric Derluyn)
Sandy en Charlotte,
Hans Bouma schrijft:
Liefde is muziek maken:
vingers die spelen,
handen die strelen,
stem en tegenstem,
soms vurige fuga,
soms laaiend hooglied.
Liefde is muziek maken:
handen die dansen,
harten die bonzen,
soms onbedaarlijk koraal,
soms klinkklare harmonie.
Rusteloos zoeken naar
volle akkoorden,
duet van warmte,
huiveringwekkend crescendo soms,
maar bij wijlen ook
‘andante ma non tropo’.
En elke zoen
een orgelpunt…
En Willem Vermandere zegt ergens:
‘Zingen en muziek maken
dat is blij zijn
dat is heel droevig zijn
dat is kwaad zijn
dat is vertederd zijn
dat is verliefd zijn
dat is verrukt zijn
dat is zot zijn
dat is doodernstig zijn
dat is weemoedig zijn
dat is diep gelukkig zijn…
Zingen en muziek maken,
dat is zeer hevig leven…’
Laat dit dan mijn eerste wens, mijn eerste gebed zijn in jullie trouwmis: dat jullie al levend, al ‘lievend’ en ge-love-nd tezamen, ‘en-semble’, zeer hevig mogen leven!
En dan een tweede wens - in een poging om nog dichter te komen bij het instrument dat jullie allebei zo meesterlijk bespelen: de gitaar…
Charlotte en Sandy,
getrouwd zijn is samen gitaar spelen,
en tokkelen op zes snaren.
De ene snaar telkens weer op de andere afstemmen
en uit die snaren één melodie proberen te toveren.
Elke snaar zet een andere toon:
een hoge of een lage, een zware of een lichte.
Maar elke snaar apart is hulpeloos:
wat ben je met één klank?
Tussen al die snaren zoek je naar een akkoord,
naar iets wat klinkt in harmonie.
Want je weet: enkel uit het samenspel komt de muziek,
het ritme, het handengeklap, de samenzang,
de ambiance en wellicht de dans…
Zo is het ook in het getrouwd zijn:
twee mensen spelen op zes snaren alle liedjes van het leven.
Een snaar van gaarne zien,
een snaar van dromen en verlangen,
een snaar van werken iedere dag, van handen uit de mouwen.
Een snaar van eerlijkheid,
een snaar van trouw,
een snaar van tederheid en troost…
Op al die snaren kun je eindeloos tokkelen:
elke dag een variatie op hetzelfde thema,
een andere boventoon of ondertoon,
maar altijd weer het eendere refrein:
‘Ik hou van jou, ik hou van jou…'
Soms klinkt het misschien een beetje vals
en is de hele boel ontstemd.
Maar er staan op een gitaar van die schroevetjes
om de snaren terug aan te spannen;
ik zie de muzikanten daar dan af en toe aan prutsen en bijregelen -
ik snap er niets van - maar zij weten het wel:
ook dat hoort bij het getrouwde leven:
de gitaren stemmen, de één-stemmigheid zoeken,
en altijd herbeginnen na een valse klank,
nooit opgeven, voortdurend naar de heldere basis-toon
blijven zoeken in jezelf en in de ander…
Charlotte en Sandy,
laat ook de Grote Muzikant,
de zanger-gitarist van het eerste uur
af en toe Zijn nummertje meespelen in jullie huwelijksleven.
Misschien op één moment dat je zelf geen stem of toon meer vindt,
geen woorden of akkoorden
om uit te drukken wat er in je leeft.
Hij, de grote Leermeester die elk instrument beheerst,
Hij zal wel zorgen dat alles wat jullie dromen en verlangen
telkens weer op muziek wordt gezet,
en ’s morgens klaar ligt op je stoel bij het ontbijt
in een zwart kaftje, met een etiket er op:
om vandaag uit te voeren
en toe te voegen aan het repertorium van het sublieme gitaristenduo,
het bekende ‘ensemble’ Vandendriessche-Lammertyn…
Sandy en Charlotte,
probeer vooral ook ‘maat te houden’ in jullie samenspel.
Probeer elkaar tot ‘maat’ te houden.
Probeer vooral regelmatig te lieven, te leven en te ge-love-n in ‘de maat van drie’.
Want er is in alles wat jullie samen meemaken een Derde in het spel -
de fameuze ‘Third Man’, je kent het melodietje wel van de film…
Zijn Naam is: Ik-zal-er-altijd-zijn’.
Hij is de Grote Maat van alle lief-hebbers, én van alle beroepsmuzikanten…
SANDY, wees jij in jullie huwelijksleven altijd een beetje zoals Orpheus, de zanger-musicus, die zijn Euridice telkens weer uit de dood en onzin probeert naar boven te halen. Zing en speel maar voor Charlotte, omdat je het niet laten kunt. En kijk niet te veel achterom, twijfel niet en aarzel niet. Vertrouw er maar op, dat het telkens weer lukt, dat liefde sterker is dan de dood.
Ik las ooit ergens: ‘Het liefste moet altijd weer worden veroverd op de dood…’ En dus moet je
‘Zingen
van liefde zingen
tegen beter weten in
tegen de klippen op
de onverbiddelijke
klippen van de dood
tegen de lippen op
de bevroren lippen
van je eigen wanhoop
zingen
van liefde zingen
een gat in de nacht
zingen
tot wonder boven wonder
de werkelijkheid wijkt
en alles en alles
weer opnieuw begint’
(Hans Bouma over ‘Orpheus')
En jij, CHARLOTTE, blijf jij maar gewoon ‘Char-lotje’, het winnende lotje van de tombola, voor Sandy, voor de familie, voor jouw leerlingen, en voor ons allen.
Ik heb speciaal voor jullie gisteren drie zulke lotjes in de gazettenwinkel gekocht:
een SUBITO en een PRESTO - maar dat stelt niets voor; daar geloof ik niet in, zeker niet in een huwelijksleven. Daar valt nauwelijks iets mee te winnen…
Maar dit hier: ‘WIN FOR LIFE’ - dat is mooi! Sandy, jongen, je hebt chance, want je hebt een schitterend Char-lotje gewonnen vandaag - zij wordt vandaag voorgoed jouw ‘Win for life’… Zij kan en wil jou gelukkig maken voor de rest van jouw leven! Want, zo heeft de juffrouw van de gazettenwinkel mij verzekerd: wanneer je zo’n winnend ‘Win for life - (Char)lotje’ eenmaal in je bezit hebt, dan blijf je daar voor de rest van je leven interest van trekken, maand na maand een zelfde bedrag, zonder mankeren, tot de dood je van je (Char)lotje scheidt…
Tot slot nog dit, Sandy en Charlotte: zo overrompelend, zo onverklaarbaar en geheim-vol, zo weldadig en veilig is het als liefde tussen mensen gebeurt, dat die liefde in de Bijbel vereenzelvigd wordt met de Naam van God zelf.
God is liefde! Zijn Naam is: ‘Ik-zal-er-zijn-voor-jou’…
Probeer dan maar in jullie huwelijk die vriendelijke Naam van God te verbuigen en te vervoegen in alle wijzen en in alle tijden. Onvermoeibaar en telkens op-nieuw, maar nooit in de voltooid verleden tijd. Je zult er wel bij varen.
Charlotte en Sandy,
Zullen jullie verder voorzichtig zijn? Met je eigen hart? Met dat van je liefste? En met het kostbare, kwetsbare geluk dat jullie nu samen in handen dragen?
Ik bid dan voor jullie om een knapzak geloof, een veldfles hoop, en een rantsoen goede moed voor onderweg.
En dat jullie altijd iets van het morgenlicht in jullie ogen mogen hebben, iets van warmte en tederheid in jullie hart, iets van daadkracht en beslistheid in jullie handen en voeten, iets van Jezus van Nazareth in jullie denken en doen.
Wij allen hier aanwezig beloven van onze kant dat we voor jullie blijvend zullen supporteren en applaudisseren. We zingen bij momenten zelfs zachtjes mee in het koortje op de achtergrond, om jullie basismelodie te ondersteunen. We bidden ook voor jullie, vandaag al, in deze huwelijksmis, en nog heel dikwijls daarna.
God moge goed voor jullie zorgen, Charlotte en Sandy.
Hij make jullie tot een zegen, een bron van genade voor mekaar, voor ons allen, en voor zeer veel andere mensen.
A-Dieu! Vaya con Dios! Grüss Gott! ‘Tzeentje bewaore joe!’
Of in ’t schoon Vlaams: God zegene en beware jullie - Amen!