eerste lezing: Wijsh. 18, 14-16 + 19, 6-9
evangelie: Lc. 18, 1-8
In het evangelie vertelt Jezus over een rechter die zich bekommert om God noch gebod. Hij weigert aandacht te schenken aan een weduwe, een kwetsbare vrouw die slachtoffer lijkt te zijn van een oneerlijke behandeling. Maar zij is een ondernemend vrouwtje. Zij laat zich niet afschepen. Zij blijft aandringen. Zij blijft de rechter bestoken met haar vragen. Totdat deze dan toch maar uiteindelijk voor haar opkomt, en er voor zorgt dat haar recht wordt verschaft.
Een gelijkenis die Jezus nu toepast op onze gebedsrelatie met God. Hij wil onze aandacht vasthouden. En omwille van het effect dat Hij bij ons, zijn toehoorders, wil bereiken, gebruikt Hij juist déze een beetje krasse vergelijking. Wat is namelijk dat effect dat Hij beoogt? Dat wij gaan beseffen: bij God dringen wij in ons bidden nooit tevergeefs aan.
Als namelijk een goddeloze rechter, uit louter egoïstische motieven, tenslotte toch ingaat op het eindeloze aandringen van een weerloze weduwe: hoeveel te meer zal God dan “recht doen aan zijn uitverkorenen die dag en nacht tot Hem roepen”. Natuurlijk wel, leert Jezus. Maar je moet wel veel geduld hebben, soms, en blijven vertrouwen, blijven volharden in het gebed.
Blijven volharden in gebed! Beste Jos, in het interview met de Sleutel durf je eerlijk te getuigen: “ik bid iedere dag dat ik een stuk gereedschap mag zijn van Onze Lieve Heer”. Vandaag wordt je tot permanent diaken gewijd. Je mag inderdaad hierdoor een instrument worden van Christus’ vrede. Hij legt zijn hand vandaag op je leven, en neemt je aan als zijn dienaar, in het diakenambt.
Volhardend gebed heeft je tot deze dag gebracht. Volhardend gebed zal je dienstwerk binnen de Kerk blijven begeleiden. “Je moet soms eens geduwd worden om te beseffen welke richting je uit moet”. Het zijn weer je eigen woorden. Die duw, die is er gekomen. Het was de stuwende wijsheid en kracht van Gods heilige Geest. Hij wees je de weg naar dit ambt van de Kerk.
Door studie en gebed heb je je gedurende enkele jaren op deze wijding heel intensief op voorbereid. Gaandeweg is je roeping verdiept. Geleidelijk aan heb je grotere helderheid gekregen over je plaats en je taak binnen de Kerk.
Ongetwijfeld ben je dankbaar voor de hulp en bijstand die je hierin hebt mogen ontvangen. Van de diakenopleiding. Van de parochie waar je al werkzaam mocht zijn. En niet op de minste plaats van je directe familie, je ouders, en bovenal het gezin thuis: echtgenote Ciska en je kinderen; en ook van je vele goede vrienden en bekenden.
Hun ondersteuning en hun gebed zijn voor jou in je opgang naar de wijding van grote betekenis geweest. Zonder de bemoedigende verbondenheid met hen had je wellicht vandaag deze stap niet durven zetten. Vooral ook de goede band met de jonge generatie heeft in je opgang naar het diakonaat veel voor jou betekend.
De heilige Geest schonk je die eigen gave van een directe en hartelijke omgang met jongeren. Het pastoraat onder de jeugd lig je dan ook na aan het hart. Onbevangen treedt je de jonge mensen tegemoet; raakt met hen in gesprek, waardeert hun openheid en eerlijkheid. Dit charisma zal door de wijding nog in je bevestigd en versterkt worden.
Laat deze genadegave in je diakonaat rijke vrucht gaan dragen. Breng mensen samen in geloof en in liefde! Wij leven in een maatschappij waarin de onderlinge band tussen mensen steeds meer een los en vrijblijvend karakter aanneemt. Mensen lopen anoniem aan elkaar voorbij, kennen elkaar niet, zijn vaak nauwelijks in elkaar geïnteresseerd.
En zelfs die oercel van de samenleving, het gezin, is dikwijls aan een uitholling blootgesteld. Ieder gaat zijn eigen gang, iets van een echte familieband is in menig gezin soms ver te zoeken; hoogstens beperkt tot enkele spaarzame momenten.
Geen wonder dat een dergelijke individualisme een verkilling met zich meebrengt in het algemene leefklimaat van de samenleving. Menigeen komt in een schrijnend isolement terecht. Zijn eenzaamheid drijft hem tot een vlucht uit de kilte van deze wereld, hij zoekt zijn toevlucht in de waan van roes en verslaving.
Als diaken sta je midden in deze maatschappij. Je staat ook midden in de Kerk. Is het niet de eigen taak van het diakenambt om een brug te slaan tussen maatschappij en Kerk; om iets van de warmte van Christus binnen te brengen in de verkilde dagelijkse verhoudingen van het leven.Dan gaan mensen zich ook weer verwant voelen aan elkaar. Daar wil je als diaken aan gaan werken: mensen brengen bij Christus, en mensen door Christus brengen tot elkaar!
Begin met een groot vertrouwen aan deze zending. Ga naar de mensen toe. Wees bij hen, zoals Christus was bij de zijnen. Vooral dus ook bij de jonge mensen. Niet zozeer direct met programmatische leuzen of grootse spreuken, maar vooral door attent te luisteren, rustig, en vooral bescheiden, met heel je hart erbij.
Neem daarbij een voorbeeld aan de heilige van vandaag: de heilige Elisabeth van Thüringen. Zij ging ons voor in het uitdragen van Christus’ liefde. In heel haar persoon belichaamde zij die liefde. Vooral voor de zieken en eenzamen. Voor de armen en hulpbehoevenden.
Het lijken allemaal grote verheven woorden die nu vanmorgen tot je komen. Het lijkt ook heel pretentieus om dit alles op jezelf toe te passen. In een kille wereld bode worden van Gods warme nabijheid. Boodschapper zijn van Jezus’ evangelie. Met je naasten en voor je naasten de Kerk van God mee helpen opbouwen!
Wie zou dit van zichzelf durven zeggen: dat hij dit kan, daartoe in staat is op eigen kracht. Neen, op eigen kracht gaat dat niet, wees daarom open en ontvankelijk voor de scheppende kracht van Gods heilige Geest.
Wees ervan bewust dat Hij, de heilige Geest, dit alles in jou kan bewerken. En breng dit nederig besef dat jij het niet bent waar het op aankomt, maar Christus in jou. Breng dat tot uiting in je levenswijze. Vooral weer door dat volhardende gebed.
Blijf je daarbij spiegelen aan Maria, de Sterre der Zee, voor wie je, ook als lid van het Dragersgilde, een grote grote devotie bezit. Zij is voor ons het voorbeeld van gelovige ontvankelijkheid, en van een dienstbare levenswandel. Zij ook is onze voorspraak. Zij geleidt ons door het leven. Onze Lieve Vrouw, Sterre der Zee, bid voor ons. Amen.