Dit weekend staat in het teken van de eerste communie. De lezingen zijn al duidelijk Pinksteren aan het voorbereiden. Jezus neemt afscheid, maar Hij belooft ons niet alleen te laten. Zijn Geest zal ons bezielen. De ruzie in Antiochië tussen de eerste christenen was fel. Moest een christen als goede Jood ook besneden worden en zich aan alle wetten van Mozes houden? De ruzie wordt beslecht in het voordeel van de mildheid, de verdraagzaamheid. Niet scrupuleuze wetsbetrachting wint het pleit maar verdraagzaamheid en ruimte. De Geest die Jezus nalaat is een Geest van liefde.
Laten we een misverstand vermijden. Liefde is niet soft. Liefde is niet de makkelijkste weg. Liefde kan het uiterste vergen. Dat willen we ook aan de communicantjes morgen vertellen. Ik zal dat doen in de vorm van een verhaal. Het verhaal gaat over een boom. Ik wil U dat verhaal vanavond ook vertellen. Luister.
DE BOOM DIE ZICHZELF WEGGAF
Midden in de wei stond een mooie boom. Kinderen kwamen er spelen, ze vlochten kransen van madeliefjes en dansten om de dikke stam. Ze sliepen uit in de schaduw en de boom was gelukkig.
Toen het weer zomer was bleven de kinderen weg. De boom zei: “Kom toch weer dansen en in mijn takken zwaaien.” Maar de kinderen zeiden: “Daar zijn we nu te oud voor. We hebben geld nodig om fietsen te kopen.” En de boom zei: “Kom dan bij mij, pluk al mijn appels en verkoop ze op de markt.” Dat deden de kinderen en de boom was gelukkig.
Weer werd het zomer en de boom was alleen. Hij zei: “Waarom komen jullie mijn appels niet plukken?” Maar de kinderen zeiden: “Daar zijn we te groot voor. We moeten werken en huizen bouwen.” De boom zei: “Zaag dan mijn dikste en sterkste takken af, dan heb je balken voor je huis.” Dat deden de kinderen en de boom was gelukkig.
Weer werd het zomer en de dikke stam die er was overgebleven was alleen. De kinderen zeiden: “We hebben geen tijd om met je te spelen, we moeten zeeën bevaren. We gaan een boot bouwen.” En de boom zei: Zaag dan mijn stam om en hol hem uit, zet er een mast op en je hebt een boot." Dat deden de kinderen en de boom was gelukkig.
Vele zomers gingen voorbij. Het stompje boom lag doelloos in het bos en het kon alleen maar dromen van vroeger. Daar kwamen twee kinderen. Nou ja, kinderen… Ze waren oud en grijs geworden en liepen voetje voor voetje met een stok. “Wat jammer nou, dat ik niets meer voor jullie heb, geen appels, geen takken…” zei de boom. “We hebben niet veel meer nodig”, zeiden de kinderen. “Een rustig plekje om te zitten is genoeg.” “Kom dan”, zei het boomstammetjes blij, “kom dan en rust uit.” Dat deden de kinderen en de boom was gelukkig.
De boom was gelukkig als hij iets kon geven aan anderen. Dat is het geheim van Jezus. De boom in Jericho was blij toen Zacheüs hem nodig had om erin te klimmen en naar Jezus te kijken. De bomen in Jeruzalem waren blij toen ze hun palmen konden geven om ermee te zwaaien. Mensen worden gelukkig als ze iets aan anderen kunnen geven. Jullie willen vandaag op je communiedag geld geven voor de kinderen in het asielzoekers centrum. Van delen word je gelukkig, want daarin woont God. Dat zei Jezus bij het paasfeest. En Hij nam het brood en zei: “Dit ben ik…” Eet het maar, daar word je sterk van.
Ik hoop dat jullie dat zullen ondervinden, dat God woont in je hart als je breekt en deelt. Ik hoop dat je dat af en toe komt vieren hier in de kerk, even samen met ons aan de tafel van Jezus om het breken en delen vol te houden. Amen!