De verloren zoon en de barmhartige vader - Lc 15,11-32

Daar zit je dan, verloren.
Je wou jezelf zijn, zei je.
Je wou je eigen leven maken.
Het samenleven was je te eng geworden.
Je wou weg, je eigen weg gaan.
Je Vader liet je gaan,
maar wacht tot je terugkomt op je stappen.
Je trok eruit. Je wou vrij zijn. Je vocht je vrij.
Je wou doen waar je zin in had
en genieten van de kick van het moment.
Niemand houdt je tegen.
Niemand die je nog bevraagt.
Niemand die je draagt.
Je weet niet meer dat Iemand op je wacht.
Dan kwam, na die eerste vrijheidsroes,
de kater van de eenzaamheid.
De ontnuchtering is groot.
Het is leeg geworden om je heen, koud en kil.
Je drinkt je warm
en ‘s morgens slaap je door om de dagen te verkorten.
Je praat tegen muren want een voor een zijn
ook de vrienden van weleer weggebleven.
De bruggen achter jou zijn opgeblazen.
Is er nog een weg terug ?

E